Μοντέλο Τουρκίας στα ταξί

«Μοντέλο Τουρκίας» ακολουθεί η Αττική σε ό,τι αφορά τη χρήση των ταξί. Οι κάτοικοι του Λεκανοπεδίου τα χρησιμοποιούν για μικρές αποστάσεις, σαν να ήταν λεωφορεία. Αντίθετα, οι κάτοικοι του Λονδίνου, του Παρισιού, της Ρώμης, και όλων των υπόλοιπων ευρωπαϊκών πρωτευουσών τα χρησιμοποιούν αποκλειστικά για να καλύπτουν μεγάλες αποστάσεις.

«Στις πόλεις αυτές τα ταξί έχουν υψηλό κόστος, προσφέρουν πολυτέλεια ή ποιότητα. Στη χώρα μας είναι οχήματα που αντικαθιστούν τα λεωφορεία και τα τρόλεϊ. Περιμένει ο επιβάτης στη στάση, και αν περάσει το ταξί πριν από το μέσο μαζικής μαζικής μεταφοράς, επιβιβάζεται σε αυτό», αναφέρει ο κ. Χαράλαμπος Λαζαρακόπουλος, γενικός γραμματέας του Συλλόγου Μελέτης Συγκοινωνιών της Αθήνας.

Στην Αθήνα κυκλοφορούν 16.000 ταξί καθημερινά. Ωστόσο στο «κυκλοφοριακό ισοζύγιο»

ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Ως «μέσον πολυτελείας» χρησιμοποιείται το ταξί στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, γι΄ αυτό και ο στόλος εκεί είναι πολύ μικρότερος

του Κέντρου Διαχείρισης Κυκλοφορίας ισοδυναμούν με 160.000 οχήματα. Κινούνται συνεχώς, έστω και με διαφορετικούς οδηγούς. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα ταξί της Αθήνας διανύουν καθημερινά 6.500.000 χιλιόμετρα: κάνουν με τις διαδρομές τους 100 φορές τον γύρο της Γης. «Αν συνυπολογίσουμε τα χιλιόμετρα, τον τρόπο που κινούνται (φρενάρουν και κάνουν στάσεις κατά το δοκούν) και τη μέση ταχύτητά τους που δεν ξεπερνάει τα 20 χιλιόμετρα την ώρα, τότε το κάθε ταξί επιβαρύνει την πόλη όσο δέκα Ι.Χ.», εξηγεί ο συγκοινωνιολόγος κ. Στράτος Παπαδημητρίου.

«Δύσκολο μεροκάματο»
«Είναι δουλειά δύσκολη. Είμαστε ακίνητοι για ώρες, μέσα στο χάος του κυκλοφοριακού. Η ακινησία σε έναν στενό χώρο έχει πολλές επιπτώσεις στον οργανισμό», λέει από την πλευρά του ο ταξιτζής κ. Κώστας Δήμος. «Η δουλειά μας δεν έχει καλή φήμη. Έχετε δοκιμάσει όμως να εργαστείτε σε συνθήκες… Αθήνας πίσω από ένα τιμόνι; Με μποτιλιάρισμα, με κορναρίσματα, μέσα στο νέφος, και με έναν πελάτη να βιάζεται και να σας πιέζει; Έχετε δοκιμάσει να εργαστείτε βράδυ με επικίνδυνους ανθρώπους να θέλουν να σας οδηγήσουν σε επικίνδυνες περιοχές;», συμπληρώνει.

«Έχω να δώ το παιδί μου από την Κυριακή», λέει ο κ. Βασίλης Παπάγγελος. «Το πρωί πάει στο σχολείο. Το μεσημέρι φεύγω και επιστρέφω μετά τα μεσάνυχτα. Το παιδί κοιμάται. Εάν δούλευα λιγότερες ώρες, δεν θα έβγαζα ούτε τα έξοδα της ημέρας. Θέλω 25 ευρώ μόνο για το πετρέλαιο. Χώρια τη φθορά, τα ελαστικά, τα λάδια».

Οι διαδρομές
Σε κάθε διαδρομή ταξί επιβιβάζονται, κατά μέσο όρο, 2 άτομα, ενώ οι διαδρομές που πραγματοποιούν με προορισμό μέχρι και 3 χιλιόμετρα καλύπτουν το 30% του συνόλου των μετακινήσεών τους, σύμφωνα με έρευνα του ΟΑΣΑ. Το 7% των μετακινήσεών τους γίνεται χωρίς πελάτη ενώ, σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, το 8,7% των τροχαίων ατυχημάτων που συμβαίνουν στο Λεκανοπέδιο οφείλονται άμεσα ή έμμεσα στα ταξί.

Σε πόλεις μεγαλύτερες από την Αθήνα πάντως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στο Λονδίνο, με τον διπλάσιο πληθυσμό από το Λεκανοπέδιο Αθηνών, ο αριθμός των ταξί δεν ξεπερνάει τις 4.500. Στο Παρίσι είναι 4.000 και η πιο μικρή διαδρομή κοστίζει 12 ευρώ. Στη Ρώμη ο αριθμός των ταξί είναι 5.000 και το ελάχιστο κόστος 5 ευρώ. Σε αυτές τις πόλεις απαγορεύεται η διπλή κούρσα, ενώ κατά μέσο όρο τα ταξί δεν κινούνται ημερησίως περισσότερο από 8 έως 10 ώρες.

«Στο Πεκίνο εφαρμόζουν ένα άλλο σύστημα, που θα μπορούσε υπό όρους να ισχύσει και στην Αθήνα», επισημαίνει ο συγκοινωνιολόγος κ. Νότης Παρασκευόπουλος.

«Υπάρχουν δύο ειδών ταξί: αυτά που είναι πιο ακριβά, προσφέρουν πολυτέλεια, ο οδηγός είναι ντυμένος με ειδική στολή, παρακολουθούνται από δορυφορικό σύστημα και επιτρέπεται η είσοδός τους στις λεωφορειολωρίδες και εκείνα που είναι φθηνότερα, για μικρές διαδρομές, και προσφέρουν λιγότερες υπηρεσίες».