[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ένα σουβλάκι αν θέλεις στείλε μου και πάλι φίλε μου

Αν δεν είσαι μέσα, δεν είσαι τρέντι. Αν είσαι απ΄ έξω, κάνεις αντίσταση. Από τη μια η κακία, από την άλλη η αρετή. Μήνες τώρα. Και εγώ μες στη μέση σαν τον Ηρακλή (αφού έχει μπει στο πλύσιμο) να πρέπει να αποφασίσω. Ναι ή όχι στο Facebook; Υπέκυψα τελικά στο τρέντι της εποχής. Γιατί εκεί θα έβρισκα παλιούς συμμαθητές (όχι ότι τους πεθύμησα), φίλους που έχω καιρό να δω και να μιλήσω (αν ήθελα να τους βλέπω συχνότερα, ποιος είπαμε ότι με εμπόδιζε;), θα γνώριζα καινούργιους (επειδή τα βγάζω άψογα πέρα με αυτούς που έχω ήδη) και θα έμπαινα σε think tanks που καταγράφουν τις τάσεις της εποχής μας (διότι μπορεί η μαμά μου να έχει ως πρώτο μέλημα τι θα μαγειρέψει, αλλά εγώ χωρίς να αναλογιστώ το μέλλον της Ευρωσυνθήκης δεν κατεβάζω μπουκιά). Μόνο που δεν μου είπε κανείς πως θα δεχόμουν σε καθημερινή βάση αγκαλίτσες και φιλάκια, αλλά και μοχίτος, και μπίρες και σουβλάκια! (Α, κάποιος ευγενικός μου έστειλε και λουλούδια). Δεν φαντάστηκα πως θα κυκλοφορούν δίπλα μου από αρχηγοί κομμάτων μέχρι «εθνικοί σταρ» των κουτσομπολομεσημεριανάδικων που θα μετράνε τη δημοτικότητά τους με τον αριθμό των φίλων τους, λες και οι φίλοι είναι μονάδες τηλεθέασης. Ούτε πέρασε από το μυαλό μου πως οι δεσμευμένες φίλες μου θα έφτιαχναν ψεύτικα πρόσωπα για να διαπιστώσουν αν ο αγαπημένος τους φλερτάρει με άλλες. Ίσως διότι δεν σκέφτηκα, πριν υποκύψω, πως το Facebook δεν είναι παρά μια αντιγραφή της τρέχουσας πραγματικότητας. Γεμάτη καλούς και κακούς, ψώνια και δήθεν, νικητές και χαμένους, διψασμένους για αναγνώριση, αγχωμένους για μια σχέση… Και δεν θα ήταν τόσο άσχημα αν τα μοχίτος είχαν δυόσμο, τα φιλιά γεύση και τα χαμόγελα αλήθεια. Αλλά τι να το κάνεις το σουβλάκι με απ΄ όλα όταν το τζατζίκι δεν μυρίζει;