«Όταν φτιάχνεις ένα έργο τέχνης προκαλείς ατύχημα»

«Όσοι προσπαθούν να τιμωρήσουν την τέχνη είναι βλάκες», λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Απόστολος Γεωργίου που παρουσιάζει σχέδια και πίνακες στην γκαλερί Καλφαγιάν
«Η τέχνη δεν έχει όπλα και δημόσιους λειτουργούς που θα την κλέψουν, όπως το κράτος. Έχει τη δύναμη να λέει όμως ό,τι θέλει. Και όσοι προσπαθούν να την τιμωρήσουν είναι βλάκες» λέει στα «ΝΕΑ» ο ζωγράφος Απόστολος Γεωργίου. «Δεν μπορεί να μην ενοχλείσαι από την πείνα, αλλά μπορεί να μην αντιδράς όπως θα έπρεπε. Σε δυσαρεστεί να την αγγίξεις, τη θεωρείς κάτι βρώμικο, αλλά επειδή δεν υπάρχει αποστείρωση το μικρόβιο θα σε προσβάλει. Η μόλυνση και η σήψη είναι μέσα στο παιχνίδι».

Πρόσωπα δισδιάστα πάνω στον καμβά, χρώματα έντονα βγαλμένα από μια σκληρή παλέτα, σκηνές σαν κομμένα καρέ από μια ταινία για τη ρουτίνα, τη μοναξιά, την καθημερινότητα περιλαμβάνονται

ΙΝFΟ

Η έκθεση του Απόστολου Γεωργίου εγκαινιάζεται την Πέμπτη στις 20.00 στην Γκαλερί Καλφαγιάν (Χάρητος 11, τηλ. 210-
7217.679). Έως 14 Ιουνίου.

στα πέντε μεγάλα έργα που θα δείξει ο καταξιωμένος-και στο εξωτερικό- Θεσσαλονικιός ζωγράφος στην Γκαλερί Καλφαγιάν, μαζί με μια άλλη, όχι τόσο γνωστή, εικαστική πλευρά του. Μια σειρά 50 σχεδίων που ο ίδιος χαρακτηρίζει «πιο επιπόλαια».

Ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές σας;
Μόνον εγώ. Άρα κι εσείς, άρα όλοι οι άνθρωποι. Ακόμη και οι γυναίκες που ζωγραφίζω είμαι εγώ. Όλα φιλτράρονται μέσα από εμένα που προσπαθώ να είμαι χαρούμενα μελαγχολικός. Τα πράγματα προκύπτουν, δεν τα φτιάχνεις. Απλώς όταν φτιάχνεις ένα έργο είναι σαν να προκαλείς ένα ατύχημα. Ένα ατύχημα για μένα, μπορεί για τον διπλανό μου να είναι καλό. Σκοπός του έργου είναι να υπενθυμίζει το τι συμβαίνει σ΄ εμένα και τους γύρω. Τι θα δημιουργήσει από ΄κεί και πέρα… Η τέχνη υπάρχει για να υπενθυμίζει. Λειτουργεί ως καθρέφτης. Δεν κάνει πολιτική για να κινητοποιήσει τις μάζες. Όλα εξαρτώνται από τον καλλιτέχνη, ο οποίος στην καλύτερη περίπτωση βλέπει το σήμερα, όχι πιο μπροστά. Η τέχνη είναι η πεμπτουσία της ζωής, όχι οι καλλιτέχνες. Καλύπτει την ανάγκη του ανθρώπου να μιλήσει με άλλους κώδικες, να μιλήσει μια άλλη γλώσσα.

Και ο θεατής…
Είναι η παρέα μου. Τον αναζητώ σαν το διάολο κι έτσι εισπράττω κι εγώ τα έργα των άλλων. Νιώθω ευγνωμοσύνη και κλείνω το μάτι στον καλλιτέχνη. Μπροστά στο έργο εξαφανίζονται οι ηλικίες, οι εποχές, πέφτεις πάνω στον δημιουργό ακόμη κι αν έχει πεθάνει. Κι αυτή είναι για μένα η αισιοδοξία που εκπέμπει η τέχνη.
«Καλλιτέχνης ίσον μάγειρας»

«Ο καλλιτέχνης ξέρει τι του γίνεται, αν είναι καλός ή όχι, ασχέτως αν ορισμένοι κρύβονται και από τον ίδιο τους τον εαυτό. Αν ξέρεις ότι δεν είσαι καλός, μπορεί να κερδίσεις χρήματα, αλλά λείπει η ικανοποίηση.

Είναι σαν να έχεις κερδίσει μια μεγάλη κληρονομιά. Κι αυτό είναι μαύρη δυστυχία», σχολιάζει ο Απόστολος Γεωργίου τις υπερβολικές τιμές των έργων τέχνης. Και ποιος είναι καλός; «Εκείνος που παράγει έργο σαφές και δομημένο μεν, ρευστό δε. Είναι σαν τον καλό μάγειρα που προσπαθεί να ισορροπήσει το γλυκό και το αλμυρό». Ο ίδιος στα 56 του, κάνοντας τον απολογισμό του, παρατηρεί: «Βάσει του χαρακτήρα μου, που αποπροσανατολίζεται εύκολα, νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να έχω κάνει πολλά πράγματα διαφορετικά. Είμαι αρκετά τεμπέλης για να επιδιώξω δημόσιες σχέσεις, γνωριμίες κ.λπ. Αν ήμουν λιγότερο επιπόλαιος θα τα είχα καταφέρει πιθανόν καλύτερα, αλλά βαριέμαι». Και όσο για την εμμονή του στον να ζωγραφίζει ανθρώπους; «Χωρίς ανθρώπους δεν υπάρχει η ζωγραφική μου. Τους έχω πρωταγωνιστές διότι είμαι σκηνοθέτης. Τι ταινία θα βγει χωρίς την ανθρώπινη παρουσία;».