«Όλα άρχισαν από δύο ξαναμμένους εραστές»

Όλα γεννήθηκαν στην ακροθαλασσιά, στον Κόλπο Λανζαρότε. Μια φωτογραφία της ήταν αρκετή για να γεννηθεί στο μυαλό του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Δύο μήνες επίσης επαρκής χρόνος για να γίνουν οι σχετικές προετοιμασίες. Και τώρα ο εκκεντρικός μεν, αλλά και με ορκισμένους φανατικούς οπαδούς, Πέδρο Αλμοδόβαρ, έτοιμος πλέον, άφησε την κλακέτα να πέσει για πρώτη φορά για τη νέα του ταινία. «Σπασμένες αγκαλιές, σκηνή πρώτη, πλάνο ένα». Και άλλη μία δημιουργία του Ισπανού δημιουργού των ταινιών «Όλα για τη μητέρα μου», «Μίλα της» και «Volver» παίρνει τον δρόμο της. «Δυο ξαναμμένοι εραστές ανάμεσα στα βράχια και την παραλία. Είναι η σκηνή που με καθήλωσε», λέει ο Πέδρο Αλμοδόβαρ στην «Corriere della Sera». «Άρχισα να πλάθω στο μυαλό μου την ιστορία και ύστερα από δυο χρόνια είμαι έτοιμος για αυτήν την ταινία που θεωρώ πως είναι η πιο μεγάλη σε διάρκεια, η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο χαρακτηριστική της καριέρας μου». Ως συνήθως παραγωγή της Εl Deseo, της δικής του εταιρείας δηλαδή και με πρωταγωνίστρια για ακόμη μία φορά την Πενέλοπε Κρουζ. Οι «Σπασμένες αγκαλιές» έχουν αύξοντα αριθμό 17 στη φιλμογραφία του Πέδρο. Υπόσχονται δε να παντρέψουν στοιχεία νουάρ με θρίλερ, πολύ χιούμορ, σουρεαλιστικές ανατροπές και βεβαίως έναν αλλόκοτο έρωτα «λίγο τρελό, λίγο ρομαντικό». «Δεν θέλω να χαλάσω την έκπληξη. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι η ταινία εκτυλίσσεται σε τρία διαφορετικά επίπεδα αφήγησης: στον κόσμο του κινηματογράφου, εκείνον των επιχειρήσεων και εκείνων που κλέβουν», λέει κρατώντας κλειστά τα χαρτιά του ο Ισπανός δημιουργός, που κυκλοφορεί με μαύρα γυαλιά καθώς έχει φωτοφοβία και δεν μπορεί να διαβάσει και να δει ταινίες.

«Μου πέρασε η ιδέα να τα παρατήσω, αλλά συνειδητοποίησα πως ο κινηματογράφος είναι όλη μου η ζωή, παρά το γεγονός ότι στα γυρίσματα συνήθως υποφέρω παρά διασκεδάζω και παρά το ότι κάθε φορά έχω άγχος, φοβάμαι, δεν αισθάνομαι σίγουρος».

Τι δεν θα λείπει από τις «Σπασμένες αγκαλιές»; Το άρωμα Ιταλίας. «Μπορεί η Ιταλία να είναι βραχνάς για την υπόλοιπη Ευρώπη και να έχει παραδοθεί στον Μπερλουσκόνι, αλλά για μένα ο ιταλικός κινηματογράφος με τον νεορεαλισμό, τη Μανιάνι και τη Λόρεν και γενικά ο πολιτισμός της είναι μέσα στην καρδιά μου».

«Μπορεί η Ιταλία να έχει παραδοθεί στον Μπερλουσκόνι και να είναι βραχνάς για την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά την έχω στην καρδιά μου»