Δίκτυο

Μέθοδος Βασίλιεφ

Ο Ρώσος σκηνοθέτης Ανατόλι Βασίλιεφ, ένας από τους λίγους αλχημιστές της θεατρικής μαγείας, από τότε που ανέλαβε τη σκηνοθεσία της «Μήδειας» του Ευριπίδη- παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας- για την Επίδαυρο, εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα δουλεύοντας καθημερινά σε δωδεκάωρη βάση με τους 39 ηθοποιούς που επέλεξε μέσα από τη διαδικασία των ακροάσεων. Επί μήνες τους έκανε ασκήσεις πάνω στο κείμενο, σε διάφορες μεταφράσεις, ασκήσεις ορθοφωνίας, σωματικές, πολεμικούς χορούς, χωρίς να έχει μοιράσει ρόλους- εκτός από της Μήδειας που εξ αρχής δόθηκε στη Λυδία Κονιόρδου. Όλοι δοκιμάστηκαν σε όλα. Και μόλις προχθές κατέληξε στη διανομή: Νίκος Ψαράς (Ιάσονας), Λυδία Κονιόρδου (Μήδεια), Γιώργος Γάλλος (Κρέοντας), Αγλαΐα Παπά (τροφός και αγγελιαφόρος), Δημήτρης Κανέλλος (παιδαγωγός), Νίκος Καραθάνος (Αιγέας). Τελικά, οι περίφημες αλχημείες του Βασίλιεφ δεν είναι παρά μια μέθοδος που προϋποθέτει εξαντλητική προετοιμασία γνώσης, κίνησης, ακινησίας, λόγου, μέλους. Οι ιδέες έρχονται μετά, για να πατήσουν πάνω σε καλλιεργημένο έδαφος.


Αρχαίοι ημών πρόγονοι!

Καρφίτσα δεν έπεφτε χθες στην παρουσίαση του έργου της Αρχαιολογικής Εταιρείας. Μήπως εν είδει «αντίστασης» στις επιλογές της ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού για τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου; Μήπως με μια διάθεση συσπείρωσης της αρχαιολογικής κοινότητας γύρω από το μακροβιότερο αρχαιολογικό ίδρυμα της χώρας σε μια εποχή διόλου εύκολη; Αν κρίνει κάποιος και από το βάρος που έδωσε στην ομιλία του ο γενικός γραμματέας της Εταιρείας και ακαδημαϊκός Βασίλης Πετράκος, δεν θα ήταν και παράλογη υπόθεση. Κατά τα άλλα δεν άλλαξαν και πολλά στον απολογισμό. Λιγότερες ανασκαφές, προσπάθεια δημοσίευσης των παλαιών και γκρίνια. Και ναι μεν δικαιολογημένη για την πυρκαγιά στην Ολυμπία, υπερβολική όμως για άλλα θέματα. Γκρίνια ταυτόσημη με την τακτική των Νεοελλήνων, που καυχώνται για το ένδοξο παρελθόν, αλλά η σύγχρονη πολιτιστική τους παραγωγή πόρρω απέχει. Έτσι και η Εταιρεία καμαρώνει για τα 171 χρόνια των μεγάλων ανασκαφών της, αλλά ύστερα από τόσα χρόνια ύφεσης (για τους όποιους λόγους και επιλογές) εξακολουθεί να κρίνει τους άλλους.

Όποιος πράττει κάνει και λάθη. Η απραξία είναι λάθος από μόνη της.


Φλαμένκο και «φλαμένκο»

«Δυστυχώς, υπάρχουν στον χώρο πολλά άτομα χωρίς επαρκή γνώση του φλαμένκο και την κατάλληλη τεχνική. Ωστόσο, τα άτομα αυτά επιμένουν να χρησιμοποιούν το φλαμένκο ως μέσο για να κερδίζουν τον επιούσιο. Έτσι είναι αναπόφευκτο να έχει ξεπέσει το φλαμένκο σε θέαμα “φολκλόρ”». Δεν είναι υπερβολικός, ούτε σνομπ ο Χοσέ Αντόνιο, καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Μπαλέτου της Ισπανίας, στην πρόσφατη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ». Λίγο πριν από τα καλοκαιρινά «φεστιβάλ» σε κάθε γωνιά της χώρας φέρνουν και από ένα σχήμα χορευτών φλαμένκο, με τη συνοδεία μαλλιού της γριάς και τσίκνας από σουβλάκια. Όμως, το θέαμα που παρουσίασε το Εθνικό Μπαλέτο της Ισπανίας στη σκηνή του «Παλλάς» για τρεις παραστάσεις απέδειξε ότι υπάρχει Φλαμένκο και «φλαμένκο». Υπέροχα κοστούμια, εξαιρετικός φωτισμός, τρεις κιθάρες που έβγαζαν φωτιές καικυρίως- χορευτές-αθλητές που χτυπούσαν τα πόδια τους στη σκηνή σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν η ζωή τους να εξαρτάται από αυτό. Σε εξοντωτικά δουλεμένες χορογραφίες που δεν μετέδιδαν μόνο ενέργεια και πάθος, αλλά και μια θαυμάσια αίσθηση ομορφιάς. «Το κοινό μπορεί να εκτιμήσει και να ξεχωρίσει την αληθινή αξία και το συναίσθημα στα διάφορα σόου. Όταν ανακαλύψουν την πραγματική ποιότητα, τότε αντιλαμβάνονται πόσο οι προηγούμενες εμπειρίες δεν ήταν ικανοποιητικές», έλεγε ο Χοσέ Αντόνιο και, ύστερα από μια γεύση της δουλειάς του, δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε.