Εναλλακτικά Χαιρετίσματα στον Κάρολο

ΓΙΑ ΤΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΑ κόμματα ο δρόμος προς την εξουσία περνάει από το κέντρο. Ισχύει εδώ και πενήντα χρόνια. Το 1959, σε συνέδριό τους στην πόλη Μπαντ Γκόντεσμπεργκ, οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες αποκήρυξαν τις μαρξιστικές ιδέες. Το 1995, επί ηγεσίας κάποιου Τόνι Μπλερ, το Εργατικό Κόμμα άφησε πίσω τους εργάτες, προσαρμόζοντας το εδάφιο 4 του καταστατικού του στην οικονομία της αγοράς. Και στις 14 Ιουνίου τρέχοντος έτους, στην εθνική του συνδιάσκεψη, είναι το γαλλικό Παρτί Σοσιαλίστ που λέει επισήμως αντίο στον θείο Κάρολο. Τι κάνει την ίδια ώρα το ΠΑΣΟΚ; Αριστερή στροφή! Έστω κι αν ο Γιώργος Παπανδρέου έπεσε προς τα δεξιά με το ποδήλατο. Δεν είναι δομημένη ούτε αποτελεί ιδεολογική πλατφόρμα. Ας πούμε, η εμμονή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην αναθεώρηση του άρθρου 16, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για το μη δημόσιο πανεπιστήμιο, δεν συνιστά ακριβώς αριστερή στροφή. Ωστόσο, ένας τέτοιος προσανατολισμός προκύπτει μέσα από μια σειρά επιμέρους κινήσεων, κυρίως στην οικονομία.

ΠΟΣΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ σε τρία χρόνια! Το 2005, με την «εθελουσία έξοδο» και την αλλαγή εργασιακών σχέσεων στον ΟΤΕ, ο Παπανδρέου σε μια ψιλο-ταραχώδη κομματική συνεδρίαση τα είχε βάλει με τον Γιώργο Παναγιωτακόπουλο. «Ε, δεν θα γίνουμε και κρατιστές», είχε πει. Ωστόσο, το 2008 ο Γιώργος κάλυψε τη Λούκα Κατσέλη, τσαρίνα επί οικονομικών, στην υπόθεση της επανεθνικοποίησης του- πωλούμενου στους Γερμανούς- ΟΤΕ, «όταν γίνουμε κυβέρνηση».

Προς τι όλα αυτά; Δεν είναι το ΠΑΣΟΚ το κόμμα που έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ και υιοθέτησε οικονομική πολιτική μετοχοποιήσεων των κρατικών οργανισμών; Βεβαίως. Άλλο πράγμα όμως η κυβέρνηση και άλλο η αντιπολίτευση. Ρωτήστε και τον Καραμανλή που έβριζε το 1999 την ευρω-τουρκική πολιτική Σημίτη στο Ελσίνκι και, πέντε χρόνια αργότερα, ως πρωθυπουργός, έγινε κουμπάρος του Ερντογάν. Σύμφωνα με τη λογική αυτή, στην αντιπολίτευση λες όχι σε όλα. Συλλέγεις τους δυσαρεστημένους. Και την κρίσιμη στιγμή, αφού έχει φθαρεί η κυβέρνηση και πλησιάζουν εκλογές, παίρνεις βαθιά αναπνοή, εκπέμπεις ένα πιο νορμάλ πολιτικό μήνυμα και προσεύχεσαι να έχουν ξεχάσει όσα έλεγες την προηγούμενη τριετία.

Σύμφωνοι. Αλλά η αριστερή στροφή του ΠΑΣΟΚ πάει κόντρα στη λογική του Μπαντ Γκόντεσμπεργκ. Πάει επίσης κόντρα στο κλίμα των Γάλλων Σοσιαλιστών, όπου η Σεγκολέν ήθελε- αλλά δεν κατάφερε- να συμμαχήσει με τον κεντρώο Μπαϊρού κόντρα στον Σαρκοζί. Γιατί; Διότι- κι αυτή δεν είναι η αντιπολιτευτική, αλλά η πολιτική εξήγηση- τραβά την προσοχή της Χαριλάου Τρικούπη ο ΣΥΝ του Αλέξη και του Αλέκου. Όπως φάνηκε και την Πρωτομαγιά, το ΠΑΣΟΚ φοβάται την εξ αριστερών υπερφαλάγγιση. Και προσπαθεί να κερδίσει τον Τσίπρα στο δικό του γήπεδο.

ΜΠΟΡΕΙ ΟΜΩΣ να γίνει αυτό; Κι αν γίνει, ποιο το όφελος; Φεύγοντας αριστερά, το ΠΑΣΟΚ αφήνει το κέντρο ελεύθερο στα πιο μετριοπαθή- τουλάχιστον από πλευράς ρητορικής- στοιχεία της Δεξιάς. Και γίνεται ευάλωτο σε άλλους κινδύνους. Τι είδους κινδύνους; Τους κινδύνους της μακροχρόνιας παραμονής εκτός εξουσίας. Κοιτάξτε τους Γάλλους Σοσιαλιστές. Μια το ένα, μια το άλλο, έχουν να κερδίσουν προεδρική εκλογή από το 1988, δηλαδή είκοσι χρόνια. Και οι επόμενες κάλπες είναι το 2012.