«Δεν υπάρχει κανένας λόγος για εορτασμούς!»

«Εξήντα χρόνια παλαιστινιακού εκτοπισμού. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να γιορτάζονται τα εξηντάχρονα του Ισραήλ»: αυτό αναφέρεται σε καταχώρηση που υπογράφει το Παλαιστινιακό Δίκτυο Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και δημοσιεύτηκε χθες στη Χέραλντ Τρίμπιουν.

Το κείμενο, που αρχίζει με σχόλιο που είχε κάνει ο Παλαιστίνιος διανοούμενος Έντουαρντ Σαΐντ το 1998 για τα πενηντάχρονα του ισραηλινού κράτους, υπογράφουν 54 προσωπικότητες από πολλές χώρες του κόσμου. Μεταξύ τους είναι ο εθνικός ποιητής των Παλαιστινίων Μαχμούντ Νταρουίς, ο Βρετανός σκηνοθέτης Κεν Λόουτς, ο Βρετανός μουσικός Ρότζερ Ουότερς, ο Ιταλός φιλόσοφος Τζάνι Βάτιμο, ο Ισπανός συγγραφέας Χουάν Γκοϊτισόλο, ο Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Αντρέ Μπρινκ, η Αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας Ναόμι Ουάλας, ο Βρετανός συγγραφέας Ταρίκ Αλί και ο Ντέμης Ρούσσος. Από το Ισραήλ υπογράφουν ο ποιητής

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

«Στα 60 του χρόνια το Ισραήλ εξακολουθεί να παραβιάζει τους διεθνείς κανόνες και τα ανθρώπινα δικαιώματα»

Ααρόν Σαμπτάι, ο ιστορικός Ιλάν Πάπε και ο σκηνοθέτης Εγιάλ Σίβαν. «Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ πριν από 60 χρόνια ξερίζωσε εκατοντάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους από τα σπίτια τους και τη γη τους», τονίζεται στο κείμενο. «Δεν υπάρχει κανένας λόγος εορτασμού! Στα εξήντα του χρόνια, το Ισραήλ εξακολουθεί να αρνείται τα δικαιώματα που έχει αναγνωρίσει ο ΟΗΕ στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, μόνο και μόνο επειδή δεν είναι Εβραίοι. Εξακολουθεί να κατέχει παράνομα παλαιστινιακά και άλλα αραβικά εδάφη, κατά παράβαση πολυάριθμων αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών. Εξακολουθεί να παραβιάζει τους διεθνείς κανόνες και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα με την ατιμωρησία που του εξασφαλίζει η οικονομική, διπλωματική και πολιτική στήριξη των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Εξακολουθεί να κάνει διακρίσεις εναντίον των Παλαιστινίων υπηκόων του».

«Αισθάνονται νεκροί»
Είναι φανερό σε οποιονδήποτε παρατηρητή, ότι η ειρηνευτική διαδικασία έχει χάσει εντελώς την αξιοπιστία της, γράφει στην Ελ Παΐς ο Γκοϊτισόλο, εξηγώντας τους λόγους που υπέγραψε αυτό το κείμενο. Η ισραηλινή κυβέρνηση θέλει να μετατρέψει τα παλαιστίνια εδάφη σε μη βιώσιμα μπαντουστάν, όπως είχε κάνει η Νότια Αφρική του απαρτχάιντ. Οι νέοι της Γάζας δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν τη δυνατότητα να ψυχαγωγηθούν, δεν μπορούν να δημιουργήσουν οικογένεια ούτε να μεταναστεύσουν. Και στρέφονται στη Χαμάς. Όπως είπε ένας δάσκαλος που υποστηρίζει τη Φατάχ, «η καρδιά τους μετατρέπεται σε μια τεράστια βόμβα αυτοκτονίας. Δεν τους νοιάζει να πεθάνουν, γιατί αισθάνονται ήδη νεκροί».
«Να φύγουμε από το δράμα του Ολοκαυτώματος»

«ΑΝ ΞΥΠΝΟΥΣΕ ένας προπάππος μου που έζησε πριν από 150 χρόνια και με ρωτούσε για το ποια είναι η κατάσταση σήμερα, θα του έλεγα ότι ζούμε μια εκπληκτική πραγματικότητα: Επτά εκατομμύρια εβραίοι ζουν σε ένα κράτος με έναν ισχυρό στρατό, τον ισχυρότερο από την εποχή του βασιλιά Δαβίδ. Έχουμε μια σταθερή οικονομία, μερικά πολύ καλά πανεπιστήμια, εξαιρετική λογοτεχνία. Είμαι σίγουρος ότι ο προπάππος μου θα με ρωτούσε έκπληκτος: “Τι συνέβη Άμπραχαμ;

Ήρθε ο Μεσσίας;”. Κάνοντας τη σύγκριση με το παρελθόν, διαπιστώνει κανείς ότι οι εβραίοι ποτέ δεν ζούσαν καλύτερα. Αν όμως συναντούσα έναν μελλοντικό δισέγγονό μου είναι βέβαιο ότι θα με ρωτούσε: “Πώς μπορούσατε να ζείτε χωρίς ειρήνη; Πώς ανεχόσασταν μια δημοκρατία που χώριζε τους ανθρώπους σε εβραίους και μη εβραίους;”».

Στα λόγια αυτά προς «ΤΑ ΝΕΑ» συμπυκνώνει τα συναισθήματά του για τα 60 χρόνια του Ισραήλ ο 53χρονος Άμπραχαμ Μπουργκ, πρώην πρόεδρος του Παγκοσμίου Σιωνιστικού Κινήματος και πρόεδρος του ισραηλινού Κοινοβουλίου μέχρι το 2004, οπότε αποσύρθηκε από την πολιτική. Πριν από αρκετά χρόνια είχε προκαλέσει αίσθηση με ένα άρθρο του όπου προέβλεπε το τέλος του σιωνισμού. Τι εννοούσε;

«Αυτό που λέω είναι ότι αυτοκαταστρεφόμαστε. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε ανάμεσα στην Ιορδανία και τη Μεσόγειο, να προσποιούμαστε ότι έχουμε δημοκρατία και συγχρόνως να απαιτούμε να διατηρήσουμε τον εβραϊκό χαρακτήρα του ισραηλινού κράτους.

Πρέπει να εγκαταλείψουμε κάτι από τα δυο. Εάν δεν το κάνουμε, θα είναι το τέλος του σιωνισμού».

Αυτό είναι και το πνεύμα του καινούργιου βιβλίου σας με τίτλο «Νικώντας τον Χίτλερ»;

Ακριβώς. Εξήντα χρόνια από την ίδρυση του Ισραήλ και 63 από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ισραηλινή κοινωνία εξακολουθεί να κυριαρχείται σε κάθε της διάσταση από το δράμα του Ολοκαυτώματος. Πρέπει να κινηθούμε σιγά σιγά από το δράμα στην εμπιστοσύνη. Να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας, τους γείτονές μας, τον κόσμο. Μόνο έτσι θα έχουμε νικήσει ολοκληρωτικά τον Χίτλερ.

Όταν πρωτοδιατυπώσατε αυτήν την άποψη,ακούστηκε σαν αιρετική.

Σήμερα έχει αποδέκτες στη χώρα σας;

Η ισραηλινή κοινωνία έχει μια δυναμική. Και θα έλεγα ότι έχει τα χαρακτηριστικά του εκκρεμούς. Σήμερα βρίσκεται σε κρίση, και ακριβώς εξαιτίας αυτής της κρίσης είναι έτοιμη να ακούσει κάθε πρόταση. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι την αποδέχεται κιόλας.

Σας κάνει κάτι να ελπίζετε ότι μπορεί να υπάρξει ένα τέλος της σύγκρουσης με τους Παλαιστινίους;

Η συντριπτική πλειονότητα των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων ζητούν μια ευκαιρία. Η ειρηνευτική συμφωνία είναι εκεί. Το καλό ένστικτο των λαών ξεπερνάει την κακή απόδοση των ηγεσιών. Δεν θα πρέπει να διαπραγματευθεί η ισραηλινή κυβέρνηση με τη Χαμάς;

Το ζήτημα είναι πολύ σύνθετο, αλλά η απάντησή μου θα είναι μονολεκτική:

ναι. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η κυβέρνηση της Χαμάς εξελέγη δημοκρατικά. Επιπλέον, αν δείτε την Ιστορία, οι σημερινοί εξτρεμιστές είναι οι μελλοντικοί μετριοπαθείς. Για πολλά χρόνια θεωρούσαμε εξτρεμιστές την ΡLΟ και τον Γιάσερ Αραφάτ και αρνούμασταν να διαπραγματευτούμε. Όταν το αποφασίσαμε, απέναντί μας ήταν η Χαμάς.

ΕΙΠΕ:

Πρέπει να διαπραγματευτούμε με τη Χαμάς. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η κυβέρνησή της εξελέγη δημοκρατικά