ΜΑΗΣ 1968 ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ Η ιστορία δύο ανοίξεων

«Ο ΠΑΡΙΣΙΝΟΣ Μάης ήταν μια έκρηξη επαναστατικού λυρισμού. Η Άνοιξη της Πράγας ήταν μια έκρηξη μετεπαναστατικής σκέψης. Ο παρισινός Μάης ήταν ριζοσπαστικός. Η Άνοιξη της Πράγας ήταν μια λαϊκή εξέγερση των μετριοπαθών».

Αυτά είπε ο Μίλαν Κούντερα το 1978, συγκρίνοντας τις δύο ανοίξεις. Τι μπορούμε να πούμε σήμερα για τις αντίστοιχες κληρονομιές τους; Στο Παρίσι, ήταν το «αν δεν μπορείς να τους νικήσεις, συντάξου μαζί τους». Οι 68άρηδες κατέκτησαν σταδιακά τους θεσμούς που είχαν αμφισβητήσει. Από τον φεμινισμό μέχρι τον περιβαλλοντισμό και την πολυπολιτισμικότητα, επέβαλαν την ατζέντα τους. Όπως έγραψε ο ΚονΜπεντίτ, «κερδίσαμε στο πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο ενώ χάσαμε, ευτυχώς, στο πολιτικό επίπεδο».

Η τύχη των Τσέχων συναδέλφων τους ήταν πολύ διαφορετική. Εκτοπίστηκαν από όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής επί δύο δεκαετίες. Όταν λοιπόν τους αιφνιδίασε η «βελούδινη επανάσταση» του 1989, είχαν περάσει τα πενήντα και είχαν χάσει 20 από τα πιο δημιουργικά τους χρόνια.

Ο Ζακ Ριπνίκ είναι ειδικός στην Ευρωπαϊκή Ιστορία και συγγραφέας του βιβλίου «Η τσεχοσλοβακική άνοιξη»