Τώρα παριστάνει το θύμα

«Καήκαμε χωρίς να σώσουμε τον τόπο…». Με αυτή τη φράση ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υποδύθηκε χθες τον ρόλο του θύματος της Αποστασίας του 1965, επιρρίπτοντας τις ευθύνες για τα δραματικά γεγονότα της εποχής που άνοιξαν τον δρόμο για τη χούντα των συνταγματαρχών στον Ανδρέα Παπανδρέου, τον αρχηγό της Ένωσης Κέντρου Γεώργιο Παπανδρέου, καθώς και στον «άπειρο» βασιλιά Κωνσταντίνο.

Τον φάκελο των Ιουλιανών και της αντισυνταγματικής ανατροπής της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, άνοιξε χθες ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. εγκαινιάζοντας το επιστημονικό Συμπόσιο που οργανώνει το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με θέμα «Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία». Ο κ. Μητσοτάκης, από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, απέφυγε ωστόσο να απαντήσει σε όσους του επιρρίπτουν τις κύριες ευθύνες για την Αποστασία του 1965 και προτίμησε να αναφερθεί μόνο στις ευθύνες των άλλων πρωταγωνιστών. Μάλιστα, όπως υποστήριξε, όλες οι πολιτικές δυνάμεις, «πλην ημών»- των αποστατών δηλαδή- «ενέπαιζαν τον ελληνικό λαό»!

«Έχω καταβάλει το τίμημα»
Σε ολόκληρη την ομιλία του ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. υποστήριξε ότι ο ίδιος και όσοι τον ακολούθησαν στην Αποστασία κατέβαλαν αγωνιώδεις προσπάθειες για να αποφευχθεί η κρίση. Μάλιστα, ανέφερε ότι ο ίδιος έχει λύσει «τους λογαριασμούς με την Ιστορία», ότι έχει τη συνείδησή του καθαρή και ότι «το προσωπικό τίμημα των γεγονότων του ΄65, πολιτικά, εκλογικά και ιστορικά το έχω καταβάλει. Και επιτρέψτε

«ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΣΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ»

Με πρώτο θέμα τη συνταγματική εκτροπή του ΄65 ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. εγκαινίασε το Συμπόσιο που οργανώνει το Ίδρυμα που φέρει το όνομά του

μου να πω, ίσως και με το παραπάνω».

Παραδέχτηκε ωστόσο ο κ. Μητσοτάκης ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για τα γεγονότα που οδήγησαν στη δικτατορία είχε ο ελληνικός πολιτικός κόσμος. Όρισε όμως ως κομβικά σημεία των εξελίξεων- και των ευθυνών- τη ρήξη, όπως είπε, «στην οποία οδήγησε ο Γεώργιος Παπανδρέου τις σχέσεις του με το στέμμα», και την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ όπου φερόταν εμπλεκόμενος ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Η Ένωση Κέντρου είχε κερδίσει τις εκλογές του Φεβρουαρίου του 1964 με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στην ιστορία των ελληνικών εκλογών (52,72%) και ο Γ. Παπανδρέου είχε σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αιτία για την παραίτησή του από την πρωθυπουργία τον Ιούλιο του 1965 υπήρξε η διαφωνία του με τον βασιλιά Κωνσταντίνο για το πρόσωπο του υπουργού Εθνικής Άμυνας και την αλλαγή του αρχηγού ΓΕΣ.

Η σύγκρουση Γέρου- βασιλιά
Αφορμή για την άρνηση του βασιλιά να επιτρέψει στον Γ. Παπανδρέου να αναλάβει το υπουργείο Εθνικής Άμυνας- καθώς ο φιλοβασιλικός Π. Γαρουφαλιάς αρνήθηκε να παραιτηθεί- ήταν η υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, στην οποία φερόταν ως εμπλεκόμενος ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η συντηρητική παράταξη της εποχής ΕΡΕ υποστήριζε ότι υπήρχε μια μυστική οργάνωση αξιωματικών(ΑΣΠΙΔΑ), οι οποίοι ήθελαν να ανατρέψουν τους «εθνικόφρονες» συναδέλφους τους και να προωθηθούν σε καίριες θέσεις του στρατεύματος. Από τις ανακρίσεις ωστόσο που έγιναν δεν προέκυψαν επιβαρυντικά στοιχεία ούτε για την επικινδυνότητα της ομάδας ούτε για την ανάμειξη του ίδιου του Ανδρέα Παπανδρέου.

Δείχνοντας πάντως τον Ανδρέα Παπανδρέου χθες το βράδυ ο Κ. Μητσοτάκης είπε ότι ο ΑΣΠΙΔΑ ήταν «μια υπαρκτή παράνομη οργάνωση, η ύπαρξη της οποίας ασφαλώς διογκώθηκε σκόπιμα, όμως και επιχειρήματα έδινε στην πλευρά του στέμματος, αλλά και δημιουργούσε στον νεαρό και άπειρο βασιλιά πραγματικές ανησυχίες».


… και ελάχιστη αυτοκριτική

ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ ΔΟΣΕΙΣ αυτοκριτικής περιελάμβανε η χθεσινή ομιλία του κ. Μητσοτάκη. Ως το τραγικότερο λάθος στους χειρισμούς της περιόδου εκείνης χαρακτήρισε την ορκωμοσία του Γ. Αθανασιάδη- Νόβα ως πρωθυπουργού «μαζί με μόνο δύο υπουργούς, πολύ περισσότερο αφού ο Γ. Παπανδρέου δεν είχε υποβάλει την παραίτησή του». Στο σημείο αυτό ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. επέρριψε ευθύνες στον τότε βασιλιά, ο οποίος «με τον τρόπο αυτό επέσπευσε τη ρήξη, την κατέστησε αναπόφευκτη και δημιούργησε με την πράξη του αυτή ένα τραγικό αδιέξοδο».

Μάλιστα, σημείωσε ότι είναι ανοικτό προς συζήτηση «αν εκείνη τη στιγμή εμείς, ο πρώτος πυρήνας, κάναμε από πλευράς τακτικής σωστά να συμπληρώσουμε την κυβέρνηση Νόβα και να δώσουμε προσωρινή λύση μπροστά στον απειλούμενο κίνδυνο. Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια προς το Καστρί, παρά το γεγονός ότι οι πιθανότητας επιτυχίας θα ήταν μικρές». Υποστήριξε για άλλη μία φορά ότι τη σύγκρουση ούτε την ήθελε ούτε τη σχεδίασε για να αποκομίσει όφελος, καθώς είχε, όπως είπε, «τις καλύτερες πολιτικές προοπτικές» και «ζημιώθηκε βαρύτατα» από όσα συνέβησαν. Επέρριψε μάλιστα και ευθύνες στον Γ. Παπανδρέου, που «έκανε μυστική συμφωνία με τον αρχηγό της ΕΡΕ Παναγιώτη Κανελλόπουλο και τον βασιλιά Κωνσταντίνο για την ανατροπή της κυβέρνησης Στεφανόπουλου και τη δημιουργία της κυβέρνησης Παρασκευόπουλου».

Κατά τα άλλα, ο Κ. Μητσοτάκης προχώρησε και πάλι σε βαρείς χαρακτηρισμούς για τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως υποστήριξε, «μίλησε υβριστικά στον πατέρα του για να υποχρεωθεί τελικά να ψηφίσει την κυβέρνηση Παρασκευόπουλου». Υποστήριξε μάλιστα ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου του είχε εκμυστηρευθεί αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας ότι «ο Ανδρέας τα έκανε όλα» και μάλιστα ότι του είχε πει πως ο βασιλιάς του είχε ζητήσει να διαγράψει τον Ανδρέα, αλλά ο ίδιος δεν το έκανε επειδή «με συγκράτησε το κωμικό στοιχείο, ότι στο ένα μπαλκόνι θα μιλούσα εγώ και στο απέναντι ο γιος μου».

Επικριτικός ήταν ο κ. Μητσοτάκης απέναντι και στην Αριστερά, η οποία δεν ανέλαβε πρωτοβουλία και «εσύρετο μοιραία και άβουλη προς τη δικτατορία, την οποία θα πλήρωνε ασφαλώς με φυλακές και εξορίες περισσότερο από τους υπόλοιπους». Κλείνοντας, ανέφερε ότι η Αποστασία παραμένει επίκαιρη και σήμερα, γιατί τα γεγονότα της εποχής «μας θυμίζουν ότι η πολιτική πρέπει να στηρίζεται στη διαφάνεια».