«Τα όνειρά μας έγιναν καπνός»

«Καλλιεργώ οχτώ στρέμματα καπνό στην περιοχή του Ιάσμου της Ροδόπης. Πούλησα τα καπνά μου φέτος 2,85 ευρώ το κιλό. Ένα ευρώ κάτω από την περυσινή τιμή».

«Με τη μείωση της επιδότησης κατά 50% από το 2009 ουσιαστικά η καλλιέργεια του καπνού θα εξαφανιστεί στη Θράκη κι ας λένε οι έμποροι ότι ο μπασμάς είναι το αλάτι που νοστιμίζει το φαγητό- που κάνει καλύτερο κάθε χαρμάνι για καλά τσιγάρα. Φανταστείτε ότι με τις σημερινές τιμές και δεν μπορούμε να ζήσουμε. Πόσο μάλλον χωρίς την επιδότηση».

Ο Αλή Λατήφ είναι μεταξύ των 12.000 καπνοπαραγωγών στη Θράκη που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας μετά την απόφαση του Συμβουλίου

ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ

Πούλησαν σε χαμηλότερες τιμές από πέρσι την παραγωγή τους, ενώ αναμένεται να μειωθεί κατά 50% η επιδότηση από το 2009

Υπουργών Γεωργίας της Ε.Ε. για την περικοπή των επιδοτήσεων στον καπνό κατά 50% μετά το 2009. Ο μόνος λόγος που θα συνεχίσουν«όσο αντέξουν»-, είναι γιατί δεν υπάρχει καμία εναλλακτική καλλιέργεια για την επόμενη μέρα του καπνού.

«Εγώ βγάζω 1.250 κιλά καπνό και έχω εισόδημα 8.000 ευρώ τον χρόνο. Με αυτά τα χρήματα πρέπει να ζήσω εγώ και η οικογένειά μου, αφού ο καπνός είναι μονοκαλλιέργεια στην περιοχή μας. Βάλτε μέσα σε αυτά τα 8.000 ευρώ τα έξοδα για τη σπορά, το όργωμα, τα λιπάσματα. Καταλαβαίνετε για τι πραγματικό εισόδημα μιλάμε. Ξεκινάμε από τον Μάρτιο και τελειώνουμε τα Χριστούγεννα. Αυτή την εποχή σπέρνουμε τα καινούργια καπνά και τα περυσινά είναι ακόμα απούλητα μέσα στις αποθήκες με κίνδυνο να μουχλιάσουν», λέει ο κ. Λατήφ.

Στην Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη η συστηματική καλλιέργεια του καπνού άρχισε στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Τότε, η ευρύτερη περιοχή ήταν ακόμα τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και περιλάμβανε τις επαρχίες Δράμας, Πραβίου, Καβάλας, Σαρή Σαμπάν, Γενησσέας και Κομοτηνής. Κάλυπτε 1.800.000 στρέμματα και η διακίνηση του καπνού γινόταν από τα λιμάνια της Καβάλας και του Πόρτο Λάγος. Σήμερα καλλιεργούνται λιγότερα από 75.000 στρέμματα και σχεδόν αποκλειστικά στη Ροδόπη και την Ξάνθη.
Μέρα – νύχτα οι γυναίκες στα χωράφια

Η ΡΑΧΗΜΕ ΙΜΠΡΑΜ από την Πελεκητή Ροδόπης περιγράφει τις συνθήκες στις οποίες δουλεύει: «Οι γυναίκες αγρότισσες της μειονότητας είμαστε οι πιο σκληρά εργαζόμενες, χωρίς ωράριο, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, χωρίς ρεπό. Ερχόμαστε στο χωράφι προτού βγει ο ήλιος και δεν φεύγουμε παρά μόνο όταν νυχτώσει».

Η 42χρονη Αγιάν Αϊσέ σημειώνει: «Δουλεύω τριάντα χρόνια, από μικρό παιδί, μέσα στα χωράφια. Έχω δύο κορίτσια που τα παίρνω μαζί μου το καλοκαίρι για να με βοηθούν, αλλά δεν θέλω να τις κάνω αγρότισσες. Θέλω να βγάλουν το σχολείο και να τις στείλω να σπουδάσουν για να έχουν περισσότερες ευκαιρίες στη ζωή τους. Δεν θέλω να περάσουν τις δυσκολίες που ζούμε εμείς».

Και οι δύο όμως δεν παραλείπουν να συμφωνήσουν ότι η ζωή τους είναι ταυτισμένη με τον καπνό και προσθέτουν: «Αυτούς που λένε ότι θα σταματήσουν την καλλιέργεια των καπνών, τους καλούμε να μας προτείνουν μια εναλλακτική πηγή εισοδήματος. Πληρώνουμε για ενοίκιο 80 ευρώ το στρέμμα, το όργωμα έχει 12 ευρώ το στρέμμα, η φρέζα έχει 15 ευρώ, ο “καλλιεργητής” έχει 6 ευρώ. Πώς να τα βγάλουμε πέρα όταν μας τα αγοράζουν οι έμποροι από 2,5 μέχρι 4,8 ευρώ τα καλύτερα καπνά; Πουλούσαμε τα καπνά 1.700 δραχμές το κιλό πριν από 8 χρόνια και σήμερα φτάνουμε με το ζόρι τα 4 ευρώ. Υπολογίστε πόσο ακρίβυνε η ζωή από τότε και πόσο πιο φτωχοί γίναμε εμείς».

Καμία ενημέρωση
«Είναι μια οικογενειακή απασχόληση για όλους εμάς εδώ στη Θράκη, και το πιο άσχημο είναι ότι δεν έχουμε μάθει να κάνουμε κάτι άλλο», τονίζει ο Αλή Λατήφ. Η ενημέρωσή μας για τις ευρωπαϊκές αποφάσεις είναι μηδαμινή. Κανείς υπεύθυνος δεν μας λέει πώς θα ζήσουμε αν σταματήσει η καλλιέργεια του καπνού».