Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Κλείσε κι εσύ ένα δρόμο, μπορείς

Αγαπητή Φοίβη, Το ξέρουμε, το βλέπουμε, το ζούμε… Οι γιωταχήδες δεν έχουν πού να παρκάρουν. Οι μοτοσυκλετιστές το θεωρούν δεδομένο. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες αμπαρώνονται στα σπίτια τους. Οι πεζοί δεν έχουν πού να περπατήσουν και οι αρμόδιοι κωφεύουν. Το ξέρουμε, το βλέπουμε, το ζούμε, αδιαφορούμε. Μια βόλτα έκανα παρέα με τη σκύλα μου, τέσσερα τετράγωνα περπάτησα και ιδού τα χάλια μας. Πάνω- κάτω, έτσι είναι σε κάθε γειτονιά.

Το διάβασα σε έναν τοίχο και γέλασα:

«Λευτεριά στα πεζοδρόμια»…

ionsan/http:

//kulturosupa. pblogs. gr/
Μμμμ, των Ινδών ο Βούδας

Αγαπητή Φοίβη, Παραθέτω την έκθεση μαθητού Γενικού Λυκείου της Κρήτης με θέμα «Οι νέοι σήμερα»: « Οι νέοι είναι το μέλλον του κράτους, γιατί από ετούτου σας περιμένουνε οι μεγαλύτεροι κάτι τις. Να δούνε μια καλυτεράδα. Να ρθούνε να τσι αντικαταστήσουνε. Μα μπά!!!. Οι σημερινοί νέοι δεν είναι σα κι αυτούς.

Αλλάξανε ντίπι. Εδά τσι θωρείς με κάτι πλουμιστά παντελονάκια κι ένα μπαρμπέρισμα απού το κάνουνε επαέ μόνο στι προβατίνες. Και φορούνε και κάτι σακάκια δίχως μανίκες, για πλάκα λέει, και δε πάνε να βάλουνε κιανένα ρούχο να μη κρυώνουνε μονό φορούνε ετούτι σας τσι λογάρες.

Κι ούλα ετούτανά για να εντυπωσιάσουνε τσι κοπελιές. Κι αυτές πάλι μόλις δούνε κιανένα τέτοιο, απούνε ο κόσμος γεμάτος σήμερα, γλακούνε σα τσι κουζουλοπροβατίνες στο κριγιό, και κιανείς δε τσι κουλαντρίζει μέχρι το στεφάνι. Από κειά και πέρα που θωρούνε το ζόρε, γλακούνε στη μάναντος και στου πατέραντος και πλερώνουνε οι γέροι τη νύφη. Να πείς εδά πως έχουνε και κιανένα τρόπο διασκέδασης βολικό, δεν έχουνε, γιατί όλα είναι κουζουλάγρες (…)

Ένα καλοκαίρι τήρθανε κάτι ξαδέρφια μου από την Αθήνα κι επήρανε και μένα να πάμε λέει σε μια ντίσκο. Εγώ δεν έκανα κέφι μα ήντα να κάμω;

Μπαίνουμε μέσα και ήντα να δώ. Θωρώ αθρώπους και κουνιούντανε σαν οντε κάτσει κιανείς σε κιανά γάιδαρο και παίζει πήδους. Θωρώ φώτα που γυρίζανε γύρου γύρου και αναβοσβήνανε και εγρύκουνα κάτι χτύπους που εκουζουλάθηκα.

Λέω: ήντα διάολο γυρεύγω επαέ.

Φράζω τα αυτιά μου, μα πάλι εγρύκουνα. Εκειά μέσα ήτονε σαν το ποροκούρτι. Δεν είχανε από που να βγούνε. Δεν είχανε καθίσματα. Ολοι εστέκανε και χορεύγανε λέει, λές και τος είχες βαρμένο νέφτι. Μια στιγμή λέω και εγώ να δοκιμάσω το πιοτό όπως ούλοι. Βάνω λίγο στο στόμα μου και επεταχτήκανε τα μάθια μου όξο. Και θέτω ένα πήδο και πεθιούμε όξο και πήγα στο σπίτι και εξερνούσα δυό μέρες.

Ούλα τουτά χαλούνε την κοινωνία και πάει κατά διαόλου. Ούλα ξεκινούνε από τσι νέους. Ετούτοινά είναι που θα καταλάβουνε το κράτος αύριο; Μμμμμ; Να το σώσουνε θέλει; Ούλα θα τα φάνε στι ντίσκο και στα άλλα κέντρα. Και γω προβλέπω κι ας βγώ ψεύτης πως δε θα πομείνει κεραμίδι πάνω στ΄ άλλο. Ούλα θα βουλιάξουνε».

Για την αντιγραφή, Νεκτάριος Κατ.

«Ιδού λοιπόν ο Φασουλής, που οίστρους κατεβάζει/ καθώς ο Βούδας των Ινδών υπό συκήν ρεμβάζει,/ και τον καφέ τον θεριακλή της Υεμένης πίνων/ φιλοσοφεί ακάματος επί των ανθρωπίνων./ Άνθρωπος είμαι, άνθρωπος, και την ζωήν μου σύρω/ μ΄ ολίγα ψευτοδάκρυα, μ΄ ολίγα ψευτογέλια,/ κι άμα κοιτάζω στα ψηλά και χαμηλά και γύρω/ όλα παντού μου φαίνονται τρελλού παππά Βαγγέλια» έγραφε, αγαπητέ Νεκτάριε, και ο Γεώργιος Σουρής…


Άντε και στον αγωγό

Προς Φοίβη Αθηναίου, Έμποροι παλαιών σιδηρικών στη Ρωσία έκλεψαν μια γέφυρα βάρους 200 τόνων χωρίς κανείς να τους πάρει χαμπάρι. Η τοπική εφημερίδα «Μetro» αναφέρει σε δημοσίευμά της ότι η μήκους 15 μέτρων γέφυρα εξαφανίστηκε μέσα σε μια νύχτα!

Η γέφυρα ήταν η μόνη δίοδος που οδηγούσε σε ένα εργοστάσιο θέρμανσης. Οι ιδιοκτήτες του εργοστασίου δήλωσαν πως η αντικατάσταση της γέφυρας θα κοστίσει τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερο από ό,τι άξιζε ως παλιοσίδερα. Μάλιστα θέλουν να αντικαταστήσουν τη σιδερένια γέφυρα με μια άλλη από τσιμέντο για να μην επαναληφθεί.

Τι θα δούμε ακόμη;

Γιάννης Τζ.

Τ ον αγωγό, αγαπητέ Γ ιάννη, τον αγωγό. Που κορδώνεται η πρωθυπουργάρα μας με τον Πούτιν. Τ ι άλλο;


Ευωδίες κόντρα στους αγενείς κρότους

«Έτσι εγώ έφθασα στο κελλί του Αγίου Λύπιου παρηγορημένος από τες μυρωδίες του κάμπου, από τα γλυκότρεχα νερά και από τον αστρόβολον ουρανό, ο οποίος εφαινότουνα από πάνου από το κεφάλι μου μία Ανάστασι…». Διονύσιος Σολωμός, «Γυναίκα της Ζάκυθος».

Στον αιωνόβιο ελαιώνα που βρίσκεται ανάμεσα στο εκκλησάκι του Αγίου Λύπιου και το μετόχι του Αγίου στο Καλητέρο, οι Ζακυνθινοί γιορτάζουν την Ανάσταση του Χριστού και την αναγέννηση της φύσης τα τελευταία 500 χρόνια. Έτσι κι αυτή την Κυριακή ο αιωνόβιος ελαιώνας στον Άγιο Λύπιο ζωντάνεψε για μια μεγάλη γιορτή!

Αντώνης Κλ.

Κ αι κυρίως κόντρα στο ξεσάλωμα της κροτίδας και του βαρελότου, αγαπητέ Α ντώνη, που μόνο παράδοση δεν… μυρίζουν.