Γνώμη

Το σπορ και το χόμπι

Η αυτοκριτική που πραγματοποίησε πρόσφατα ο Θοδωρής Ζαγοράκης κρίνεται μεν ως ένα δείγμα θετικό (άσχετα αν μας είπε το αυτονόητο, ότι αυτός δεν είναι ο ΠΑΟΚ), αλλά μάλλον υστερούσε σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό για την (καλύτερη) επόμενη ημέρα.

Η ρύθμιση από την πλευρά της Πολιτείας των συσσωρευμένων χρεών της ομάδας- εταιρείας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται εσαεί ως ασπίδα και άλλωστε τη συγκεκριμένη πρακτική έχουν ακολουθήσει ουκ ολίγοι…

συνάδελφοι του Ζαγοράκη στις ανώνυμες εταιρείες της μπάλας. Από τον άνθρωπο που βλέπουμε ξανά στα διαφημιστικά τρέιλερ της τηλεόρασης να σηκώνει το Ευρωπαϊκό Κύπελλο του 2004 και να μας θυμίζει την πιο σημαντική στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου περιμένουμε περισσότερα πράγματα. Κάτι πιο φρέσκο, γιατί ο ΠΑΟΚ αξίζει πράγματι καλύτερης τύχης.

Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, το όραμα και η επένδυση έχουν σχέση με το γεμάτο ταμείο και μέχρι στιγμής ο μόνος που συνεισφέρει είναι ο κόσμος που γεμίζει την Τούμπα.

Οι πωλήσεις παικτών είναι μία λύση που μπορεί να γεμίσει το ταμείο, αλλά να αδυνατίσει και την ενδεκάδα.

Κάποια στιγμή χρειάζεται και ζεστό χρήμα για να ενισχυθεί η (κάθε) ομάδα και να μπορέσει να λειτουργήσει ανταγωνιστικά με τους κορυφαίους συλλόγους της χώρας μας.

Το προεδριλίκι (καλώς ή κακώς) είναι σπορ και μάλιστα πανάκριβο. Άμα γίνει χόμπι, τότε αλλάζουν τα δεδομένα…