[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Εθνική Οδός» ή «Εθνική Ντροπή»;

Κίτρινες, μακάβριες, πινακίδες στον δρόμο που κατ΄ ευφημισμόν αποκαλείται Εθνική Οδός ΚορίνθουΠατρών- Πύργου, γράφουν με μεγάλα μαύρα γράμματα ότι στα επόμενα δύο ή τρία χιλιόμετρα σημειώνονται θανατηφόρα ατυχήματα! Το κράτος θεωρεί ότι έτσι έχει εκπληρώσει το χρέος του προς τους οδηγούς και επιβάτες πολίτες του: μετρά τα πτώματα, καρφώνει μια πινακίδα και μετά νίπτει τας χείρας του- ως σύγχρονος Πόντιος Πιλάτος των νεοελλήνων πασχαλινών εκδρομέων. Ακολουθώ Μεγάλη Παρασκευή αυτόν τον- στενό, χωρίς διαχωριστική μπάρα, όλο στροφές- δρόμο, με τις νταλίκες να με κοιτούν απειλητικά από απέναντι και αισθάνομαι όπως κάθε φορά ανήμπορο έρμαιο της τύχης και του κάθε μεθυσμένου ή ανεγκέφαλου του αντίθετου ρεύματος.

Σταματώ στα Διόδια, ξανά και ξανά, για να πληρώσω ένα ποσό χωρίς αντίκρυσμα.

Στη μεγάλη επιστροφή, η παρουσία της Αστυνομίας είναι «διακριτική», μα υπερβολικά διακριτική- έως καμία (συγκεκριμένα, δύο περιπολικά στην άκρη του δρόμου σε όλη τη διαδρομή- ίσως και για καφέ!)… Και μόλις πλησιάζεις, Δευτέρα του Πάσχα απόγευμα, προς τον Ισθμό, διαπιστώνεις ότι τα χιλιόμετρα ουράς που σε ταλαιπωρούν, σε καθυστερούν και σε εκνευρίζουν, οφείλονται απλώς στο γεγονός ότι δεν έχουν αφήσει ελεύθερα, ως συνήθως, τα Διόδια, αλλά περιμένουν θρασύτατα να εισπράξουν ακόμα και αυτή την ημέρα το αντίτιμο ενός ανύπαρκτου έργου!

Ευτυχώς, που τις δύσκολες αυτές στιγμές καταφθάνουν στο κινητό οι μαντινάδες από τους αυτοσχέδιους ποιητές, φίλους και συγγενείς από το νησί, για να μας φτιάχνουν το κέφι: «Λαμπάδα άναψα, τσ΄ Ανάστασης το βράδυ κι έκανα ευχή στο δρόμο σου να μη βρεθεί σκοτάδι!». Και λίγο μετά: «Τη σκέψη μου κάνω κερί τσ΄ Ανάστασης την ώρα, για να σου φέγγει τη ζωή, σε ήλιο και σε μπόρα!». Και ίσως το πιο… χρήσιμο σε μια τέτοια «Εθνική»: «Το Θείο Φως της Ανάστασης να έχεις για συντροφιά σου και άγγελοι να ΄ναι δίπλα σου σε όλα τα βήματά σου!». Και σίγουρα το πιο αισιόδοξο: «Όσα κι αν έχεις βάσανα, να μην το βάζεις κάτω, σκέψου και να ΄σουνα αρνί ετούτο το Σαββάτο!»…