Κεντροαριστερά: η νύφη το ΄σκασε

Το σκηνικό θυμίζει ελληνική ταινία της δεκαετίας του ΄60 με τη Γεωργία Βασιλειάδου ως θεία από το Σικάγο να πασχίζει να παντρέψει τις ανιψιές της, και κάθε τόσο να πετάει από το μπαλκόνι του σπιτιού της μια στάμνα με νερό στα πόδια του υποψηφίου για να τραβήξει την προσοχή του.

Το θέμα «γάμος από προξενιό», τόσο οικείο στην ελληνική κοινωνία του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα που σχεδόν έχει χαθεί, μοιάζει να επανέρχεται από το παράθυρο στην… πολιτική!

Εδώ και μερικούς μήνες παρατηρείται αυτή η ιδιότυπη και ταυτόχρονα δύσκολη διαδικασία προσέγγισης του ΠΑΣΟΚ με τον Συνασπισμό να έχει πάρει τον χαρακτήρα δύσκολου προξενιού:

Διάφορες προσωπικότητες διεκδικούν τον ρόλο της… Γεωργίας Βασιλειάδου- της πιο επιτυχημένης προξενήτρας της οθόνης, στην ταινία «Η θεία απ΄ το Σικάγο». Ωστόσο, κινούνται στο κενό, χωρίς αντικείμενο, και κυρίως χωρίς τη δυνατότητα να παρέμβουν αποτελεσματικά, παρά το γεγονός ότι όλες οι δημοσκοπήσεις καταγράφουν συντριπτικά ποσοστά υπέρ της συνεργασίας.

Ασφαλώς από το ΠΑΣΟΚ έχουν γίνει οι περισσότερες προσπάθειες για την προσέγγιση με τον Συνασπισμό. Οι προσπάθειες αυτές, που έχουν ενταθεί το τελευταίο εξάμηνο μετρούν πίσω τους πολλά χρόνια. Ωστόσο, τέτοιες προτάσεις σχεδόν πάντα υποβάλλονταν από το ΠΑΣΟΚ, από θέση ισχύος. Το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα, με αυτοδυναμία, και ο Συνασπισμός από κοντά για να δώσει μια πινελιά Κεντροαριστεράς στο κυβερνητικό σχήμα.

Ο πρώτος που εγκαίρως διέγνωσε το επικείμενο τέλος της κυβερνητικής αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ και συνακόλουθα την ανάγκη για κυβερνήσεις συνεργασίας με δυνάμεις της Αριστεράς για τη συγκρότηση μιας κεντροαριστερής προοδευτικής πλειοψηφίας, είναι ο Κώστας Λαλιώτης. Στην «Πυξίδα», το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, αναφέρει με ρεαλιστικό τρόπο ήδη από τα μέσα του ΄80 ότι αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να αλλάξει τις δομές της ελληνικής κοινωνίας, θα πρέπει να ηγηθεί της προσπάθειας για τη συγκρότηση μιας πλατειάς προοδευτικής κεντροαριστερής πλειοψηφίας.

Στο ίδιο πολιτικό πλαίσιο, και με αφετηρία πάνωκάτω τις ίδιες εκτιμήσεις για το ΠΑΣΟΚ και την πιθανότητα να πρωταγωνιστήσει στη δημιουργία ενός πλειοψηφικού ρεύματος που θα ανατρέψει τη δεξιά διακυβέρνηση, κινείται και ο Κώστας Σκανδαλίδης. Ανέπτυξε τη θεωρία της «κυβερνώσας Αριστεράς» και είδε τις απόψεις του να υιοθετούνται από ένα ευρύ φάσμα πολιτικών εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ. Έχοντας αναλάβει και επισήμως τον ρόλο του «προξενητή» με τον ΣΥΡΙΖΑ, πρόκειται μετά το Πάσχα να αναλάβει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες.

Από τα στελέχη του Συνασπισμού που είναι γνωστό ότι τάσσονται υπέρ της συνεργασίας των δύο κομμάτων, ασφαλώς πρέπει να αναδειχθούν δύο ιστορικές προσωπικότητες της ανανεωτικής Αριστεράς: ο Φώτης Κουβέλης και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Ο πρώτος, που διεκδίκησε την ηγεσία του Συνασπισμού από τον Αλέξη Τσίπρα, θεωρείται ότι αν κέρδιζε, θα έφερνε τα δύο κόμματα πιο κοντά από ποτέ.

Νικητής όμως ήταν ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος βλέποντας τα ποσοστά του Συνασπισμού να διογκώνονται, απορρίπτει συστηματικά κάθε προοπτική συνεργασίας και μάλιστα με τρόπο που ελάχιστα απέχει από το να θεωρηθεί προσβλητικός για το ΠΑΣΟΚ και την ηγεσία του: η τελευταία του εκδοχή για τη μη συνεργασία είναι ότι ο Συνασπισμός δεν μπορεί να συνεργαστεί με όσα στελέχη κατείχαν κυβερνητικές θέσεις- άρα και με τον Γ. Παπανδρέου, πράγμα που ενδεχομένως αποτελεί και έμμεση πρόκληση για… αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ!

Η άρνηση Τσίπρα. Οι θέσεις Τσίπρα για τη συνεργασία, που προφανώς επηρεάστηκαν από το δυσμενές για το ΠΑΣΟΚ κλίμα των δημοσκοπήσεων στις αρχές του χρόνου, έκαναν ακόμη και τον Αλ. Αλαβάνο- ο οποίος ήταν επίσης αρνητικός σε μια πιθανή συνεργασία των δύο κομμάτων- να φαντάζει πιο ήπιος… Πάντως, η συζήτηση αυτή για τη συνεργασία προκαλεί πολλές συζητήσεις και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Για πολλούς λειτουργεί αποπροσανατολιστικά όσον αφορά τη συνολική προσπάθεια του Κινήματος να ανακτήσει το χαμένο έδαφος, να φαίνεται ως πανάκεια για την επανάκαμψη του κόμματος στην εξουσία η προσπάθεια προσεταιρισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα, κορυφαίο στέλεχος του κόμματος, που είχε διατελέσει επί χρόνια μέλος των κυβερνήσεων του κ. Σημίτη, δήλωνε στα «ΝΕΑ» σχετικά ότι «το πρόβλημά μας δεν είναι το πώς θα δημιουργήσουμε την Κεντροαριστερά.

Το πρόβλημά μας είναι το πώς θα καταφέρουμε να επικρατήσουμε στον χώρο του Κέντρου, γιατί το Κέντρο βγάζει κυβερνήσεις στην Ελλάδα».


Συμφωνούν… διαφωνώντας Σημίτης – Κωνσταντόπουλος

O κ. Σημίτης, που ουσιαστικά ευνόησε το άνοιγμα προς τις δυνάμεις της ανανεωτικής Αριστεράς (ένταξη της Μαρίας Δαμανάκη στο ΠΑΣΟΚ, διαρκής σχέση με τον Μίμη Ανδρουλάκη και ένταξη ορισμένων στελεχών στον κυβερνητικό μηχανισμό όπως οι Ν. Μπίστης, Γ. Καλογήρου, Γ. Τούντας κ.ά.), μετακάλεσε μέχρι και τον ηγέτη του ιταλικού συνασπισμού της Κεντροαριστεράς Ελιά Μάσιμο Ντ΄ Αλέμα, για να αναλύσει την «ιταλική εμπειρία». Αλλά η άλλη πλευρά του τότε Συνασπισμού έχει να λέει ότι ο κ. Σημίτης το μόνο που επεδίωκε ήταν να αφυδατώσει τον Συνασπισμό, όχι να συγκροτήσει τη μεγάλη Κεντροαριστερά.

Σφοδρός πολέμιος της τακτικής Σημίτη, παρ΄ ότι ένθερμος οπαδός της Κεντροαριστεράς και της συνακόλουθης συνεργασίας ΠΑΣΟΚΣυνασπισμού, ο πρώην πρόεδρος του κόμματος Νίκος Κωνσταντόπουλος, που αντιτάχθηκε σθεναρά στο να αντιμετωπίζει το ΠΑΣΟΚ τον ΣΥΝ ως φτωχό συγγενή ή ακόμη και «δεκανίκι» στα δύσκολα. Ο κ. Κωνσταντόπουλος ακόμη και μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΝ, παραμένει υπέρ της συνεργασίας των δύο κομμάτων, αλλά στη βάση της ισοτιμίας και της αξιοπρέπειας, όπως λέει.