Εναλλακτικά Ο πόλεμος των σκιών

ΣΥΝΗΘΩΣ δεν κρατάει πολύ. Ωστόσο, φέτος την άνοιξη η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει ψευδαίσθηση κυριαρχίας. Ο ίδιος ο Καραμανλής, εκεί που είχε αποσυρθεί από το προσκήνιο λόγω της υπόθεσης Ζαχόπουλου, εμφανίζεται τώρα ως ο Πρωθυπουργός του βέτο για τα Σκόπια και του Ασφαλιστικού.

Το ενδιαφέρον είναι πως ενισχυμένοι αισθάνονται και οι κυρίαρχοι παίκτες της κυβέρνησης. Ο Αλογοσκούφης αυτο-επιβεβαιώθηκε τρώγοντας τον Κλαδά και ποντάρει στο «ντιλ» του ΟΤΕ. Η Ντόρα θεωρεί πως χειραφετήθηκε έναντι των Αμερικανών και κατοχυρώθηκε ως κυρίαρχος πρωθυπουργικός συνομιλητής στα εξωτερικά. Ο Μεϊμαράκης ήταν παρών στο Βουκουρέστι και θα έχει ρόλο στους λεπτούς χειρισμούς του επόμενου εξαμήνου: από τη μια είναι ο Σαρκοζί, πρόεδρος της Ε.Ε. από τον Ιούνιο, που φαίνεται να συνδέει την υποστήριξη στο Σκοπιανό με μια κίνηση της Ελλάδας στα εξοπλιστικά. Από την άλλη, η ανάγκη επαγρύπνησης σε Αιγαίο και ελληνοσκοπιανά σύνορα.

Αυτή είναι η τριάδα της στιγμής. Φυσικά υπάρχουν και άλλοι παίκτες. Ο Ρουσόπουλος, πάντα κοντά στον Καραμανλή, αν και η ενίσχυση των κορυφαίων υπουργών υποβαθμίζει κάπως την ομάδα του Μαξίμου που έζησε τη χρυσή της φάση αμέσως μετά τις εκλογές του 2007. Ο Σιούφας, αθέατος κλειδοκράτωρ της κοινοβουλευτικής συνοχής της Ν.Δ., που όμως εκ του θεσμικού του ρόλου υποχρεούται να είναι διακριτικός. Ο Σουφλιάς, προνομιακός συνομιλητής του Καραμανλή, που όμως έχει στοχοποιηθεί, άρα περισσότερο στηρίζεται στον Πρωθυπουργό παρά τον στηρίζει σε αυτή τη φάση. ΙΣΤΟΡΙΚΑ, η Ν.Δ. ήταν διπολική. Κάθε αρχηγός από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και μετά είχε κάποιον που τον αμφισβητούσε. Ο Ράλλης τον Αβέρωφ. Ο Μητσοτάκης τον Στεφανόπουλο και μετά τον Έβερτ. Ο Έβερτ πρώτα τον Βαρβιτσιώτη και ύστερα τον Σουφλιά. Ο Κώστας Καραμανλής δεν αμφισβητείται από κανέναν. Όλοι, δημοσίως ή κατ΄ ιδίαν, σπεύδουν να του αποδώσουν εύσημα.

Η αλληλο-αμφισβήτηση εμφανίζεται κάτω από τον Πρωθυπουργό και λειτουργεί οριζόντια, αλλά δεν εκδηλώνεται ανοιχτά. Όπως πάντα, η ισχύς λειτουργεί αποσταθεροποιητικά. Η εδραίωση της Μπακογιάννη πλάι στον Πρωθυπουργό έχει κινητοποιήσει τον Αβραμόπουλο, ο οποίος επισκέπτεται μια- μια της ΝΟΔΕ της χώρας και μάζεψε σαράντα βουλευτές της Ν.Δ. σε ομιλία του. Ο Νικήτας Κακλαμάνης πάλι- που δεν διαδέχθηκε με βελούδινο τρόπο την Ντόρα στον Δήμο Αθηναίων- αναρωτιέται δημοσίως γιατί δεν είναι στην κυβέρνηση ο Αντώνης Σαμαράς! Σιγά- σιγά ο Βουλγαράκης αρχίζει να κινείται πάλι, με δίκτυο τους παλιούς της ΟΝΝΕΔ, ενώ στο λιμάνι προσπαθεί να παίξει το χαρτί των εφοπλιστών, καλώντας τους για επενδύσεις.

Παραλλήλως εκτυλίσσεται μια παρασκηνιακή διαμάχη επιρροής- σαν ενδοκυβερνητικός πόλεμος σκιών. Σε ποιον είναι πιο κοντά η Πετραλιά, ο Φώλιας ή ο Χατζηδάκης; Στον Αλογοσκούφη ή μήπως στην Μπακογιάννη; Πόσο καλή είναι η σχέση του υπερυπουργού Παυλόπουλου με την Ντόρα; Και πάει λέγοντας.

ΩΡΑΙΑ όλα αυτά. Ωστόσο αναρωτιέται κανείς τι ακριβώς μοιράζουν μεταξύ τους. Και σε τι έγκειται η δύναμή τους; Γιατί αν η Ν.Δ. έκανε τώρα εκλογές, δεν θα είχε αυτοδυναμία. Τα παιχνίδια εξουσίας της νεο-Δεξιάς γίνονται ερήμην της κοινωνίας.