Συνέντευξη

«Δεν φοβάμαι τους νέους. Τους μεγάλους φοβάμαι»

«Η αλήθεια της ψυχής λείπει σήμερα από τη μουσικήχάνεται μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο» λέει ο Γιάννης Πάριος.
«Χαίρομαι, όμως, γιατί υπάρχουν νέοι που γράφουν καλά τραγούδια»
«Το τραγούδι θέλει καλούς δημιουργούς. Το ποιος το καρπώνεται, ο συνθέτης, ο στιχουργός ή ο τραγουδιστής είναι άλλο θέμα. Κάποτε λέγαμε το τραγούδι σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου, σε μουσική Σταύρου Ξαρχάκου, που λέει ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Ήταν έργα ολοκληρωμένα. Σήμερα πια είναι όλα σκόρπια» λέει ο Γιάννης Πάριος.

Κι όμως κι εκείνος, λίγο πριν βάλει πλώρη για το νησί του, σκόρπια τραγούδια (δικά του, του νέου συνθέτη Γιάννη Χριστοδουλόπουλου και του γιού του, Χάρη Βαρθακούρη) παρέδωσε στα δισκοπωλεία με το νέο του δίσκο υπό τον τίτλο «Πού πάμε μετά». Με τη συμμετοχή τού Λάκη Λαζόπουλου σε ένα τραγούδι («Αλλού η θάλασσα κι αλλού το πλοίο») που το τραγουδούν παρέα.

Έχουμε μεγάλες φωνές στην Ελλάδα; «Εν ζωή υπάρχουν. Υπάρχουν, πάντα, ακόμα κι εκείνες που τις έχει πάρει ο Θεός κοντά του»

Ήδη στα ραδιόφωνα προωθείται συγκεκριμένο τραγούδι (σ.σ. «Το πουλάω το σπίτι»), που λογίζεται κατά τη δισκογραφική ως η επόμενη ραδιοφωνική επιτυχία. Τελικά, αποφασίζουν άλλοι για το τι θα γίνει επιτυχία από τη δουλειά ενός καλλιτέχνη;

Τυχαία έγινε. Απλώς η δισκογραφική έδωσε ένα δείγμα της δουλειάς. Μόλις το εξαντλήσουν, θα βγάλουν άλλο οι ραδιοσταθμοί.

Έτσι όμως μοιάζει σαν προκάτ επιτυχία. Δεν είναι άδικο για εσάς; Έχετε ανάγκη από προκάτ επιτυχία;

Δεν αντέχουν οι προκάτ επιτυχίες. Αν θέλαμε κάτι τέτοιο, θα προωθούσαμε το τραγούδι με τον Λαζόπουλο. Μια συνεργασία που δεν ήταν προσχεδιασμένη. Με τον Λάκη γνωριζόμαστε χρόνια. Τελευταία τον «ψήσαμε» κι έγινε Παριανός. Ε, μια ημέρα εκεί που καθόμαστε του λέω «ρε συ, γράφουμε ένα τραγούδι μαζί;». Του άρεσε η ιδέα και το διασκεδάσαμε.

Μια ντουζίνα τραγούδια ο δίσκος και τα περισσότερα από αυτά «μιλάνε» για την απουσία, την έλλειψη του έρωτα, της αγάπης, την οδύνη του χωρισμού.

Μόνον η απώλεια μιας αγάπης δίνει αφορμή για τραγούδι;

Μόνον οι απώλειες είναι αφορμές. Ακόμα και οι επαναστάσεις, με αφορμή την απώλεια της ελευθερίας, της δημοκρατίας έγιναν. Σπάνια η χαρά γίνεται έμπνευση. Να σκεφτείς πως στην παγκόσμια λογοτεχνία- αλλά και τη δισκογραφία- το 99,9% πραγματεύεται την απώλεια μιας αγάπης. Δεν έχω ακούσει «φοβάμαι μη σε κερδίσω», αλλά «φοβάμαι μη σε χάσω». Είναι το ίδιο ταξίδι. Μόλις φτάσεις έχει τελειώσει. Μόνον η ύπαρξη ή η απουσία μιας σχέσης σας κινητοποιεί να γράψετε;

Το ιδανικό είναι να εμπνέεσαι από την απουσία εκείνου που έχεις πλάι σου. Το λέει κι ο Αναγνωστάκης: «Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει… Η απουσία μαζί με την παρουσία». Σάμπως κι ο ζωγράφος από το πλοίο που λύνει κάβους και αναχωρεί εμπνέεται και ζωγραφίζει, παρά από το πλοίο που μπαίνει στο λιμάνι και κατεβάζει σκάλα. Και οι αγάπες, σαν τα πλοία κινούνται· έρχονται και φεύγουν. Θα έλεγα οι έρωτες, γιατί η αγάπη μπορεί να μείνει για πάντα.

Το γεγονός ότι είστε στην επικαιρότητα μέσα από τις σχέσεις σας δεν επισκιά- ζει
κάπως την πορεία σας, τη δημιουργικότητά σας;

Κρύβεσαι γι΄ αυτό που ντρέπεσαι. Το χειρότερο για κάποιον που είναι στο κατόπι σου είναι να του πεις «ορίστε, αυτός είμαι». Αλλά δεν μπορεί να μη βγεις με τον άνθρωπό σου να φας. Η τηλεόραση και κάποια έντυπα συντηρούνται από αυτά που θέλουν να πουλάνε σαν παγωτό. Αλλά το παγωτό λειώνει και κάτι που λειώνει δεν είναι είδηση.

Πού οφείλεται η έκπτωση στο τραγούδι; Γιατί φτάσαμε να ασχολούμαστε περισσότερο με το βρακί κάθε τραγουδίστριας;

Έκπτωση το λες αυτό; Πολύ κομψά το θέτεις. Εγώ το λέω κατάντια. Για πες, όμως- αρχίζοντας από την πολιτικήπού δεν έχουμε εκπτώσεις; Ποιος έμεινε ανεπηρέαστος; Το ελληνικό τραγούδι, θέλουμε- δεν θέλουμε, έχει τέτοια παρακαταθήκη που ό,τι κι αν γίνει η έκπτωση δεν το αγγίζει.

Ποιος νέος, όμως, ακούει σήμερα Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο ή έχει τραγουδήσει Λευτέρη Παπαδόπουλο;

Νομίζω ότι υποτιμούμε τα παιδιά. Μερίδα είναι εκείνα που βρίσκονται στα άκρα. Η φύση τους είναι αυτή, στην ηλικία που βρίσκονται. Να αντιδρούν. Κάνουν τη βόλτα τους κι επανέρχονται σε σταθερές αξίες. Δεν φοβάμαι τους νέους. Τους μεγάλους φοβάμαι. Εμάς που δεν μπορούμε να καταλάβουμε τους νέους και τους πετάμε το μπαλάκι για να έχουμε την εικόνα του Πιλάτου.


«Το παραμύθι του έντεχνου έχει τελειώσει»

Από την εποχή των δημιουργών περάσαμε κάποια στιγμή στην εποχή των τραγουδιστών. Δημιουργήθηκε ένα σταρ σύστεμ στη διαμόρφωση του οποίου έχετε ποσοστό. Αυτό στις ημέρες μας έγινε μπούμερανγκ για τον καλλιτέχνη και το τραγούδι;

Πιστεύω στον καλό γάμο. Σήμερα πια όμως γράφουν πάρα πολλοί και τραγουδάνε παρά πολλοί, με συνέπεια αυτός που φαίνεται να είναι ο τελάλης. Εδώ έχει κάνει μεγάλο κακό η τηλεόραση. Και μιλάω γενικότερα. Το βλέπεις και στα δελτία. Αντί να προβάλλεται η είδηση προβάλλεται ο παρουσιαστής. Πλέον λέμε «είπε ο τάδε στο δελτίο ειδήσεων». Η ζωή μας έχει σταροποιηθεί σε όλους τους τομείς.

Η Πέγκυ Ζήνα προσφάτως μίλησε για «σπυριάρηδες κουλτουριάρηδες άφωνους» συναδέλφους σας που κλέβουν τους στυλίστες και ενδύονται τον τίτλο του εμπορικού για να κάνουν επιτυχία. Συμμερίζεστε την άποψή της;

Για να γίνει αυτός ο κόσμος χρειαζόμαστε όλοι. Τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται. Ακόμα και η τύχη δεν είναι… τυχαία. Από την άλλη, το παραμύθι του έντεχνου έχει τελειώσει από το ΄80. Τώρα πια δεν το λέμε κουλτούρα, αλλά παιδεία. Και η παιδεία καθενός είναι η στάση ζωής του. Μου κάνει εντύπωση αυτό που μου λέτε, γιατί η Πέγκυ έχει παιδεία.

Πότε δικαιούται κάποιος να μιλάει για τις φωνητικές ικανότητες των συναδέλφων του;

Όταν ερωτάται…