Φαινόμενα

Τι καιρό θα κάνει;

Δύο είναι τα κυρίαρχα στοιχεία πλέον του μεγαλοβδομαδιάτικου τηλεοπτικού πνεύματος, η σωστή πρόβλεψη του καιρού για την έξοδο και η τελική τιμή του οβελία
Πολύ «διακριτικές» οι φετινές αναφορές στη μεγαλοβδομαδιάτικη παράδοση. Οι σφαγμένοι οβελίες και οι καβγάδες πάνω από τα ματωμένα τσιγκέλια για την τιμή του κρέατος έδωσαν κυρίως τον τόνο της αναμονής για «ανάσταση» πεινασμένων. Για ανάσταση ψυχών λίγα τα λόγια και ακόμη λιγότεροι φέτος οι τηλεοπτικοί άγιοι πατέρες στα τηλεπαράθυρα να εξηγούν τα των Παθών και μεγαλοβδομαδιάτικων παραβολών. Το καθιερωμένο τουρ του Γιώργου Οικονομέα στους Αγίους Τόπους- θα το ΄χει τάμα- και φυσικά η καθιερωμένη πορεία του μισθοσυντήρητου και μεροκαματιάρη στον δικό του ετήσιο Γολγοθά ώς το πασχαλινό τραπέζι.

Α, ναι, και ο καιρός! Αυτός πια και αν είναι το πρώτο μέλημα όλων των εκπομπών. Η αγωνία για το τι καιρό θα κάνει το Πάσχα άρχισε με το που μπήκε ο Απρίλιος. Κορυφώθηκε τις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Θα ΄χει λιακάδα για το ψήσιμο του οβελία ή δεν θα ΄χει; Ο καημός όλος κι όλος αν θα ΄χει καλό καιρό για να ταξιδέψουν οι εκδρομείς και δη των δύο μεγαλουπόλεων που φεύγουν σαν κυνηγημένοι τέτοιες ημέρες. Ποια κατάνυξη και ποια Πάθη του Χριστού, τα πάθη των εκδρομέων είναι σε προτεραιότητα. Να ενημερωθούν με ακρίβεια για το τι καιρό θα έχει καθ΄ όλη τη διαδρομή τους, όποια κι αν επιλέξουν, πόσο ήλιο, πόση συννεφιά, πόσο κρύο, να προβλέψουν για ρούχα, για παπούτσια. «Έχω ένα πρόβλημα, τι παπούτσια να πάρω;» ομολογούσε εν τη αφελεία της η μελαχρινή δεσποσύνη που την έχουν για σέξι μπούγιο στον «Πρωινό Καφέ». Ναι, λοιπόν, αυτό είναι το Πάσχα στις μέρες μας. Τα παπούτσια που θα μπουν στις βαλίτσες για να κάνει στράκες η κάθε δεσποσύνη στα καλντερίμια της Μυκόνου και στους λοιπούς κοσμικούς προορισμούς. Με τι θα φύγουμε, με μπότες ή πέδιλα; Αν αυτό δεν είναι πρόβλημα τότε ποιο είναι;

Δεν φταίει βέβαια η δεσποσύνη του πρωινάδικου, ούτε και καμιά αναλόγου πνευματικού βεληνεκούς νεαρά, που δεν έχουν άλλον καημό απ΄ τα πασχαλινά τους παπουτσάκια. Εδώ από τα Χριστούγεννα και αναζητούσαν στα «μερομήνια» τον καιρό του Πάσχα.

Ο λόγος για τόση πρεμούρα είναι η αγωνία που μας καταλαμβάνει για προγραμματισμό, για να έχουμε τον έλεγχο των πραγμάτων ή πρόκειται απλώς για αμηχανία, για πλήρη αδυναμία να αισθανθούμε πραγματικά γιορτινά, να αισθανθούμε πρώτα τη γλυκιά αναμονή της γιορτής, συνδεδεμένη με τις μεγαλοβδομαδιάτικες ψαλμωδίες και μετά να απολαύσουμε τη συνάθροιση και όχι μόνο τον οβελία;

Πλέον ξοδεύονται ώρες τηλεοπτικού προγράμματος για να εκφραστεί η αγωνία αν θα είναι πλούσιο ή πόσο πλούσιο θα είναι το τραπέζι του Πάσχα.

Η αγωνία για μια στιγμή μόνο, συζητήσεις ολόκληρες και ρεπορτάζ για αυτή τη στιγμή και τα αξεσουάρ της, τον οβελία για τις μάζες, τα παπουτσάκια για τις δεσποσύνες. Οι επιλογές περιορισμένες, καθορισμένες, καμιά διανοητική περιπλάνηση δεν επιτρέπεται στο νόημα των ημερών για πιστούς και μη, κανένα περιθώριο για την υπέρβαση, το αίσθημα της αληθινής έκπληξης για το διαφορετικό που μπορεί να επιφυλάσσει η φύση. Πρέπει όλα να είναι προγραμματισμένα για να… χαρούμε.


Βουρ στη μαγειρίτσα και τον οβελία

Στην πραγματικότητα ούτε η λιακάδα, ούτε το γεμάτο πασχαλινό τραπέζι μπορούν από μόνα τους να γεμίσουν τις ψυχές αυτές, που είναι παγιδευμένες από τα φλύαρα είδωλα της διαφήμισης προκαθορισμένων τρόπων απόλαυσης. Το ταξίδι- τσουβαλιασμένοι στους δρόμους και τα καράβια-, η κουρασμένη άφιξη, οι παραφορτωμένες ελπίδες για ξεφάντωμα, τα παπούτσια στις βαλίτσες που ίσως δεν ταιριάζουν τελικά με τον καιρό και μετά θα ξεσπαθώσουμε κατά των μετεωρολόγων, το βιαστικό «δεύτε λάβετε» για να ανάψει η λαμπάδα που ακριβοπληρώθηκε για να είναι ξεχωριστή και μετά βουρ στη μαγειρίτσα και τον οβελία, για να έχουν θέμα οι διαιτολόγοι των πρωινάδικων που θα επιβάλουν σκληρές δίαιτες για την επόμενη «στιγμή», τις καλοκαιρινές διακοπές και το μαγιό που πρέπει να βρει καλλίγραμμο σώμα.

Όλα μια αλληλουχία στιγμών, στην πραγματικότητα ασυνάρτητη, ένα πάτσγουορκ που μοιάζει με ζωή, αλλά δεν είναι.