[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης

Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης συνιστά Σόδομα και Γόμορρα και διαλύει την οικογένεια, λένε επιτιμητικά και ακατανόητα ορισμένοι ανώτατοι κύκλοι της Ελλαδικής Εκκλησίας.

Αλλά ειλικρινά μήπως πάσχουν από αυτή τη βρώμικη ανηθικότητα και η Γερμανία, η Γαλλία, η Νορβηγία, η πολιτεία της Μασαχουσέτης (στην Αμερική), η πολιτεία της Καλιφόρνιας που έχουν καθιερώσει νομοθετικά αυτή την περίφημη civil partnership, δηλαδή μια μορφή ελεύθερης συμβίωσης έξω από τον γάμο; Είναι δυνατόν όλοι αυτοί να είναι παρανοϊκοί;

Ας δούμε όμως τα επιχειρήματα που επικαλούνται οι αντίπαλοι αυτού του θεσμού. Καταρχήν λένε ότι θα υπονομευθεί η παραδοσιακή μορφή της οικογένειας, γιατί το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης προβλέπει ότι η προκείμενη (εκτός γάμου) σχέση θα είναι δυνατόν να ακυρώνεται, αν το ένα μέρος δηλώνει με συμβολαιογραφική πράξη την επιθυμία του να ακυρωθεί.

Με άλλα λόγια, υπονοούν ότι όλα θα διαλύονται πιο γρήγορα, σε μια περίοδο μάλιστα που το ποσοστό των διαζυγίων έχει αυξηθεί κατακόρυφα (και αυτό είναι αληθές). Όμως σε αυτό το σημείο θα ήθελα να κάνω μια γενικότερη παρατήρηση που αφορά και τον συμβατικό γάμο και την παραπάνω εξώγαμη συνύπαρξη.

Δηλαδή, το διαζύγιο δεν αντικατοπτρίζει πάντοτε μια κατάσταση δυστυχίας. Όταν ένας γάμος είναι κλονισμένος, εικονικός ή ατυχής, τότε η τεχνητή του παράταση βλάπτει ανεπανόρθωτα και τα παιδιά αυτού του γάμου.

Επομένως πιστεύω ότι κανείς δεν θα ήθελε να παρατείνεται ακατανόητα η διαιώνιση μιας δυστυχούς κατάστασης (ή ενός αποτυχημένου γάμου). Και προφανώς κανείς δεν θα ήθελε να ξαναγυρίσουμε στη αποκρουστική μορφή τού «κατ΄ αντιδικία διαζυγίου», όπου έβγαινε πανηγυρικά στη δημοσιότητα όλη η ιδιωτική ζωή του ζευγαριού!

Αν τώρα κάποιοι υπονοούν ότι αυτή η θεσμοποιημένη (εκτός γάμου) συμβίωση θα αρχίζει και θα τελειώνει χωρίς την εκκλησιαστική

Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

είναι ανάγκη να θυμάται πάντοτε ότι ο Χριστός αντιμετώπιζε με θαυμαστή κατανόηση όσους η τότε καθωσπρέπει κοινωνία περιφρονούσε, από τις πόρνες και τους δαιμονισμένους μέχρι τους άστεγους και τους ζητιάνους

ευλογία, τότε γι΄ αυτό το ζήτημα θα πρέπει να διατυπώσω την ακόλουθη παρατήρηση: Η σύγχρονη Ελλαδική Εκκλησία θα πρέπει – επιτέλους- να μάθει να είναι ανεκτική απέναντι σε μια πραγματικότητα, η οποία περίπου μας λέει πως οι σύγχρονοι Ευρωπαίοι θέλουν απλώς να γνωρίζουν πως η θρησκεία είναι «εκεί», πως οι εκκλησίες είναι «εκεί», έστω και αν οι ίδιοι δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν πολλά πράγματα, ώστε να εξασφαλίζουν την ύπαρξή τους ή να περνούν πολλές ώρες σε αυτές.

Άρα η επιλογή από τα καινούργια ζευγάρια της εξώγαμης συμβίωσης δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως αμαρτία, αλλά ως απόρροια μιας μεταλλαγμένης αντίληψης για τη ζωή (δεν απορρίπτουν τη θρησκεία, αλλά δεν πιστεύουν και ουσιαστικά)!

Έτσι σήμερα πολλοί νέοι άνθρωποι στην Ευρώπη επιλέγουν τη συγκατοίκηση (και όχι τον γάμο). Άρα δεν θα έπρεπε να διασφαλιστούν νομικά τα συνταξιοδοτικά και κληρονομικά δικαιώματα αυτών των ζευγαριών που δεν καλύπτονται από την έγγαμη σχέση;

Τέλος, θα πρέπει να αναφέρω ότι η οικογένεια (ως θεσμός) πλήττεται αναμφίβολα, αλλά πλήττεται από τη φτώχεια και την οικονομική δυσπραγία, που κάνει τους νέους οι οποίοι βγάζουν 600 ευρώ τον μήνα να μη μπορούν εκ των πραγμάτων να συντηρήσουν τα παιδιά τους (πράγμα που είναι ασύλληπτο για τους πολιτικούς ή τους επιχειρηματίες μας, οι οποίοι ευημερούν πλουσιοπάροχα)!

Κατά συνέπεια τα καινούργια ζευγάρια που θα επιλέξουν το σύμφωνο της ελεύθερης συμβίωσης, αν τελικά θεσπισθεί, (ή και οι ομοφυλόφιλοι) δεν είναι δυνατόν να θεωρούνται ως λεπροί, που πρέπει να ριχθούν στον Καιάδα. Επιπλέον η επίσημη Εκκλησία είναι ανάγκη να θυμάται πάντοτε ότι ο Χριστός αντιμετώπιζε με θαυμαστή κατανόηση όσους η τότε καθωσπρέπει κοινωνία περιφρονούσε, από τις πόρνες και τους δαιμονισμένους μέχρι τους άστεγους και τους ζητιάνους ((Juan Αrias, «Ιησούς ο μεγάλος άγνωστος»)!

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Αυτοί που θα επιλέξουν την ελεύθερη (εκτός γάμου) συμβίωση, αν τελικά καθιερωθεί, δεν μπορεί να θεωρούνται ως αμαρτωλοί και ανήθικοι. Και η ευρύτερη Αριστερά πρέπει αυτή τη λογική να τη στηρίξει!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ