[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ντεμί σεζόν

Για να αντιμετωπίσω την ξαφνική ζέστη, κατέβασα από τα ορεινά της ντουλάπας μου κάποια ρούχα με σοβαρό πρόβλημα ταυτότητας. Από εκείνα που τον παλιό καλό καιρό, τα λέγαμε ντεμί σεζόν, με την εξαφάνιση όμως των ενδιάμεσων εποχών έμεναν διαρκώς stand by. Στην τσέπη ενός από αυτά, ανακάλυψα, παρατημένα από το τελευταίο φθινόπωρο, ένα πακέτο χαρτομάντιλα, μισό πακέτο μπαγιάτικα τσιγάρα, ρινίσματα ντεπόν κι ένα εισιτήριο της Λυρικής. Προσπάθησα να ανακαλέσω στη μνήμη μου λεπτομέρειες από τη μουσική, το λιμπρέτο, το σκηνικό πλην όμως, λίγα πράγματα… Το εισιτήριό μου ήταν εκεί για να με βασανίζει, υπογραμμίζοντας κατά τον σκληρότερο τρόπο τι ελεεινή καταναλώτρια εντυπώσεων είμαι, κι από ουσία τίποτε. Μα τι κάνουν τα έργα τέχνης όταν βγαίνουμε από το δωμάτιο;

Προφανώς δεν τα βάφουν και μαύρα. Ίσα ίσα που έχω βάσιμες υποψίες πως επιβιώνουν μια χαρά και χωρίς τον ανθρώπινο θαυμασμό. Για να τους τη σπάσω κι εγώ λοιπόν, μια φορά που ο φύλακας είχε αλλού τον νου του και η αίθουσα ήταν άδεια από επισκέπτες, έβγαλα τα γυαλιά μου κι ακούμπησα σχεδόν τη μύτη μου πάνω σε έναν πίνακα του Τζιακομέτι. Σκανάρισα με ανατριχιαστική πιστότητα και τις πιο μικρές πινελιές, είδα και την πιο ανεπαίσθητη διαπλοκή των χρωμάτων και πήρα μια χαρά που μου κράτησε μέχρι να μπω στη διπλανή αίθουσα. Εκεί, ένα παραφορτωμένο pop κολλάζ με έβγαλε βιαίως από την πλάνη μου. «Ι wish Ι was creative» έγραφε σε μια άκρη του τελάρου. Μακάρι να ήμουν δημιουργική, έλεγα σε όλη τη διάρκεια της επιστροφής μου στο σπίτι.