«Κοινό μυστικό όσα δήλωσε ο Μπάγιας»

«Το “κύρος της Δικαιοσύνης” είναι μια έννοια αόριστη και γενική, που πολλές φορές, διαχρονικά, έχει χρησιμοποιηθεί για την άσκηση πειθαρχικής δίωξης και την επιβολή πειθαρχικής ποινής σε δικαστές που αντιτάχθηκαν σε επιθυμίες, ενέργειες και αποφάσεις υψηλά ισταμένων προσώπων».

O Χαρίλαος Κλουκίνας, καταξιωμένος δικαστής, ο οποίος είχε χρηματίσει και προϊστάμενος του Πρωτοδικείου Αθηνών, αιφνιδίασε στις αρχές του 2007, όταν με μια επιστολή-βόμβα υπέβαλε την παραίτησή του από το δικαστικό σώμα, έχοντας φθάσει στον βαθμό του εφέτη.

«Κάτι νοσεί βαθύτατα στη δομή και στη λειτουργία της Δικαιοσύνης και είναι πρακτικά αδύνατο σε μια ευνομούμενη πολιτεία να απονεμηθεί αληθινή δικαιοσύνη, όταν αυτή απουσιάζει στην εσωτερική της λειτουργία και στη διοίκησή της», έλεγε μεταξύ άλλων σοβαρών διαπιστώσεων στην επιστολή εκείνη ο κ. Κλουκίνας. Σήμερα, περίπου ενάμιση χρόνο μετά την παραίτησή του, «τα συναισθήματα είναι αντιφατικά όταν έχεις αφιερώσει μεγάλο και σημαντικό κομμάτι της ζωής σου και μάλιστα στα πλέον δημιουργικά χρόνια στην υπόθεση

«ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

χρησιμοποιείται για πειθαρχικές ποινές σε δικαστές που αντιτάχθηκαν σε επιθυμίες, ενέργειες και αποφάσεις υψηλά ισταμένων προσώπων»

αυτή», υπογραμμίζει χωρίς να μετανιώνει που πήρε τη μεγάλη απόφαση. «Διαπίστωσα και ο ίδιος ότι η πορεία ενός δικαστή μπορεί να στραπατσαριστεί χωρίς καμιά αναστολή επειδή δεν είναι αρεστός σε κάποιους, ανεξάρτητα από τα προσόντα του, τον υπηρεσιακό του φάκελο και την εν γένει επιστημονική του παρουσία», προσθέτει επιρρίπτοντας στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο τις ευθύνες για το κλίμα ανασφάλειας εντός του οποίου λειτουργούν οι δικαστές.

«Οι αποφάσεις του ΑΔΣ, κατά παράβαση των βασικών αρχών του Διοικητικού Δικαίου δεν αιτιολογούνται, με συνέπεια να υπάρχουν μεγάλες δυνατότητες για αυθαίρετες κρίσεις», τονίζει ο κ. Κλουκίνας, χωρίς ασφαλώς να κινδυνεύει να διωχθεί πειθαρχικά όπως συνέβη με τον πρόεδρο της Ένωσης Εισαγγελέων Σ. Μπάγια που είπε ακριβώς το ίδιο πράγμα.

«Ο διακεκριμένος εισαγγελέας Σωτ. Μπάγιας δεν είπε τίποτε άλλο από εκείνο, που ως κοινό μυστικό, λέγεται κατ΄ ιδίαν, αλλά όχι δημόσια», επισημαίνει ο Χαρ. Κλουκίνας και προσθέτει: «Όχι μόνο δεν έβλαψε το κύρος της Δικαιοσύνης, αλλά αντίθετα, τιμώντας αυτήν και το φρόνημα που πρέπει να διακρίνει τον κάθε πολίτη και ιδίως τον δικαστικό λειτουργό, προσπάθησε και να το διασώσει και να το βελτιώσει».
«Πρέπει να διασφαλιστεί η ανεξαρτησία του δικαστή»

ΜΕ ΚΥΡΙΑΡΧΟ ΑΙΤΗΜΑ τη διασφάλιση της ανεξαρτησίας του δικαστή, η οποία «θεωρητικά υπάρχει, αλλά στην πράξη ακυρώνεται σε πολύ μεγάλο ποσοστό», ο κ. Κλουκίνας επικαλείται την Ευρωπαϊκή Εταιρεία Δικαστών για τη Δημοκρατία και τις Ελευθερίες (ΜΕDΕL), η οποία από το 1990 έχει ταχθεί κατά της ύπαρξης δομημένης ιεραρχίας στους δικαστές, με μακροπρόθεσμο στόχο την κατάργηση των βαθμών στον χώρο της Δικαιοσύνης.

«Δικαστική ανεξαρτησία και δικαστική ιεραρχία είναι έννοιες αντιφατικές και ασύμβατες. Η αυστηρή δομή της δεύτερης είναι εις βάρος της ποιότητας της πρώτης» προσθέτει, εκτιμώντας πως και η λειτουργία του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου μπορεί να βελτιωθεί σημαντικά με συμμετοχή δικαστών του πρώτου και δεύτερου βαθμού, όπως ίσχυσε στην Πορτογαλία αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας του Σαλαζάρ.

Επαναλαμβάνοντας, τέλος, ένα πάγιο αίτημα του δικαστικού και του νομικού κόσμου, ο κ. Κλουκίνας κρίνει ως απαραίτητη προϋπόθεση της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης την αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της.

Προτάσεις, ελπίδες και δυνατότητες για τη βελτίωση του συστήματος που λέγεται Δικαιοσύνη υπάρχουν. Όραμα και γενναιότητα απαιτείται. «Οι δικαστικές ενώσεις φέρουν το βάρος της προώθησης των αλλαγών. Οφείλουν όμως να κινηθούν χωρίς στενά συντεχνιακά συμφέροντα, αλλά με εθνική στρατηγική, διότι η ποιότητα της απονομής της Δικαιοσύνης είναι θεμελιώδους σημασίας για τη Δημοκρατία και τους ίδιους τους δικαστικούς λειτουργούς» καταλήγει ο τέως δικαστής.