[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Είναι… Ουράνιο Τόξο

Στάσιμα «νερά» στην Ποσειδώνος. Τα αυτοκίνητα κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο σαν ξεχασμένο παραγάδι. Στο βάθος βλέπω Πειραιά στην ομίχλη, στα δεξιά τα καφέ του Φαλήρου, αγουροξυπνημένα, άδεια και ανακαινισμένα.

Η σκονισμένη θολούρα, το πολυφορεμένο τελευταία Σαχάρα σικ, με έχει πιάσει ώς τον λαιμό (κάθε συννεφιά μου φαίνεται ύποπτη). Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και στους άλλους οδηγούς δίπλαμοιάζουν όλοι σαν να τους ξύπνησε η Σαπφώ Νοταρά και πετάχτηκαν στον δρόμο προτού προλάβουν να ρίξουν πάνω τους λίγη φρεσκάδα. Η άνοιξη φταίει, σκέφτομαι, σαν πιο ψύχραιμη σκέψη που μπορώ να κάνω εκείνη τη στιγμή.

Επιπλέον, βιάζομαι. Σε μια πόλη που η βιασύνη θεωρείται ποινικό αδίκημα και ματαιότης ματαιοτήτων. Μεγάλο κόλλημα στον δρόμο- αν και όχι όπως τις προάλλες με τη βροχή.

Καταστρώνω σχέδια για το πώς θα προλάβω, πώς θα κινηθώ έξυπνα, πώς με συμφέρει από το Δέλτα να φτάσω στο Σ(ύνταγμα)- βλέπε Κέντρο. Στα σχέδια παρεμβαίνουν άλλες σκέψεις, ένας πρόλογος για το θέμα που γράφω και το χώμα που πρέπει να αγοράσω για τα φυτά. Τα πότισα τα φυτά; Τα ξέχασα. Αλλά μπορεί και να βρέξει. Ναι, θα βρέξει (δεν άκουσα και καιρό ή άκουσα;). Όχι – καιρό είδα- για να πω την αλήθεια, είδα όλους τους καιρούς που είχαν όλα τα κανάλια χτες βράδυ – μόνο αυτό είδα. Και τότε, εκεί, με καρφωμένο το βλέμμα στις πινακίδες του μπροστινού, αρχίζει το ραδιόφωνο να παίζει το She΄s a Rainbow.

Rolling Stones και She΄s rainbow, αυτό το «χίπικο» παλιό, ατσαλάκωτο, μαγικό τραγουδάκισε μια νέα «πειραγμένη» βερσιόν, δεν έχει σημασία- δεμένο έτσι όμορφα με τα αέρινα λόγια του Κωνσταντίνου Τζούμα- και πάει περίπατο η θολούρα. Κατά βάθος, το ΄χεις το χίπικο, λέει ο καλός μου κάθε φορά που «σκάει» το She΄s a Rainbow στον αέρα. Καμιά σχέση- δεν το ΄χω.

Εγώ Ι Fought Τhe Law (and the law won) με Clash, που έπαιξε λίγο μετά, κάτι surf garage κιθάρες και urban μπλουζ και σίγουρα ρέγκεchase the devil και, αν θέλεις να ξέρεις, black (velvet) σόουλ και άλλα τέτοια και παρόμοια.

Αρκεί, να κυλήσει λίγη μουσική. Κι αρχίζει να τσουλάει, να ξεμπλοκάρει η λεωφόρος και η μέρα μαζί. Χαζό πράγμα ε; Αλλά πιάνει. Κι΄ αυτό το She΄s a Rainbow… Τι είχαν στο μυαλό τους όταν το ΄φτιαχναν;