[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Clubbing στη Ζυρίχη

Μοιάζει με σύντομο ανέκδοτο, αλλά αναζητώντας ίχνη νυχτερινής ζωής σε μία πόλη όπου οι άνθρωποι κοιμούνται με τις κότες, ξετρύπωσα, ώρα μεσάνυχτα, ένα μπαράκι φίσκα από κόσμο. Και τι κόσμο!

Ψηλοί, ξανθοί, γαλανομάτες, νέοι, μεσήλικες, γέροντες, μόνοι ή ζευγαρωμένοι, όλοι ανεξαιρέτως να χειροκροτούν και να ενθαρρύνουν με όση εξωστρέφεια τους επέτρεπε το αλπικό τους γονίδιο, τους αυτοσχεδιασμούς μιας τζαζ μπάντας.

Το έχω ξαναδεί το έργο αλλά με εντελώς διαφορετικό κοινό. Οι Παριζιάνοι, ας πούμε, απολαμβάνουν την τζαζ σαν ειδήμονες, ο καθένας για την πάρτη του και με παρέα μόνον το ποτό του. Το αυτό παρατήρησα μια φορά και στο Σικάγο, όσο τουλάχιστον με άφησαν να καταλάβω οι παρενέργειες του τζετ λαγκ. Και στις δύο περιπτώσεις πάντως, η απαγόρευση του καπνίσματος απαγόρευε στη μουσική να εμπεδωθεί και έστελνε τα καλύτερα «αυτιά» τιμωρία, έξω στο κρύο.

Στην Ελβετία, η καπνοαπαγόρευση εφαρμόζεται με περίσσιο τακτ απέναντι στους χρήστες, πράγμα που μου έδωσε την ευκαιρία να ανταλλάξω κάμποσες συμπαθητικές κουβεντούλες με αυτούς που μοιραζόμασταν το ίδιο τασάκι.

Κι ας έμοιαζα καθιστή ανάμεσα στα τόσα ντερέκια, στριμώχτηκα με χάρη στις θέσεις για ορθίους και έπιασα αμέσως τον ρυθμό με το πόδι. Το ποτό που έρρεε άφθονο δεν κατάφερε να ξεκουρδίσει τα αντανακλαστικά μου κι έτσι μέσα στο ταξί της επιστροφής άρχισα κιόλας να ταξινομώ τις εντυπώσεις μου κατά χονδροειδέστατο τρόπο.

«Μα ποιοι είναι αυτοί που γεμίζουν τα κλαμπ τέτοια ώρα;» ρώτησα με κουτοπόνηρη δημοσιογραφική μανιέρα τον ταξιτζή.

«Βank people» είπε, σχεδόν φτύνοντας με περιφρόνηση, κι εγώ έσκισα με μιας τις σημειώσεις που είχα μέσα στο μυαλό μου.