[ ΡΙΠΕΣ ] Μεθοδεύσεις

ΑΥΤΗ τη φορά το ευρωχαστούκι που δέχτηκε η χώρα ήταν πολύ πιο ηχηρό από κάθε προηγούμενο: το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων καταδίκασε την Ελλάδα για «αλλοίωση της εκφρασμένης βούλησης των ψηφοφόρων», στις εκλογές του 2004.

Η ιστορία είναι γνωστή: όταν απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής Σερρών ο κ. Αχιλλέας Καραμανλής, θείος του Πρωθυπουργού, εφευρέθηκε η προσμέτρηση των λευκών ψηφοδελτίων στις έγκυρες ψήφους. Μόνον όμως για την εκλογική περιφέρεια της Μακεδονίας! ΣΕ όλη την υπόλοιπη χώρα, τα λευκά δεν προσμετρήθηκαν ως έγκυρα. Επρόκειτο για μία αντισυνταγματική απόφαση του Εκλογοδικείου, με οριακή μάλιστα πλειοψηφία.

ΩΣΤΟΣΟ, ο πρωθυπουργικός θείος κέρδισε την έδρα που του αρνήθηκαν οι ψηφοφόροι, τρεις άλλοι βουλευτές έχασαν την έδρα που κέρδισαν με τους σταυρούς προτίμησης των πολιτών και η Νέα Δημοκρατία αύξησε κατά έναν βουλευτή τη δύναμή της στη Βουλή.

Η ακύρωση αυτής της απόφασης από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και η καταδίκη της χώρας να πληρώσει υψηλές αποζημιώσεις στα θύματα της εκλογικής αλχημείας αποτελεί ασφαλώς κόλαφο για μια δημοκρατική χώρα.

Η ελληνική Πολιτεία εμφανίζεται να περιφρονεί «την ισότιμη μεταχείριση όλων των πολιτών κατά την άσκηση του δικαιώματος της ψήφου», όπως αναφέρεται στην απόφαση του Ευρωδικαστηρίου.

ΑΠΟΤΕΛΕΙ όμως και καταδίκη της κυβερνητικής πρακτικής να μπερδεύει την εκτελεστική με τη δικαστική εξουσία. Μία πρακτική, την οποία φαίνεται να συνεχίζει απτόητη.

Αυτό δείχνει άλλωστε και η σιωπήπου στη συγκεκριμένη περίπτωση σημαίνει συνενοχή- στη δίωξη εναντίον του εισαγγελέα κ. Σ. Μπάγια, επειδή άσκησε το αναφαίρετο δικαίωμα της κριτικής για τα κακώς κείμενα στον χώρο της ελληνικής Δικαιοσύνης.

ΟΠΩΣ δείχνει η τελευταία απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ο κ. Μπάγιας και λίγα είπε!