«Η πρωτοπορία στο θέατρο δεν οδηγεί πουθενά»

Mε κέρδος 20.000 ευρώ βρέθηκαν οι διοργανωτές του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη. Για δεύτερη συνεχή χρονιά τα έσοδα προέκυψαν από εκεί που δεν τα περίμεναν. Μετά τον περσινό μεγάλο τιμώμενο Γ ερμανό σκηνοθέτη Πέτερ Τσάντεκ που λόγω της απουσίας του άφησε τις 30.000 ευρώ του χρηματικού του επάθλου στο ταμείο των διοργανωτών, μια ακόμη Γερμανίδα, η χορογράφος Σάσα Βαλτς (που μοιράζεται φέτος το 10ο Βραβείο «Νέες θεατρικές πραγματικότητες» με τον Πολωνό σκηνοθέτη Κριστόφ Βαρλικόφσκι και τη γερμανική θεατρική ομάδα «Πρωτόκολλο Ρίμινι»), δήλωσε με επιστολή της ότι για λόγους υγείας θα απουσιάσει. Και οι διοργανωτές τής απάντησαν ότι «όπως αναφέρεται στον κανονισμό, δεν θα της επιδοθεί το χρηματικό έπαθλο».

Οι εκδηλώσεις της 12ης διοργάνωσης του Ευρωπαϊκού Βραβείου Θεάτρου, που πραγματοποιούνται για δεύτερη συνεχή χρονιά στη Θεσσαλονίκη, άρχισαν χθες στο Βασιλικό Θέατρο. Το πολυσυζητημένο πρωτοποριακό Ελεύθερο Θέατρο της Λευκορωσίας παρουσιάζει τρεις συνολικά παραστάσεις (απόψε και αύριο στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών) με τα έργα «Generation jeans», «Βeing Ηarold Ρinder» και «Ζώνη σιωπής».

«Η πρωτοπορία δεν υπάρχει. Και αυτή που υπάρχει δεν οδηγεί πουθενά. Αποτελεί μέρος των κανόνων του κατεστημένου. Δεν αντιλαμβάνομαι την πρωτοπορία ως βιώσιμη κατηγορία του θεάτρου. Χρησιμοποιεί τα πολυμέσα, προσθέτει κι αρκετό γυμνό και το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να κάνει κάποια πρωτοσέλιδα» τόνιζε χθες ως επίσημος εισηγητής του συμποσίου με θέμα «Θέατρο και διαφορετικότητα» ο Αμερικανός κριτικός, σκηνοθέτης και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης Ρίτσαρντ Σέκνερ. «Αυτοϋπονομευόμενος» και ο ίδιος τόνισε: «Είμαι Αμερικανός αλλά μη με παρεξηγείτε. Δεν συμπαθώ τους φιλελεύθερους, φαντάζεστε τι άποψη έχω για τον φασίστα Μπους, αλλά όταν η ποιότητα είναι υψηλή, η πρωτοπορία είναι χαμηλή και το αντίστροφο» δήλωνε ο Αμερικανός κριτικός που αντιμετωπίζει ως μορφή τέχνης ακόμα και την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης συγκρίνοντας την εικόνα τους με τα έργα του Γκόγια και του Πικάσο («Γκουέρνικα»).

«Όταν ένα έργο πρωτοπορίας παρουσιάζεται σ΄ ένα θέατρο- ναό του φιλότεχνου κατεστημένου, αυτοϋπονομεύεται. Αυτοκαταδικάζεται σε ρόλο θεαματικού εξωτικού προϊόντος. Μόνο με τη λογική του αντάρτικου, του αποδομητικού θεάτρου, μπορεί να υπάρξει» συμπλήρωσε ο θεατρολόγος, καθηγητής του ΑΠΘ Σάββας Πατσαλίδης.