Το πνεύμα του τόνου

Όπισθεν ολοταχώς

Γελάω που κάποιοι αφελείς (;) έπεσαν από τα σύννεφα με την αποκάλυψη των ντοπαρισμένων αθλητών της άρσης βαρών (προς το παρόν). Ο κόσμος το ΄χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι· τι κρυφό, φανερό και ζητωκραυγαλέο. Μήπως είναι καιρός, λέω, να επαναφέρουμε την παλιά εκείνη πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να διεξάγονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ολυμπία, χωρίς διαφημίσεις, σπόνσορες και χωρίς μετρήσεις των ρεκόρ. Χωρίς επενδύσεις δισεκατομμυρίων και βεβαίως με δρακόντεια μέσα αντιντόπινγκ. Αν θέλουν οι μεγάλες επιχειρήσεις του αθλητικού εμπορίου ας διοργανώνουν, όπως εξάλλου γίνεται, παγκόσμια πρωταθλήματα με σινιέ φανέλες και ντοπαρισμένες εθνικές σημαίες. Κι αυτό το όνομα θα μας κλέψουν; Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ολυμπία. Ας γίνουν Πεκινικοί αγώνες και Λονδρέζιοι. Και όπως ο Λούης, οι ολυμπιονίκες να ξαναγυρνάνε στο επάγγελμά τους (νερουλάς) και όχι να γίνονται ντοπαρισμένοι λοχαγοί, αεροπόροι κ.τ.λ. Όπως οι τυμβωρύχοι προηγήθηκαν των αρχαιολόγων, έτσι και η βιομηχανία θα προηγείται των μεθόδων ελέγχου. Άσ΄ τους να φαρμακώνονται, αλλά όχι με πρόσχημα το ολυμπιακό ιδεώδες, την άμιλλα και η δημοκρατία σωμάτων και πνεύματος.