[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η γενιά του Μπλεκ

Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου, ούτε των γιάπηδων, πόσω μάλλον των emo. Πέτυχα τη λήξη του πολέμου μεταξύ ροκάδων και καρεκλάδων όταν έκλεινα τα δώδεκα. Τον Αστερίξ και τον Λούκι Λουκ τον έμαθα από φοιτητές όταν ήμουν στο Γυμνάσιο. Εκείνοι στη Β΄ Πανελλαδική και εγώ σε δίλημμα ανάμεσα στη Μανίνα και τον Μπλεκ. Δεν με κέρδισε η Μανίνα, αλλά ο Μπλεκ προς μεγάλη μου απογοήτευση σταμάτησε να εκδίδεται και η κρίση ταυτότητας δεν είχε συνέχεια. Από τότε πέρασαν γρήγορα τα χρόνια και είδα συμμαθητές μου να γίνονται πρόεδροι εταιρειών και ομίλων και παλιές μου συμμαθήτριες διευθύντριες πολυεθνικών ακόμη και υπουργούς. Όλοι εμείς γεννηθήκαμε μετά τον Παπανδρέου και τον Καραμανλή και πριν από τον Τσίπρα. Ωστόσο βρεθήκαμε στα πράγματα, όπως όλα δείχνουν λόγω ηλικίας, παρά συγκυρίας. Ένα ιδιότυπο κοινωνικό συμβόλαιο φαίνεται να ορίζει ότι οι σαραντάρηδες οφείλουν και δικαιούνται να νέμονται εξουσία. Δεν έχει σημασία αν ξέρουν, θέλουν ή μπορούν. Μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι η ηλικία και το κατεστημένο κάθε εποχής και χώρας το τρέφουν οι σαραντάρηδες. Οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν ήδη ένα με δύο παιδιά, ένα με δύο αυτοκίνητα, ένα με δύο σπίτια και ένα με δύο κόμματα τα οποία εναλλάξ ψηφίζουν. Εσχάτως μάλιστα έμαθαν πως ίσως και να μη συνταξιοδοτηθούν, αλλά δεν αντέδρασαν. Οι αγώνες είναι για νέους θερμοκέφαλους και περήφανα γηρατειά, αυτοί εκπροσωπούν τον μέσο Έλληνα κι ο μέσος Έλληνας κάνει ησυχία όταν η χώρα κοιμάται.