Σίγησε μια φωνή διαρκώς εξεγερμένη

Ήταν η τελευταία, μαζί με τον Κώστα Αξελό, απο τους πιονιέρους του Παρισιού, έζησε όλες τις περιπέτειες της «χρυσής Αριστεράς» που έφτασε εκεί το 1945, είχε φοιτητή τον Κον-Μπεντίτ, έκανε παρέα με επαναστάτες στοχαστές όπως ο Καστοριάδης ή ο Πουλαντζάς, στο σπίτι της καταστρώνονταν σχέδια αντίστασης στη δικτατορία… Το γνωστότερο βιβλίο της ήταν το γοητευτικό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Οι Φιλέλληνες». Φωνή διαρκώς εξεγερμένη, η Μιμίκα Κρανάκη σίγησε χθες στο Παρίσι όπου κατοικούσε. Ήταν 88 χρόνων.

Συγγραφέας και καθηγήτρια Φιλοσοφίας από το 1967 ώς το 1985 στη Ναντέρ, το Πανεπιστήμιο που ήταν η καρδιά του Μάη του ΄68, η Κρανάκη μετείχε επί 40 χρόνια στις πνευματικές ζυμώσεις του καιρού της. Δημοσίευσε το πρώτο κείμενό της στα γαλλικά- μια αναφορά στη γενιά της – το 1948, στο περίφημο περιοδικό «Τemps Μodernes» που διηύθυνε ο Ζαν Πολ Σαρτρ. Υπήρξε μάλιστα η μόνη ελληνική φωνή μαζί με τον Πουλαντζά που συνεργάστηκε εκεί αλλά ποτέ δεν συνάντησε τον Γ άλλο φιλόσοφο. «Αν ο Ψυχρός Πόλεμος γίνεται μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, ο θερμός είναι ενδοαριστερός», λέει ένας ήρωάς της στο μυθιστόρημά της «Οι Φιλέλληνες» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 και περιγράφει τη ζωή και τις ιδεολογικές ανησυχίες των Ελλήνων διανοουμένων του Παρισιού απο το 1945 ώς το 1990. Εκείνη τη διέγραψαν από το ΚΚΕ το 1947, ενώ σπούδαζε στη Σορβόννη… Αυτά τα γεγονότα τα ξαναθυμάται στο «Ματαρόα. Σε δύο φωνές», το τελευταίο της βιβλίο που κυκλοφόρησε μόλις τα Χριστούγεννα, από τις Εκδόσεις του Μουσείου Μπενάκη.