[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η περίφημη αγγλική… συνέπεια

Ελληνικό αεροδρόμιο θυμίζει το καινούργιο Χίθροου. Μήπως όμως είμαστε τελικά ιδιαίτερα αυστηροί με τις εγχώριες γκάφες μας; Γιατί, κοτζάμ νέο αεροδρόμιο λειτουργήσαμε και το μόνο αρνητικό ρεκόρ που καταφέραμε να επιτύχουμε είναι πολύωρες καθυστερήσεις, μερικές δεκάδες χαμένες βαλίτσες και προβλήματα στους φωτεινούς πίνακες αναγγελιών πτήσεων.

Αν και, ομολογουμένως, οι αλλοπρόσαλλες ανακοινώσεις των δρομολογίων στο νέο τότε «Ελευθέριος Βενιζέλος» οδηγούσαν τους ταξιδιώτες σε παράνοια: ήλεγχαν τις πληροφορίες επανειλημμένως με τέτοια συχνότητα όπως οι ιδεοψυχαναγκαστικοί το θερμοσίφωνο!

Με τίποτα όμως δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τον εξωφρενικό αριθμό των 15.000 χαμένων αποσκευών και των 250 ακυρωμένων πτήσεων. Και- αν είναι ποτέ δυνατόν- όλα αυτά στη χώρα όπου γεννήθηκε η ώρα του τσαγιού και βασιλεύει η συνέπεια στις συναλλαγές και η ακρίβεια στην ώρα. Θυμάμαι τη σκληρή και πικρόχολη πένα της Βρετανίδας δημοσιογράφου Λόρα Πικ, η οποία έχτισε καριέρα με το να βγάζει στη φόρα τα…

άπλυτα της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων «Αθήνα 2004». Η προσπάθειά της να αποδείξει πως η Ελλάδα ήταν ξέφραγο αμπέλι εν όψει των Αγώνων έχει περάσει στην ιστορία με μαύρα γράμματα. Τι να γράφει αυτές τις ημέρες άραγε; Όσο και να έψαξα, δεν βρήκα το παραμικρό σχόλιό της.

Να όμως που και στον τόπο της απόλυτης οργάνωσης- επικρατούν απαράβατοι κανόνες προτεραιότητας και ευγενείας ακόμη και στις ουρές που σχηματίζονται στις στάσεις των λεωφορείων- συμβαίνουν τραγελαφικά α λα…

ελληνικά. Τελικά, μερικές φορές είναι ωραίο να είσαι Έλληνας. Τουλάχιστον, έχουμε το know how τόσο για να προκαλούμε το χάος όσο και για να ξεφεύγουμε από αυτό!