[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ωραία μου πουλάκια

Εντάξει. Να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς, τον Τσίπρα και τη Νέα Δημοκρατία. Με τα περιστέρια των πόλεων όμως τι γίνεται;

Ένας ακήρυχτος πόλεμος μαίνεται τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στους Αθηναίους και στα συγκεκριμένα πτηνά που αφοδεύουν ασύστολα σε μπαλκόνια, ζαρντινιέρες, απλωμένες μπουγάδες, έπιπλα βεράντας, στόρια, πέργκολες, τεντόπανα, πεζόδρομους, κηπάρια, αγάλματα, τραπεζοκαθίσματα υπαίθριων καφέ, ακάλυπτους αλλά και καλυμμένους χώρους.

Δεν το κρύβω πως συμπαθώ αυτούς τους εισβολείς αέρος- αέρος που κάποτε συμβόλιζαν την ειρήνη και πραγματικά δεν έχω να τους προσάψω απολύτως τίποτε, τουλάχιστον όχι όσο θα συνεχίσουν να σνομπάρουν τη βεράντα μου. Ένας λόγος παραπάνω που έχουν καταστήσει το μπαλκόνι των απέναντι κανονικό WC, χώρο αναψυχής, τραπεζαρία, υπνωτήριο και οίκο ανοχής μετά συγχωρήσεως.

Παρακολουθώ την παντομίμα των γειτόνων μου όταν προσπαθούν να διώξουν τους απρόσκλητους μουσαφιραίους και ξεραίνομαι στα γέλια.

Με την ίδια μοχθηρία κατασκοπεύω και τη λειτουργία των αυτοσχέδιων σκιάχτρων που κρέμονται από όλα τα μπαλκόνια της πρωτεύουσας. Αρμαθιές ολόκληρες από ανυπόληπτα σιντιά τυφλώνουν με τις αντανακλάσεις τους τα έρμα τα πουλάκια και προς το παρόν τα κρατάνε μακριά, αλλά έως πότε; Είναι γνωστή η ευκολία των ζωντανών του Θεού να αποκωδικοποιούν τις παγίδες που τους στήνουν οι άνθρωποι και να τις ακυρώνουν αργά ή γρήγορα.

Ονειρεύομαι τη μέρα που σμήνη τέτοιων πουλιών θα κάνουν τραμπάλα πάνω σ΄ αυτά τα κρεμαστάρια. Κοκέτες περιστέρες θα καθρεφτίζονται στην επιφάνειά τους και φουρφουριστοί ερωτιδείς θα ξύνουν εκεί πάνω τις μύτες τους εξευτελίζοντας εντελώς την καταχθόνια αυτή πατέντα.