Το πνεύμα του τόνου

Φάουλ

Παλιότερα κυρίως οι πολιτικοί, κι όσοι μαϊμούδιζαν τη «ρητορική» τους μπερδεύοντας την υποκριτική με την υποκρισία, ονόμαζαν «θέατρο» κάθε προσποίηση, φανφαρονισμό, πόζα στον δημόσιο λόγο. «Παίζει θέατρο», «άσε το θέατρο», «αυτά είναι θεατρινισμοί» κ.λπ. Τα τελευταία χρόνια έχει μάλλον εγκαταλειφθεί το ανόητο αυτό «εύρημα» και ευτυχώς έχει αντικατασταθεί από την ποδοσφαιρική αναλογία.

Ακούει κανείς στη Βουλή «ρήτορες» να αναφέρονται σε «πέναλτι» της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης, «σε κόκκινες κάρτες» που δείχνουν οι μεν στους δε και λαλίστατος μάλιστα πρώην κνίτης, πρώην συνασπισμένος, πρώην ανεξάρτητος ακροβολιστής, τώρα προγραμματιστής ενός πόλου του δικομματισμού να εξαπολύει από το βήμα της Βουλής την παραίνεση:

«Παίξτε μπάλα»!! Το άκρον όμως άωτον προήλθε από τον νεοεκλεγέντα γιάπι προς τους συντρόφους στο γιαπί: «Συλλογικότητα είναι και η θύρα 13».

Άφεριμ.