Δίκτυο

Τα καημένα εκείνα τα χρόνια…

Πήγα στο «Ακροπόλ» να δω το «Θυμήσου εκείνα τα χρόνια» με τη σιγουριά που μου ενέπνεαν τα ονόματα του Λάμπρου Λιάβα, που υπογράφει την ιστορική και μουσική έρευνα και το κείμενο, και της Αποστολίας Παπαδαμάκη, που συνυπογράφει μαζί του τη σκηνοθεσία. Ύστερα από την… επάρατη εξαετία 2000-2006 φτήνιας και μετα-μπουλουκιού με άλλοθι την αναβίωση της οπερέτας- που στοίχειωσε το ιστορικό θέατρο της οδού Ιπποκράτους από την πρώτη στιγμή που πέρασε στη δικαιοδοσία της Λυρικής Σκηνής, έπειτα από έναν χρόνο άνοστης εγκατάστασης εκεί του Μπαλέτου της, που προσπαθούσε να συνδυάσει τον Μακ Μίλαν με τον Ρήγο- είχα φανταστεί πως ένα αφιέρωμα στην οπερέτα από ανθρώπους με γνώση και γούστο θα έφερνε επιτέλους την ποθητή ανανέωση. Η οπερέτα ως είδος θεατρικό έχει προ πολλού πεθάνει. Τα έργα που άφησε, βουτηγμένα στην παιδαριώδη αφέλεια, δεν παρουσιάζουν σήμερα κανένα θεατρικό ενδιαφέρον. Οι μουσικές τους, αντίθετα, και τα τραγούδια τους αντέχουν φέροντας μια ολόκληρη εποχή. Οπερέτα ολόκληρη, σε κανονική παράσταση, φαίνεται πως δεν μπορεί να σταθεί πια στη σκηνή. Άρα ένα αφιέρωμα-σύνθεση βασισμένο σε οπερετικά «highlights» θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον. Λυπάμαι πολύ που το γράφω αλλά, δυστυχώς, αυτό το πράμα που είδα ήταν χειρότερο ακόμα και από τις φτήνιες των προηγούμενων ετών. Αλλά θα επανέλθω αναλυτικότερα.


Περίμεναν τη φανφάρα

Μπορεί επί τέσσερα χρόνια να έμεινε κλειστό. Μπορεί εδώ και μήνες να ήταν έτοιμο και επισκέπτης να μην πέρασε το κατώφλι του. Αλλά και όταν άνοιξε-στα μουλωχτά πριν από περίπου ένα μήνα- ουδείς αρμόδιος φρόντισε να το ανακοινώσει. Και τώρα, που σε λίγες μέρες ετοιμάζονται εγκαίνια με φανφάρες, τηλεοπτικά κανάλια και επισήμους, το υπουργείο Πολιτισμού φρόντισε με μια λιτή ανακοίνωση να κοινοποιήσει πως το πλούσιο μουσείο με το αρχαίο θέατρο στην αυλή του μπορεί να υποδεχτεί τους αρχαιόφιλους επισκέπτες καθημερινά από τις 8 το πρωί έως τις 3 το μεσημέρι εκτός Δευτέρας. Μια βόλτα έως το κτίριο που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Αλκιβιάδου αξίζει, καθώς φιλοξενεί τον μοναδικό σωζόμενο χάλκινο κούρο που αποτελεί και το αρχαιότερο ελληνικό χυτό άγαλμα, το εντυπωσιακό πολυτελές ταφικό μνημείο του σιτέμπορου Νικήρατου Πολυξένου, αλλά και το μοναδικό σε μέγεθος χάλκινο έμβολο τριήρους που έχει το σχήμα τρίαινας και ανασυστήνει την ιστορία του αρχαίου Πειραιά. Κάλλιο αργά…


Άριστα δέκα

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Μια και η αρχαία Αμβρακία, η Άρτα, δεν έχει δώσει πολλά αρχαία γλυπτά και έργα εξαιρετικής τέχνης, ικανά να στηρίξουν μια μουσειακή έκθεση, το Αρχαιολογικό Μουσείο της αποφεύγει την πεπατημένη. Διαμορφώνει εκθεσιακές ενότητες αφιερωμένες στο σπίτι- το μαγείρεμα, την υποδοχή, τις οικιακές ασχολίες, την ανατροφή των παιδιών- σε αντιδιαστολή με την πόλη και τον δημόσιο βίο, το πολίτευμα, τα σύνορα και τους γείτονες, την πολεοδομία, τα δίκτυα ύδρευσης κι αποχέτευσης, το εμπόριο, τη βιοτεχνία, τις γεωργικές ασχολίες, τη θρησκευτική ζωή, βοηθώντας σε μια άλλου είδους ανάγνωση της ιστορίας και της ζωής μιας αρχαίας πόλης. Όλα αυτά σ΄ ένα κτίριο 1.500 τ.μ., με προϋπολογισμό 1.800.000 ευρώ, τεκμηριωμένα με πολλά εποπτικά μέσα, όπως τα παρουσίασε ο αρχαιολόγος κ. Ρηγίνος, άρεσαν πολύ στα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, τα οποία ενέκριναν τη μουσειολογική πρόταση μετά πολλών επαίνων.