Εναλλακτικά Φιλοτιμία και ανάγκη

Ο ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ – κι ας μην έχουν πια καλές σχέσεις- τον έκανε υπουργό Εξωτερικών και του άνοιξε τον δρόμο για να γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Θα τον κάνει πρωθυπουργό ο Αλέκος Αλαβάνος;

Το Σαββατοκύριακο του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ έχει κεντροαριστερό άρωμα. Και η προοπτική μιας μελλοντικής κυβερνητικής σύμπραξης μεταξύ Χαριλάου Τρικούπη και Κουμουνδούρου φαίνεται να είναι η νέα έμμονη ιδέα στο περιβάλλον του Παπανδρέου. Ύστερα από μια τριετία αμφισβήτησης των δημοσκοπήσεων και προσωπικής πεποίθησης ότι θα κερδίσει τις εκλογές, ο Γιώργος φαίνεται υποταγμένος στην αριθμητική. Το ΠΑΣΟΚ δεν μεγαλώνει, μικραίνει – κι ας είναι στην αντιπολίτευση. Μόνη ελπίδα για να κυβερνήσει είναι να στηριχθεί στην Αριστερά.

ΓΙΑ ΝΑ είμαστε δίκαιοι, ο Παπανδρέου δεν πορεύεται σε μονοπάτι απάτητο. Σύμπραξη με τον ΣΥΝ στην κατεύθυνση της Κεντροαριστεράς επεχείρησε κατ΄ επανάληψη ο Σημίτης. Πρόβα οι δημοτικές του 1998 στην Αθήνα με τη Δαμανάκη. Η Μαρία κατέληξε τελικά στο ΠΑΣΟΚ, αλλά το εγχείρημα δεν λειτούργησε. Πιο πρόσφατα, είναι ο Κώστας Λαλιώτης- στο βιβλίο, αλλά και στις δημόσιες εμφανίσεις του-, που έχει κεντροαριστερή λογική, κι ας είναι ο πιο πασόκος από τους πασόκους.

Για τους επικριτές του, ο Παπανδρέου κάνει την αδυναμία του πολιτική. Υπό την ηγεσία του, το ΠΑΣΟΚ δεν εισπράττει την αντιδεξιά διαμαρτυρία. Άρα, θα πρέπει να αναζητήσει στήριγμα. Ο Γιώργος ήθελε να πάει στο συνέδριο του ΣΥΝ και να μιλήσει για συνεργασία. Τελικά, προσεκλήθη ο Τσίπρας στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Η εξέλιξη είναι συμβολική. Υποδηλώνει όμως και τη στάση της Κουμουνδούρου, που δεν βιάζεται να συμπράξει με το ΠΑΣΟΚ όσο υποδέχεται τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του. Άλλωστε, σε πρώτη φάση, ο ΣΥΝ, για να φουσκώσει, πρέπει να κάνει διμέτωπο με τον δικομματισμό. ΑΣΦΑΛΩΣ, Η Κεντροαριστερά αποτελεί διεθνή προβληματική. Στη Γαλλία, στη Γερμανία ή και στην Ιταλία. Κάθε χώρα όμως είναι διαφορετική. Μια μελλοντική συνεργασία ΠΑΣΟΚΣΥΝ πού ακριβώς θα στηριχθεί; Αλαβάνος και Τσίπρας ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, αλλά έχουν ένα κοινό: ξεκίνησαν από το ΚΚΕ. Αυτό δίνει αντιδεξιά αιχμή στη ρητορική τους. Τι γίνεται όμως με τις θέσεις τους; Από το άρθρο 16 ώς την εξωτερική πολιτική, ο ΣΥΝ είναι σε εντελώς άλλη γραμμή από τον Παπανδρέου. Ακριβέστερα: είναι ένα κόμμα που λέει σε όλαπερίπου- όχι. Είναι η λογική της αιώνιας μειοψηφίας. Υπερασπίζεται τη δημόσια εκπαίδευση ή το περιβάλλον και δεν έχει λόγο να υιοθετήσει τον πραγματισμό της εξουσίας.

Ο Αλαβάνος υπαινίσσεται, βεβαίως, την προσαρμογή του ΣΥΝ σε μια λογική προοδευτικής διακυβέρνησης. Και ο Τσίπρας φέρνει τη γενιά των καταλήψεων στην πολιτική. Ωστόσο, αναρωτιέται κανείς: θα αλλάξουν αυτοί ή θα αλλάξει ο Παπανδρέου; Ή μήπως το μόνο σημαντικό για τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ είναι η εξουσία; Ποιεί δηλαδή την ανάγκη φιλοτιμία; Ούτως ή άλλως, αι γενεαί πάσαι του ΠΑΣΟΚ, διαισθανόμενες τον αποκλεισμό τους από την κεντροαριστερή σύνθεση που έχει στο μυαλό ο πρόεδρός τους, βάλλουν κατά Τσίπρα. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: σε τι πολιτικό έδαφος θα συναντηθεί το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου με τον ΣΥΝ του Αλέξη;