Οι ήρωες των υπονόμων

«Μετράω το κάθε μου βήμα, την κάθε μου αναπνοή. Ο πανικός είναι ο χειρότερος εχθρός, ένα λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο». Ο κ. Θανάσης Τόρης εργάζεται στην 6η Υπηρεσία Προληπτικής Συντήρησης της ΕΥΔΑΠ, που είναι υπεύθυνη για τον καθαρισμό και τη συντήρηση των αντλιοστασίων και του υπόγειου δικτύου των αγωγών αποχέτευσης της πρωτεύουσας.
Είναι ένας από τους τέσσερις μόλις ανθρώπους που καταφέρνουν να συντηρούν το δαιδαλώδες αποχετευτικό δίκτυο των 5.800

χιλιομέτρων.

Πέμπτη, 12 το βράδυ, Πασαλιμάνι, αντλιοστάσιο 14 της ΕΥΔΑΠ. Ο κ. Τόρης βάζει την ειδική στολή του, τα γάντια και την ειδική μάσκα που εφοδιάζεται με οξυγόνο από ένα φορτηγάκι της ΕΥΔΑΠ, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή. Τα μέτρα ασφαλείας είναι αυστηρά. Ένα λάθος μπορεί να κοστίσει ακόμα και τη ζωή του. Ο κ. Τόρης έχει ζήσει παρόμοιες καταστάσεις στο παρελθόν, όταν τον Ιούνιο του 1994 δύο συνάδελφοί του άφησαν την τελευταία τους πνοή αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης. «Ήταν να κατέβω εγώ σε έναν αγωγό ακαθάρτων στη Βούλα. Τελικά, πήγε ένας συνάδελφος. Για κακή του τύχη, την ίδια στιγμή ένα βυτιοφόρο

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΕΧΝΙΚΟΙ ΓΙΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Τέσσερις άνθρωποι καταφέρνουν και συντηρούν το αποχετευτικό δίκτυο της Αθήνας, που είναι 5.800 χιλιόμετρα

άδειασε το περιεχόμενό του μέσα. Πέθανε από τις αναθυμιάσεις, όπως και ένας άλλος εργαζόμενος που πήγε να τον βγάλει έξω», αναφέρει ο κ. Τόρης.

«Αντέχεις δύο ώρες»
Αφού ανοίγει το καπάκι του υποθαλάμου, κατεβαίνει στο αντλιοστάσιο- ένα από τα 42 που έχει η Αθήνα και ο Πειραιάς. Δεμένος προσεκτικά με μια ζώνη από ένα τρίποδο, κατεβαίνει στα πέντε μέτρα βάθος, για τον καθαρισμό της μιας δεξαμενής. Το εκρηκτικό μείγμα από μεθάνιο, μονοξείδιο του άνθρακα και υδρόθειο, αλλά και η έλλειψη οξυγόνου μέσα στο αντλιοστάσιο δεν του επιτρέπουν να εργαστεί περισσότερο από δύο ώρες, ενώ στο συνεργείο χρησιμοποιούν ανιχνευτή για να μετρήσουν τη συγκέντρωση αερίων. «Η δουλειά μου είναι να διώχνω από τη δεξαμενή με την πίεση του λάστιχου και το φτυάρι τα λίπη, τις σακούλες και τα χαλίκια που μπορεί να φράξουν τη χοάνη που σπρώχνει τα λύματα στο επόμενο αντλιοστάσιο. Πρέπει να φανεί το πλακάκι για να πούμε ότι έχουμε κάνει σωστά τη δουλειά μας. Αυτή η δουλειά γίνεται κάθε μέρα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα», λέει ο κ. Τόρης.

«Τέσσερα άτομα μονάχα κάνουμε τη συγκεκριμένη δουλειά. Τρομερή επικινδυνότητα, εμπιστοσύνη στον συνάδελφό σου και μεγάλη προσοχή σε κάθε βήμα. Εδώ παίζεται το κεφάλι σου καθημερινά», σημειώνει ο κ. Τόρης.

«Κόλαση το καλοκαίρι»
«Είναι πολύ επικίνδυνη εργασία, λόγω της έλλειψης οξυγόνου και της φορτισμένης ατμόσφαιρας από τα επικίνδυνα αέρια. Το καλοκαίρι εκεί κάτω είναι κόλαση, καθώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τη ζέστη. Η φόρμα είναι τόσο ζεστή που προκαλεί εφίδρωση και η δουλειά αυτή πραγματικά σε σκοτώνει», αναφέρει ο κ. Κώστας Κάτινος, το «έτερον ήμισυ» του κ. Τόρη στη δουλειά και ο άνθρωπος που εμπιστεύεται περισσότερο από τον καθένα.


«Αν δεν τη ζήσεις, δεν καταλαβαίνεις»

«ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ πάθει κάτι είναι θέλημα Θεού. Πριν από αρκετά χρόνια κατεβαίναμε στους αγωγούς και τα αντλιοστάσια χωρίς ειδική μάσκα οξυγόνου. Άμα δεν τη ζήσεις, είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις πόσο σκληρή δουλειά είναι. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια τα μέτρα ασφαλείας έχουν γίνει αυστηρά», συμπληρώνει ο κ. Τόρης. «Κάποιοι εργαζόμενοι που δοκίμασαν να κάνουν τη συγκεκριμένη δουλειά έπαθαν κλειστοφοβία, άλλοι ούτε που το σκέφτηκαν», λέει ο κ. Τόρης. Ο μισθός τους, χωρίς τα επιδόματα, είναι 817 ευρώ και είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά. «Ευτυχώς με τα ειδικά επιδόματα ξεπερνάει τα 1.500 ευρώ, αλλιώς δεν θα υπήρχε λόγος να κάνουμε τη συγκεκριμένη δουλειά», αναφέρει ο κ. Κάτινος. Γι΄ αυτούς που σκέφτονται τις περικοπές των βαρέων ανθυγιεινών, των μισθών και των συντάξεων, οι δύο εργαζόμενοι στην ΕΥΔΑΠ λένε: «Ας έρθουν από κοντά να δουν τη δουλειά μας και μετά να μας πούνε για περικοπές».