Το πνεύμα του τόνου

Η λάμπα

Λίγο πριν σβήσουν τα φώτα του σπιτιού και πριν σβήσουν στη μισή Ελλάδα, πρόλαβα και άκουσα κάποιον της ΔΕΗ στην ΤV να λέει «εμείς δεν κατεβάσαμε κανέναν διακόπτη»!

Ελπίζοντας στην εξ ύψους βοήθεια του εισαγγελέα, άναψα κεριά κι άναψα και την ωραία λάμπα πετρελαίου που έχω για τέτοιες περιπτώσεις. Και αμέσως έγινε το θαύμα. Θέλεις η μυρωδιά του πετρελαίου, θέλεις το ωραίο φως της λάμπας έφαγα κατάμουτρα τη σιδερένια σφαλιάρα και με πήραν τα αίματα.

Παιδάκι ήμουν όταν διάβαζα τα μαθήματά μου με το φως της λάμπας.

Έκτοτε η μυρωδιά του πετρελαίου μου ανακαλεί την ίδια σκηνή όπως και η μυρωδιά από το σβήσιμο του κεριού.

Εκείνα τα δύσκολα χρόνια οι μεγάλοι άντρες του σπιτιού έσκυβαν πάνω από το γυαλί της λάμπας, ψήλωναν λίγο το φιτίλι και άναβαν το τσιγάρο τους. Ίσως για οικονομία. Για να μη χαλάσουν σπίρτο; Κι εκείνη η εξαίσια, μικρή κίνηση των γυναικών καθώς έσβηναν την τελευταία μικρή φλόγα της λάμπας.

Κι ακόμη όταν σαπούνιζαν με προσοχή το γυαλί της και τ΄ άφηναν όρθιο στον ήλιο για να στεγνώσει. Αυτό εσήμαινε, σύμφωνα με τα εγκώμια των αρχαίων «λαδικών» της γειτονιάς, ότι μέσα στο σπίτι υπήρχε τάξη και πάστρα!

Αφορμές ζητούσαν.

Το πετρέλαιο εκείνα τα χρόνια χρησίμευε ακόμη για να καθαρίζουν τακτικά τα ξύλινα πατώματα, τους σομιέδες των κρεβατιών για τον φόβο των κοριών (!) και βέβαια για τα ψειριασμένα κεφάλια των μαθητών!

Ψείρες και πετρέλαιο ακόμη θαυματουργούν.