Δίκτυο

Άφησαν απ΄ έξω το «εθνικό»

«Παγκόσμιο συνέδριο για την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών στις χώρες προέλευσής τους» χωρίς όμως- περιέργως – να συμπεριλάβουν το φλέγον ζήτημα της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα οργανώνουν το υπουργείο Πολιτισμού και η Unesco, στο Αμφιθέατρο του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως. Η υποστήριξη του επαναπατρισμού των ελληνικών θησαυρών αυτή τη φορά είναι ανύπαρκτη. Και μάλιστα σε μια ελληνική πρωτοβουλία, στην οποία δίνουν το «παρών» πολλές χώρες όπως η Ιταλία, η Ζιμπάμπουε, η Γροιλανδία, ο Καναδάς. Μια ευκαιρία έστω συζήτησης του εθνικού μας αιτήματος με τη βρετανική πλευρά; Παρ΄ όλα αυτά, στα εργαστήρια του συνεδρίου περιλαμβάνονται το νομικό πλαίσιο και τα θέματα δεοντολογίας που καλύπτουν την αφαίρεση των αρχαιοτήτων από την πατρίδα τους και η επιθυμία για διεθνή συνεργασία και έρευνα.

Χ.

Οι ίδιοι και οι ίδιοι;

Από πέρσι, εκφράζοντας μία ευρύτερη δυσαρέσκεια, έγραφα για τους- καλούς, δεν λέωηθοποιούς που συμμετείχαν σε περισσότερες από μία παραγωγές του Ελληνικού Φεστιβάλ. Σε μία περίοδο που η ανεργία πλήττει τον κλάδο των ηθοποιών- και, προς Θεού, δεν μιλώ με συνδικαλιστική «οπτική»- και ενώ το ελληνικό θέατρο δεν στερείται καλών ηθοποιών. Φέτος, πάλι, με την πρώτη ματιά στο πρόγραμμα που ανακοίνωσε το Φεστιβάλ, είδα το όνομα του Μηνά Χατζησάββα να είναι στη διανομή και του «Αγαμέμνονα» της Άντζελας Μπρούσκου και του μιλερικού «Φιλοκτήτη» του Ματίας Λάνγκχοφ και του Χρήστου Λούλη και στη διανομή του ίδιου «Φιλοκτήτη» αλλά και των «Βακχών» του Θωμά Μοσχόπουλου. Φοβάμαι πως δεν θα είναι οι μόνοι. Εκτιμώ βαθιά και τιμώ τους δύο ηθοποιούς, αλλά πιστεύω πως θα έπρεπε να επιλέξουν. Είναι θέμα ευαισθησίας. Και πιστεύω πως το Φεστιβάλ θα έπρεπε να έχει γνώμη επί του θέματος αυτού. Που, εγώ, το θεωρώ σοβαρό.


Πατησίων 179

Έξω, η Πλατεία Αμερικής, οι πολυκατοικίες, η κίνηση του δρόμου, πεζοί και τροχοφόρα, τα δέντρα, η ζέστη του καλοκαιριού το μεσημέρι, ο ειδικός τρόπος που πέφτει το φως, ιδωμένα από ψηλά, από την μπαλκονόπορτα ενός διαμερίσματος. Μέσα, η καλλιτέχνις Κατερίνα Στεφανιδάκη, ζωγράφισε- πάντα με κάρβουνο- σε εκατοντάδες χαρτιά τους χώρους και τα έπιπλα του διαμερίσματος. Τα ένωσε ώστε να αποτελούν δύο τεράστια πανό, που διαφέρουν από τη σχεδιαστική ή τη φωτογραφική αποτύπωση έτη φωτός. Αυτά τα έργα οδηγούν τη ζωγράφο στην πρώτη έξοδό της από τον χώρο της σχολής και του εργαστηρίου και αποτελούν το διαβατήριό της για τη δημόσια έκθεση στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη. Το βιογραφικό της είναι ακόμη σύντομο: γεννήθηκε στην Αθήνα, αποφοίτησε από τη Σχολή Καλών Τεχνών το 2006, με δασκάλους τον Δημήτρη Μυταρά και τον Τριαντάφυλλο Πατρασκίδη. Το έργο της έχει τη σφραγίδα της πόλης τού σήμερα, την ανάσα της οδού Πατησίων, τις μνήμες, τις αξίες, τις ιδέες, την ψυχή, τον τρόπο που βιώνουμε το παρελθόν και το παρόν της πολυκατοικίας, της γειτονιάς. Έναν αέρα αθηναϊκό. Και μόνο γι΄ αυτό, επειδή αποτυπώνει τον παλμό τού σήμερα, θα του άξιζε μια θέση σ΄ ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης.