Δίκτυο

Τραγική σύμπτωση

Την ημέρα (10 Μαρτίου 2008) που ο Γιώργος Ζαμπέτας συμπλήρωνε 16 χρόνια από τον θάνατό του (στις 10 Μαρτίου του 1992) έφυγε από τη ζωή ο γιος του Μιχάλης σε ηλικία 51 ετών από καρκίνο. Μουσικός και ο ίδιος και σπουδαίος κιθαρίστας είχε συνεργαστεί στο πάλκο με τον πατέρα του, ενώ από το 2002 έως το 2006 ήταν δημοτικός σύμβουλος στο Αιγάλεω και τα τελευταία χρόνια αντιπρόεδρος στα πολιτιστικά του δήμου. Είναι ο τέταρτος της οικογένειας που φεύγει από τη ζωή μετά τον πατέρα του Γιώργο, τη μάνα του Αργυρώ και την αδελφή του Μαρίκα. Ήταν παντρεμένος και είχε αποκτήσει δύο παιδιά. Η μόνη που είναι στη ζωή είναι η δεύτερη κόρη του Γιώργου Ζαμπέτα, Καίτη Γαβριελάτου. Η νεκρώσιμη ακολουθία θα ψαλεί σήμερα στις 16.00 στον ιερό ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο Αιγάλεω και θα ταφεί στο Γ΄ Νεκροταφείο.


Και τα κακά του Φεστιβάλ…

Είμαι πάντα της γνώμης να λέμε τα καλά όταν τα βλέπουμε αλλά να μην αποκρύπτουμε και τα κακά όταν επίσης τα βλέπουμε, στο όνομα μιας «προστατευτικής» πολιτικής η οποία πολύ, πάρα πολύ συνηθίζεται… Έγραψα για τα πολλά καλά των φετινών Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Για τις σωστές ισορροπίες τους- η «κλασική» μουσική «αποκαθίσταται» πλήρως, το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου ισορρόπησε… Αλλά θέλω να κάνω και τις παρατηρήσεις μου. Η επάνοδος, ύστερα από δύο χρόνια, του «Wooster Group» με παράσταση της Ελίζαμπεθ Λεκόντ και, κυρίως, της «Σαουμπίνε» του Βερολίνου και πάλι με δύο παραστάσεις του Τόμας Οστερμάιερ, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, όσο σημαντικά σχήματα και να είναι, μήπως γίνεται πολύ σύντομα; Θα ήταν λάθος τραγικό να δημιουργηθεί «κλειστός κύκλος» από «φίλους» σκηνοθέτες που να πηγαινοέρχονται, οι ίδιοι και οι ίδιοι… Στην Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική, γίνεται θεατρική κοσμογονία. Γιατί να μην έχουμε την ευκαιρία να πάρουμε μία γεύση και από τη δουλειά κάποιων άλλων που αγνοούμε ακόμα και την ύπαρξή τους; Βεβαίως, ο Γιώργος Λούκος ανήγγειλε προσεχή συνεργασία, σε τριετή βάση, του Ελληνικού Φεστιβάλ με το λονδρέζικο «Ολντ Βικ» και τη νεοϋορκέζικη Ακαδημία του Μπρούκλιν. Κι αυτό είναι θετικό. Για να δούμε… Παρατήρηση δεύτερη. Εντύπωση μου έκανε η απουσία από το φετινό πρόγραμμα παραστάσεων για παιδιά. Τα δυο προηγούμενα καλοκαίρια πολύ θετικά είχε σχολιαστεί το ενδιαφέρον του Φεστιβάλ για τα παιδιά. Δεν βρήκαν, άκουσα, κάτι το αξιόλογο και προτίμησαν να μην έχουν καθόλου παραστάσεις για παιδιά από το να συμβιβαστούν. Παρατήρηση τρίτη. Οι φίλοι της ξένης σύγχρονης μουσικής- εννοώ ροκ, τζαζ, σόουλ…-, που τους καλόμαθε πέρσι το Φεστιβάλ Αθηνών, νομίζω πως φέτος στενοχωρήθηκαν. Το είδος κάνει αισθητή την απουσία του. Εκτός κι αν γίνουν κάποιες «διορθωτικές» κινήσεις. Αλλά πώς να χωρέσουν και τα πάντα σε δύο μήνες. Αν κάθε χρονιά δίνεται το βάρος και σε άλλο μουσικό είδος νομίζω πως τελικά κανείς δεν θα βγαίνει παραπονούμενος.


Κι όμως, ορκίζομαι

Υπάρχουν και διασκευές που είναι καλύτερες από το πρωτότυπο; Δεν λέω πολλά, απλά παραπέμπω στο ΥοuΤube και το «Μην ορκίζεσαι»- ένα από τα νέα τραγούδια της Ελευθερίας Αρβανιτάκη από το διπλό best «Δυνατά» (1986-2007). Ακούστε το (ή μάλλον δείτε το βίντεο) και μετά κάντε κλικ στο Come Μonna Liza (του Μ. Giuseppe) που είναι το πρωτότυπο ιταλικό. Είναι η ενορχήστρωση; Είναι ο στίχος (του Ν. Μωραΐτη); Είναι η φωνή; Δεν μπορώ να πω ακριβώς (αν και μάλλον θα έλεγα τη φωνή). Εδώ πάντως μυρίζει επιτυχία- ελληνική.