Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Μια ταινία είναι όλα

Μου είχε λείψει το σινεμά. Τόσο καιρό γυρνούσα στα δυτικά Βαλκάνια που είναι ταινία από μόνα τους. Συναρπαστική για όποιον τη βλέπει σαν περαστικός. Συχνά καταθλιπτική για όποιον τη ζει στο πετσί του. Επέστρεψα λοιπόν στην Αθήνα και το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ρίξω μια ματιά στις νέες ταινίες. Η πρώτη ταινία που πήγα και είδα ήταν το «Θα χυθεί αίμα». Υποψήφια για πολλά Όσκαρ, έλεγε το πρόγραμμα. Ο ήρωας της ταινίας είναι ψηλός σαν μπασκετμπολίστας και κομπλεξικός σαν κοντοστούπης. Αγαπά πολύ το πετρέλαιο και μισεί σφόδρα τους ανθρώπους. Όσο πιο πολύ πετρέλαιο βρίσκει τόσο πιο πολύ σκοτώνει ανθρώπους και τοπία. Όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή δηλαδή. Για να μη σας τα πολυλογώ, στο τέλος της ταινίας βγαίνεις από την αίθουσα με μια σκιά κατάθλιψης στα μάτια… Η δεύτερη ταινία που πήγα να δω ήταν εκείνη των αδελφών Κόεν. Εκείνη που κέρδισε τέσσερα Όσκαρ. «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» είναι ο τίτλος στα ελληνικά. Δεν ξέρω γιατί τη μετάφρασαν έτσι. Τον πρωτότυπο τίτλο- «Δεν είναι χώρα για γέρους»- τον βρίσκω μια χαρά. Ειδικά τώρα με το Ασφαλιστικό είναι πολύ επίκαιρος. Εδώ λοιπόν υπήρχε ένας κύριος που έτρεχε με ένα όπλο στο δεξί χέρι και μια βαλίτσα γεμάτη λεφτά στο αριστερό (δεν ήταν αλληγορία όμως για τη διαφορά ανάμεσα στην δεξιά και την αριστερά στις μέρες μας). Ο κύριος θέλει να κάνει τη βαλίτσα δική του, όπως θα συνέβαινε με τους περισσότερους από μας υποθέτω. Ο ίδιος κύριος τρέχει σε κάτι άγρια τοπία για να σωθεί από έναν ψυχοπαθή δολοφόνο που τον κυνηγά με μανία. Στην ταινία υπάρχει ένας ανθρώπινος σερίφης και τόσα πολλά πτώματα που στο τέλος χάνεις τον λογαριασμό. Περιμένεις απλά πότε θα σκοτωθεί και ο τελευταίος ηθοποιός για να τελειώσει η ταινία. Και αφού τελειώνει βγαίνεις από την αίθουσα με μια βαρβάτη σκιά κατάθλιψης στα μάτια και στο μυαλό… Αφού είδα τις ταινίες έδωσα δίκαιο στο σχόλιο μιας αμερικανικής εφημερίδας που έγραφε ότι «εάν το σινεμά αντικατοπτρίζει την κοινωνία μας, τότε έχει φθάσει η στιγμή να πάρουμε πολλά αντικαταθλιπτικά». Εδώ που τα λέμε, και χωρίς τις βραβευμένες ταινίες, η στιγμή είναι εντελώς κατάλληλη για αντικαταθλιπτικά. Τα πολιτικά πάνε κατά διαόλου. Ο κόσμος είναι καταχρεωμένος στα δάνεια και τα επιτόκια ανεβαίνουν. Η τιμή της βενζίνης ανεβαίνει. Τα όρια ηλικίας για τη σύνταξη ανεβαίνουν. (Μόνο οι μετανάστες δεν αγωνιούν για τη σύνταξη, γιατί ξέρουν από τώρα ότι δεν θα την πάρουν ποτέ). Στο ασανσέρ φοβάσαι να ανέβεις, αυτές τις μέρες, γιατί κινδυνεύεις να κλειστείς μέσα. Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις να τσακώνονται επιστήμονες μεταξύ τους για το πότε ακριβώς θα γίνει ο πιο καταστροφικός σεισμός στην Ελλάδα των τελευταίων τριακοσίων χρόνων. (Και την επιστήμη στα μέτρα της την έφερε η τηλεόραση). Έξω σαρώνουν οι ιώσεις και βασιλεύουν τα σκουπίδια. Κατάλληλη εποχή λοιπόν για αντικαταθλιπτικά. Ούτε αυτά όμως δεν πιάνουν πια. Τις προάλλες, κάποιοι επιστήμονες στην Αγγλία, ανακοίνωσαν ότι είναι άχρηστα. Ότι μισή ώρα γυμναστικής παράγει περισσότερη σεροτονίνη από ένα χάπι Ρrozac. Καταθλιπτική εποχή με άχρηστα αντικαταθλιπτικά… Για να αντισταθείς στην κατάθλιψη, λοιπόν, δεν σου μένει παρά να τρέχεις. Σαν τον ήρωα της ταινίας των αδελφών Κόεν. Να τρέχεις, μήπως και γλιτώσεις από τον σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι. Να τρέχεις και να σκέφτεσαι εύθυμα, αισιόδοξα, πράγματα. Παραδείγματος χάριν ότι κερδίζεις το λόττο ή τα Όσκαρ. Ή ότι θα προλάβεις να βγεις στη σύνταξη. Σε τελευταία ανάλυση, μια ταινία είναι όλα…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com