[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μόλις τρεις δεκαετίες μού απέμειναν!

Τριάντα χρόνια, τουλάχιστον, για να βγω στη σύνταξη, βαρύ μού ακούγεται. Μόλις τρεις δεκαετίες μού απέμειναν!φτηνά κόλπα, για να αισθανθώ καλύτερα. Όποια διατύπωση και να σκαρφιστώ, η πραγματικότητα είναι επιεικώς θλιβερή.

Τόλμησα και ρώτησα τους συναδέλφους στο καπνιστήριο: «Εγώ, δηλαδή, σε τι ηλικία θα βγω στη σύνταξη;». Τα γέλια τους μού τρύπησαν τα αυτιά.

Πείσμωσα. Με ρώτησαν πόσα έτη εργάζομαι.

Ξεκίνησαν τους υπολογισμούς, κρυφογελώντας.

Σχολίασαν πως ήταν λάθος μου που μπήκα στα δύσκολα σε νεαρή ηλικία. «Τσάμπα τα χρόνια σου», μου είπαν.

Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, η ηλικία των 60 μού έκατσε στο στομάχι. Έδωσα κι εγώ την αφορμή (πήρα το ύφος της απελπισμένης) και άρχισαν τα αστειάκια. «Μη στενοχωριέσαι. Για τη δουλειά σου θα είναι ό,τι πρέπει. Θα κάνεις το καλύτερο νοσοκομειακό ρεπορτάζ. Εσύ και διασωληνωμένη θα δουλεύεις. Θα βγάζεις τα πιο καυτά αποκλειστικά και θα δίνεις τις καλύτερες ανταποκρίσεις…».

Με παρηγόρησαν όμως- να μην είμαι και αχάριστη:

με έπιασε μια αγωνία για το εάν και κατά πόσο θα είμαι σε θέση να ανταποκριθώ στις υποχρεώσεις μου, το 2038. Έσπευσαν να τονίσουν πως «έως τότε θα έχεις αποκτήσει τη δική σου στήλη. Θα λέγεται “Από το Γηροκομείο”»!!! Φαντάζομαι, συμφωνείτε μαζί μου, πως θα έχει τρομακτικό ενδιαφέρον- ό,τι ακριβώς ζητούσαν οι αναγνώστες.

Στο ερώτημα, πάλι, πότε θα γίνω μάνα, δεν χρειάζεται να μου δώσει άλλος την απάντηση. ΠΟΤΕ! Δηλαδή, πώς τα έχουν σκεφτεί; Θέλουν και να τους λύσω το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, και συνάμα να δουλεύω 12 ώρες την ημέρα, και να μη βγάζω τσιμουδιά επειδή θα πάρω σύνταξη όταν θα είμαι με το ένα πόδι στον τάφο. Δεν είμαστε στα καλά μας! Το αφεντικό της χώρας μού φαίνεται πως τρελάθηκε…