[ ΡΙΠΕΣ ] Στο πόδι

ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ βολή στην αξιοπιστία της κυβέρνησης και την εμπιστοσύνη που μπορεί να έχουν οι εργαζόμενοι στις διακηρύξεις της αποτελεί το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό που κατατέθηκε χθες.

ΔΕΝ είναι τόσο ή δεν είναι μόνο οι σκληρές ρυθμίσεις που περιλαμβάνει όσο ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεται η κατ΄ όνομα μεταρρύθμιση που δημιουργεί την αίσθηση της προχειρότητας και της αδικίας. ΠΡΩΤΟΝ γιατί είναι αποσπασματική.

Είναι χαρακτηριστικές οι εκτιμήσεις των ασφαλιστικών ταμείων ότι τα μέτρα εξοικονομούν 300 εκατομμύρια ευρώ, την ώρα που μόνο η εισφοροδιαφυγή είναι περίπου 6 δισ. τον χρόνο. Σταγόνα στον ωκεανό δηλαδή ή πολύ κακό για το τίποτα. ΔΕΥΤΕΡΟΝ γιατί στη συντριπτική τους πλειοψηφία αυτοί που θίγονται είναι οι ίδιοι και οι ίδιες που είχαν πληρώσει και τις προηγούμενες μεταρρυθμίσεις. Κάθε δέκα χρόνια δηλαδή βλέπουν τις προοπτικές της ζωής τους να ανατρέπονται με το έτσι θέλω.

ΤΡΙΤΟΝ γιατί την πληρώνουν οι χαμηλοσυνταξιούχοι, δεν γίνεται τίποτα όμως για να ανατραπούν οι αδικίες του συστήματος. Και δεν είναι μόνο η εισφοροδιαφυγή ή τα χρέη του κράτους προς τα Ταμεία.

ΜΙΑ μεταρρύθμιση για να γίνει αποδεκτή θα έπρεπε πριν απ΄ όλα να αντιμετωπίζει το ζήτημα των συντάξεων πείνας με τις οποίες είναι υποχρεωμένοι να ζήσουν εκατοντάδες χιλιάδες ηλικιωμένοι.

ΑΥΤΟ φυσικά δεν γίνεται. Αντιθέτως επιστρατεύονται οι παλιές και ξεπερασμένες συνταγές των «προνομιούχων» σε μια προφανή προσπάθεια της κυβέρνησης να διασπάσει το μέτωπο των απεργών.

ΑΔΙΚΟΣ κόπος. Γιατί φυσικά όλοι καταλαβαίνουν ότι το χθεσινό νομοσχέδιο είναι το πρώτο βήμα. Θα ακολουθήσει και το δεύτερο κύμα που θα έχει στο στόχαστρο τους δημοσίους υπαλλήλους.

ΟΥΔΕΙΣ μπορεί να ελπίζει ότι θα εξαιρεθεί!