Δίκτυο

Ένα δίχτυ για τα περιστέρια

Μπορεί τους εχθρούς της Ελλάδας να τους πολέμησε με αυταπάρνηση ο Άγνωστος Στρατιώτης αλλά με τα περιστέρια του Συντάγματος δεν φαίνεται να μπορεί να τα βάλει. Και επειδή τα περιττώματά τους με τα ισχυρά τους οξέα βλάπτουν σοβαρά το ανάγλυφο του Φωκίωνος Ρωκ οι ενισχύσεις ήρθαν μέσω του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων, που ενέκρινε μια προσωρινή λύση: την τοποθέτηση ενός λεπτού πλαστικού πλέγματος (δίχτυ), το οποίο θα προστατεύσει το μνημείο από τα «απρόσεκτα» περιστέρια. Και αυτό διότι η λύση της πλύσης με τη μάνικα που είχε υιοθετηθεί στο παρελθόν αποδείχθηκε καταστροφική για το ανάγλυφο καθώς διέβρωνε τον ασβεστόλιθο. Τώρα αν η προσωρινή λύση αποδειχθεί τελικώς μόνιμη ή αν θα αντικατασταθεί στο μέλλον το πλέγμα από ηλεκτρομαγνητικό σύστημα που θα απομακρύνει τον κίνδυνο (ήτοι τα περιστέρια) παραμένει άγνωστο. Εξαρτάται ίσως και από τι… ψάρια θα πιάσει το διχτάκι.


Από Αβάνα με free στυλ

Πολύ τους χάρηκα. Ωραίοι τύποι, δυνατές μουσικές. Από την underground (;) σκηνή της Αβάνας. Οι Free Ηole Νegro. Τους πέτυχα στη σκηνή του «Ηalf Νote», σε μια κουβανέζικη funk, hip hop επέλαση. Το σχήμα είχε ως εξής: τρεις φωνές (λουκ αφάνα 70s, σα να έχουν βγει απο blacksplotation ταινίες) κιθάρα, σαξόφωνο, τρομπέτα, ντράμς (ντρουμς, όπως τα παρουσίασε ο Κουβανός) τύμπανα, τρομερό αφρικάνικο μπάσο και απίστευτη κινητικότητα πάνω στη σκηνή. Και να ήθελαν να παγώσουν την εικόνα, δεν θα τους άφηνε ο ρυθμός. Μάμπο μαζί με φανκ, ρούμπα με ντραμ εν μπέις, μπολέρο με λίγο “βρώμικο” free style ραπ του δρόμου. Με ένα διαφορετικό τρόπο – πιο σοουλ, θα έλεγα- από τους “θεούς” Οrishas. Ελπίζω να τους ξαναδούμε σύντομα πάλι. Όσοι προλαβαίνουν πάντως, οι Free Ηole Νegro θα παίζουν στο κλαμπ του Μετς και απόψε.


Οι άπιστοι Θωμάδες

Έγραφα για την επιτυχία του Ελληνικού Φεστιβάλ να δημιουργεί κοινό- 202.000 εισιτήρια, 5.000.000 ευρώ οι εισπράξεις το 2006, 227.000 εισιτήρια, 7.635.000 οι εισπράξεις το 2007- και να δημιουργεί γεγονότα. Που πείθουν το κοινό και, σιγά σιγά, στερεώνουν την εκτίμηση των ξένων καλλιτεχνών, παραγόντων και φεστιβάλ προς το πρόσωπό του. Και έγραφα πως χρειάζεται επιμονή και πολλή δουλειά προς την κατεύθυνση αυτή. Και όχι αλαζονεία και εσωστρέφεια. Ας βοηθήσουν, όμως, και οι άπιστοι Θωμάδες. Και όσοι νομίζουν πως δεν τους «παίζει» το Φεστιβάλ. Αν απαλλαγούν από τις νοοτροπίες της αρπαχτής και προτείνουν κάτι ουσιαστικό και διαφορετικό από αυτά που τους έχουμε συνηθίσει και στα οποία μας έχουν συνηθίσει, εγώ είμαι σίγουρος πως θα τους «παίξει». Ας μη βλέπουμε γύρω μας δαίμονες που μας καταδιώκουν. Ας γίνουμε λίγο πιο ανοιχτά μυαλά. Και λίγο πιο απελευθερωμένοι από τα μικροσυμφέροντα και τις μικροπολιτικές και τις διαπλοκές. Κάνει καλό και στην υγεία…


Ινδιάνος στην Αθήνα

Ο Τζον Τενάσκο γεννήθηκε σ΄ έναν καταυλισμό Ινδιάνων κοντά στο Κεμπέκ του Καναδά. Είχε την τέχνη στο αίμα του. Σπούδασε ζωγραφική και έφερε στην τέχνη κάτι από τις πολιτιστικές καταβολές, τη φιλοσοφία και τις παραδόσεις της φυλής των Αλγκονκίν. Την αυθόρμητη αφαιρετική αναπαράσταση του κόσμου, όπου το παρελθόν και το παρόν αξεδιάλυτα συνθέτουν την πραγματικότητα. Ο άνθρωπος και η φύση είναι ένα και ενώνονται με τη μουσική, τον χορό, την ποίηση. Οι ανθρώπινες φιγούρες του μοιάζουν να χορεύουν και ο ίδιος πιστεύει ότι η ζωγραφική είναι ζωή. Ο κόσμος του Τενάσκο διευρύνθηκε. Έργα του κοσμούν δημόσια κτίρια της Οτάβας, έχει κάνει εκθέσεις με Φινλανδούς καλλιτέχνες και η ζωή του έγινε θέμα ταινίας μικρού μήκους που προβλήθηκε στη Γαλλία. Τη ζωντανή και ποιητική εικαστική ματιά του παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Αθήνα η έκθεση ζωγραφικής στην γκαλερί «Ηώς», στην οδό Χέυδεν 38, μέχρι 26 του μηνός.