Φαινόμενα

Μάρκετινγκ του εθνικοπατριωτισμού

Στο τηλεοπτικό μάρκετινγκ του εθνικοπατριωτισμού συναντήθηκαν οι συνήθεις πρωταγωνιστές των τηλεπαραθύρων της ιστορικοπολιτικής σύγχυσης
Τό ΄δαμε κι αυτό. Δύο νεαροί ντυμένοι αρχαίοι Μακεδόνες με αποκριάτικες στολές να ανεβαίνουν στη σκηνή για να πλαισιώσουν το εθνικοπατριωτικό πάθος του Γιώργου Καρατζαφέρη και από κάτω να ανεμίζουν ελληνικές σημαίες, κάτι σαν τις κερκίδες στο ποδόσφαιρο, όπου τα εθνικά σύμβολα και οι στολές μαζί με τα βαμμένα πρόσωπα μιμούνται τις αρχαίες συγκρούσεις φυλών, αλαλάζοντας για την εθνική τους ομάδα.

Και ακούσαμε επίσης, από την άλλη εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, τον λόγο της εμφυλιοπολεμικής μισαλλοδοξίας περί «ολιγαρχικού κράτους των Αθηνών» που είναι «πολιτική χωματερή»- εννοούσε ο κ. Ζουράρις και τους πλείστους όσους καταγόμενους εκ Μακεδονίας πολιτικούς, μηδέ του Πρωθυπουργού εξαιρουμένου, που ασκούν και παράγουν πολιτική στην εν λόγω «χωματερή»;

Την επομένη φυσικά άνοιξαν τα τηλεπαράθυρα να εκτονωθούν τα πάθη. Είχαμε 35.000 κόσμο- έλεγε πρωί πρωί ο Πλεύρης υιός (για το συλλαλητήριο του ΛΑΟΣ)- και δεν το λέμε εμείς, έβγαλε ανακοίνωση η Αστυνομία. Επικοινωνεί με την Αστυνομία η εκπομπή του Κουίκ και η επίσημη ανακοίνωση μιλάει για 5.000

άτομα.

Στο τηλεπαράθυρο των ΚαμπουράκηΟικονομέα ξεσπαθώνει ο Άδωνις Γεωργιάδης για τη σπουδαιότητα του συλλαλητηρίου του κόμματός του, που το υποβάθμισε η κυβέρνηση, ενώ ο κόσμος συμμετείχε κατά χιλιάδες. Στην εκπομπή του Αυτιά «βγαίνει» τηλεφωνικώς ο Ζουράρις για να υποστηρίξει επιπλέον την προκλητική άποψη που εξέφρασε «περί αθηναϊκού κράτους», επικαλούμενος παρόμοια έκφραση από την αρθρογραφία του Περικλή Κοροβέση, που είναι σήμερα βουλευτής, επιχειρώντας μια συνήθη σύγχυση, τηλεοπτικής καταγωγής. Γιατί φυσικά είναι διαφορετικό- και το γνωρίζει ο κ. Ζουράρις- μια αρθρογραφία που καλεί σε αυτοκριτική την κεντρική πολιτική σκηνή και άλλο η εμφυλιοπολεμική επιχειρηματολογία προς φανατισμό ενός συγκεντρωμένου πλήθους σε μια συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή. Τον εγκαλούν οι πανελίστες για την επίθεση συλλήβδην στους δημοσιογράφους και απαντάει το αμίμητο «και να μην είναι όλοι, είναι το ίδιο σαν να είναι, όπως οι διαδηλωτές τον Μάη του ΄68 που φώναζαν το σύνθημα “είμαστε όλοι Γερμανοί Εβραίοι” συμβολικά, χωρίς να είναι». (Άσχετο; Σαν το παιδικό αστείο: ο αστυνομικός είναι όργανο και το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι;).

Μπουρδουκλωματικοί παρλαπιπισμοί για να στηριχθεί ένας πολιτικάντικος, διχαστικός φανατισμός που κάθε άλλο παρά την εθνική ιδέα υπηρετεί.

Εμφανής ο στόχος να αξιοποιηθεί η λαϊκή αφέλεια και να γίνει εκμετάλλευση ενός αποσβολωμένου τηλεοπτικού κοινού από τον βομβαρδισμό του με επεισόδια λογοπλαστικής αυταρέσκειας, η οποία βασίζεται ωστόσο σε ένα ιδεολογικό πεδίο που έχει διαμορφωθεί από τις φοβικές και διχαστικές προπαγάνδες πολιτικών του.

Για παράδειγμα, αξιοποίησε θαυμάσια ο κ. Ψωμιάδης την υπόθεση της εκδήλωσης, στην οποία δεν θα μπορούσε να αρνηθεί να πάει, αφού οι βασικές αρχές της και η υποστήριξη του Άνθιμου αποτελούν τις κορωνίδες της πολιτικής του για την παραμονή στη θέση του νομάρχη. Και πήγε, αλλά και αποχώρησε επιδεικτικώς με δηλώσεις στις κάμερες, που όχι απλώς τον συμφιλίωναν με την πολιτική της κυβέρνησης, αλλά τον αναδείκνυαν και ηρωικό υπερασπιστή της. Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος.

Με τέτοιον βομβαρδισμό «επεισοδίων», που κατέλαβαν σχεδόν το 90% του ενημερωτικού προγράμματος, τι αποκομίσαμε; Τα ίδια που γνωρίζαμε, με τους ίδιους πρωταγωνιστές να λαμπρύνονται από την τηλεπαραθυράτη παρουσία τους, ανακατεύοντας τον ίδιο πολτό κιτσάτης εκμετάλλευσης εθνικοπατριωτικών συμβόλων, ιστορικής σύγχυσης, πατριωτικών δακρύων και φοβικής προπαγάνδας που αρχίζει από το «κράτος των Σκοπίων» για να φτάσει έως το «κράτος των Αθηνών»- εξυπηρετώντας την προπαγάνδα του κράτους των Σκοπίων, που θέλουν τη Μακεδονία «υπό κατοχή», όπως είπε ο κ. Ζουράρις, της «ολιγαρχίας των Αθηνών».


Τηλεοπτικά «επεισόδια»

Από την εποχή του Σωκράτη και του Πλάτωνα είναι διαπιστωμένο ότι καμιά επιπλέον γνώση δεν συγκρατεί ο άνθρωπος από εκείνη που έχει σχέση με όσα ήδη γνωρίζει. Ήταν η ίδια εποχή που συνδέθηκε η έννοια του πολίτη με τη γνώση και αργότερα, στον Διαφωτισμό, με την ενημέρωση (ως συστατικό και εξέλιξη της γνώσης).

Έτσι, λοιπόν, μπορούμε να πορευόμαστε στο μέλλον ως τηλεοπτικό κοινό αποσβολωμένο μπροστά σε τηλεοπτικά «επεισόδια», τα οποία έχουν αναλάβει την εθνική ανανέωση της σχολικής προπαγάνδας, που είχε συγκροτήσει σε ιδεολογία η γκρίζα πολιτική εποχή του τόπου. «Επεισόδια» μεταξύ ομοίων, που αντικαθιστούν την ενημέρωση και φυσικά την οποιαδήποτε εξέλιξη της γνώσης.