«Ο Ζορό είναι Ρομπέν, Πίτερ Παν και Τσε Γκεβάρα μαζί»

«Τον γνώρισα όταν ξεκίνησα να γράφω ένα μυθιστόρημα για τα νεανικά του χρόνια στην Καλιφόρνια. Και όπως κάθε φυσιολογική γυναίκα, ένιωσα πόθο για κείνον. Ονειρεύτηκα να σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι μου και να περνάμε μαζί το βράδυ. Την επόμενη μέρα, δεν είχα καμία ενοχή, καθώς δεν ήξερα καν ποιος ήταν. Φορούσε μάσκα…», εξιστορεί η Ιζαμπέλ Αλιέντε. «Το ξέρω πως είναι εντελώς γελοίο στην ηλικία μου, αλλά αυτή είναι η δύναμη του Ζορό». Αυτός είναι ο νέος έρωτας της συγγραφέως βιβλίων που έχουν διαβάσει εκατομμύρια αναγνώστες, όπως το «Σπίτι των πνευμάτων». Ο μαυροντυμένος μασκοφόρος, που αποδίδει δικαιοσύνη και έχει αναδειχθεί σε διαχρονικό και ιδιαιτέρως γοητευτικό ήρωα. Τόσο που μέχρι και η 66χρονη ανιψιά του δολοφονηθέντος προέδρου της Χιλής, Σαλβαδόρ Αλιέντε, θα συμμετέχει ως παραγωγός στη θεατρική-μιούζικαλ- μεταφορά του βιβλίου της «Ζορό: ένα μυθιστόρημα» που ανεβαίνει τις επόμενες μέρες στη Βρετανία.

«Εκείνο που με μαγεύει στον Ζορό είναι ότι αγαπά τον κίνδυνο. Ρισκάρει τη ζωή του για να βοηθήσει. Δεν είναι βίαιος και δεν θέλει να σκοτώσει τους εχθρούς του, αλλά να τους εξευτελίσει. Είναι αθλητικός, θεατρικός, αιώνιος έφηβος, καλός χορευτής και διαρκώς ερωτευμένος. Είναι ο ιδανικός λατίνος ήρωας που σπάνια συναντά κάποιος στη ζωή, αλλά είναι παρών σε κάθε γυναικεία καρδιά. Ένας συνδυασμός του Ρομπέν των Δασών και του Πίτερ Παν με επιπλέον τη λαχτάρα για δικαιοσύνη του Τσε», εξηγεί η συγγραφέας τους λόγους που την έριξαν στα δίχτυα της γοητείας του Ζορό, προωθώντας παράλληλα και τη νέα παραγωγή με ολοσέλιδο κείμενό της στους «Τimes».

«Η ιδέα να μεταφέρω αυτόν τον θελκτικό ήρωα στο χαρτί ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 όταν μου χτύπησαν την πόρτα άνθρωποι από την παραγωγή του πρότζεκτ με κούτες γεμάτες βιβλία και βιντεοκασέτες και μου ζήτησαν να γράψω πώς ο Ντιέγο ντε λα Βέγκα έγινε Ζορό. «Τι πράγμα; Εγώ είμαι σοβαρή συγγραφέας, ήταν η απάντησή μου, αλλά έσπευσαν να μου εξηγήσουν ότι ήθελαν μια ιστορία που να συνδυάζει όλα όσα ξέρουμε για τον Ζορό. Θεώρησαν πως ήμουν η κατάλληλη φωνή», εξηγεί η Ιζαμπέλ Αλιέντε, η οποία δεν είναι η πρώτη φορά που γράφει για το θέατρο. Είχε δοκιμάσει τις δυνάμεις της τη δεκαετία του ΄70 στη Χιλή, αλλά τόσο οι επιλογές της όσο και η εξορία την έστρεψαν προς το μυθιστόρημα με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τον θεατρικό λόγο.