Το πνεύμα του τόνου

«Σουσάμι, άνοιξε»!

Την 1η Αυγούστου 2007 στην αιματοκυλισμένη Βαγδάτη γράφτηκε το οριστικό ΤΕΛOΣ στην οθόνη του κινηματογράφου «Σεμίραμις» των 1.800 θέσεων.

Ήταν αναπόφευκτο. «Κανείς δεν έρχεται πια» έλεγε απελπισμένος ο ιδιοκτήτης Σαάντ Σαμίρ. «Ο κόσμος φοβάται να βγει σε μια πόλη που η ζωή έχει μετατραπεί σε ταινία τρόμου». Μόνο ο θάνατος κυκλοφορεί ελεύθερος, μαζεύοντας καθημερινά 75, 50, 40, 30, 20… νεκρούς.

Άσπρο στην οθόνη, μαύρο στην πόλη.

Όμως και μέσα στον απόλυτο λόφο, σαν παραμύθι της Χαλιμάς, η τέχνη, ανάσα ζωής, ακόμα ζεσταίνει ψυχές, ανασταίνει ελπίδες. Κάποιοι άνθρωποι παθιασμένοι παλεύουν με πείσμα τις αντιξοότητες, ονειρεύονται, προσπαθούν.

Ήδη, όπως είπε ο Ιρακινός σκηνοθέτης Ταχέρ Αουάν, προσκαλεσμένος του Φεστιβάλ Εcocinema, σε συζήτηση στην Εταιρεία Σκηνοθετών, λειτουργούν στη Βαγδάτη δύο σχολές κινηματογράφου με 50 πτυχιούχους κάθε χρόνο. Με παντελή έλλειψη χρηματοδότησης, η τέχνη θεωρείται περιττή, οργανώνουν διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου με χαμηλού κόστους παραγωγές, ταινίες μικρού μήκους και ντοκιμαντέρ. «Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου». Τίποτα δεν τη σταματά. Αυτό το πολυμήχανο παράξενο «ζώον», ο άνθρωπος, είναι άξιος για όλα, για τα πιο ολέθρια και τα πιο υψηλά.

Ακόμα και στις πιο άθλιες συνθήκες Κόλασης, μπορεί να αναδύεται με την ψυχή του δυνατή, γεμάτη ιδέες και πράξεις πολιτισμού και να ψιθυρίζει με ζέση σαν το παλιό παραμύθι του Αλή Μπαμπά:

«Σουσάμι, άνοιξε» και η ελπίδα ν΄ ανοίγει. Μακάρι σε όλα τα επίπεδα, άλλωστε αυτή «πεθαίνει πάντα τελευταία».