ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μποϊκοτάζ

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Θαν. Νικολαΐδης, γράφει:

«Ακριβότερα πουλάνε στην Ελλάδα οι πολυεθνικές. Μας βρήκαν και παίζουν. Τους βρήκαμε και μας αρμέγουν.

Πληρώνουμε και το κεφάλι…

ψηλά. Εισπράττουν και μας ξεχωρίζουν. Ένα παιχνίδι με κερδισμένους και χαμένους.

Κανείς δεν κάνει πίσω και το χρήμα να κινείται. Από τους πολλούς στους λίγους κι απ΄ τα πορτοφολάκια στα θησαυροφυλάκια.

Αντί λοιπόν να τους μποϊκοτάρουμε, τρώμε στη μάπα τις τιμές, ανατιμήσεις και τα καρτέλ τους. Αντί να σταθούμε απέναντι, τρέχουμε στο πολυκατάστημα. Στη μόδα, στο μοντελάκι. Πιστεύοντας σε συμφωνίες “κυρίων”.

Λυσσασμένοι για κατανάλωση και χωρίς σταματημό. Δεν τους τρομάζει φοβέρα καμιά, δεν ορρωδούν, δεν κάνουν πίσω.

Ποιοι; Εμείς, εσείς, αυτοί. Οι Νεοέλληνες που το ΄χουν καμάρι να ανθίστανται. Στα καλά και στα άσχημα, συμφέροντα είτε όχι. Στα τυφλά και χωρίς διακρίσεις, ταξινομήσεις και συντονισμό.

Ρίξε μια ματιά στην αγορά. Τους βλέπεις να πέφτουν με τα μούτρα στο ακριβό, στο περιττό, στην υπερκατανάλωση. Δεν πρόκειται να μπει σε τάξη αυτός ο τόπος.

Απ΄ την κορυφή της εξουσίας, ώς τη βάση της κατανάλωσης.

Πρέπει λοιπόν και οφείλεις να οργανωθείς. Μην περιμένεις να σε λυπηθούν- και βέβαια, μην τρως… αρνί, χριστουγεννιάτικα. Κάνε πίσω και μποϊκοτάρισέ τους.

Όσο για την Πολιτεία και τα…

κέρδη της από τα πρόστιμα σε βιομηχανίες, ας τα εισπράξει πρώτα. Να ρίξει κάνα λουκέτομόνο τότε θα μας πείσει. Αλλιώς, τα πρόστιμα θα διαχέονται στον κόσμο».

O Γιάγκος Χαραλάμπους, charalambousg@ath.

forthnet.gr, γράφει:

«Αγαπητέ κ. Παπαδόπουλε, Επιθυμώ εκ μέρους της οικογένειας του αδελφού μου Νίκου Χαραλάμπους και εκ μέρους της οικογένειάς μου να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου για το άρθρο σας με τίτλο “Δικαίωση”, που κατά την άποψή μας θα έπρεπε να είναι πρωτοσέλιδο σε όλες της ελληνικές εφημερίδες. Το θέμα των αγνοουμένων (Ελλήνων ή Κυπρίων) είναι τόσο σημαντικό που δεν πρέπει να το ξεχνάμεκανείς από εμάς.

Οι οικογένειές μας ζουν με μια ελπίδα ότι υπάρχει μια πιθανότητα το παιδί του αδελφού, ο “Πανίκος μας”, να ζει, αλλά και άλλα παιδιά μπορεί να ζουν. Δεν μπορώ δε να σας περιγράψω τον πόνο αλλά και την ικανοποίηση για την πρώτη μεγάλη δικαίωση». Σημείωση: Ζητώ συγγνώμη που δημοσιεύω γράμμα ευχαριστήριο, αλλά το θέμα των αγνοουμένων είναι τόσο σημαντικό, που θα πρέπει να το υπενθυμίζουμε συνεχώς.