Δίκτυο

Ακραίος καλλιτέχνης

Δύο καλλιτέχνες ξεκίνησαν περπατώντας από τις δύο άκρες του Σινικού Τείχους. Περπάτησαν επί ενενήντα ημέρες ο καθένας δύο χιλιάδες χιλιόμετρα. Κι όταν συναντήθηκαν- το 1988- χώρισαν. Ο Ουλάι Φρανκ Ούβε Λαΐσιπερν και η Μαρίνα Αμπράμοβιτς – δύο από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες περφόρμερ που πιστεύουν ότι η τέχνη είναι ζωντανή.

Και ζωντανή σημαίνει σε διαρκή μετακίνηση, άμεση επαφή, υπέρβαση ορίων, ευέλικτη χωρίς καθόλου πρόβες, χωρίς προκαθορισμένο τέλος, ρέουσα ενέργεια. Η τελευταία κοινή τους δράση, με τίτλο «Οι εραστές- πορεία στο Σινικό Τείχος» όπως και οι προηγούμενες που καλύπτουν περισσότερο από μία εικοσαετία, παρουσιάζονται με φωτογραφίες και αρχειακό υλικό, σε μία έκθεση- αφιέρωμα στον Ουλάι, που θα βρίσκεται σήμερα στα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσής του στον χώρο «Μπουζ Κοοπερατίβα» (Κολοκοτρώνη 57, τηλ. 210-3661.043). Ο Ουλάι Λαΐσιπερν, μετά τον χωρισμό επέστρεψε στον χώρο της πειραματικής φωτογραφίας και παράλληλα συνέχισε τις δράσεις με επίκεντρο το σώμα και στόχο τις ακραίες καταστάσεις. Όλο τον Μάρτιο, τα κατορθώματα του τρομερού ζευγαριού της στιγμιαίας τέχνης και του Ουλάι προσωπικά θα προβάλλονται στον χώρο της έκθεσης.


Το Εθνικό και οι άνθρωποί του

Πήρα το μήνυμα από κυρία, συνταξιούχο υπάλληλο του Εθνικού Θεάτρου μας: οι συνταξιούχοι υπάλληλοι του Εθνικού δεν δικαιούνται ατέλειας στις παραστάσεις του Θεάτρου το οποίο υπηρέτησαν- κάποιοι σίγουρα με αίμα και ιδρώτα. Το θέμα δεν προέκυψε τώρα- υφίσταται από παλιά. Ο Γιάννης Χουβαρδάς και η διοίκηση του Εθνικού θα έπρεπε νομίζω να αντιμετωπίσουν το αίτημα- το παράπονο θα ήταν πιο σωστό- των ανθρώπων αυτών. Είναι ελάχιστοι, γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά για τα επίπεδα των συντάξεων, τα λίγα ιδιωτικά θέατρα που καθιέρωσαν εισιτήριο για την τρίτη ηλικία έχουν δεόντως εκτιμηθεί και τιμηθεί από τους συνταξιούχους που αγαπούν το θέατρο και δεν έχουν και πολλές άλλες δυνατότητες ψυχαγωγίας… Ας φανεί φιλικό και γενναιόδωρο μαζί τους και το Εθνικό- δεν ξέρω τι ισχύει στο ΚΘΒΕ. Είναι ένα- μικρό έστω- κομμάτι της ιστορίας του. Και οι συνταξιούχοι αυτοί έχουν βάλει ένα μικρό λιθαράκι σ΄ αυτό που λέγεται Εθνικό. Ας μην ξεχνάμε τόσο εύκολα. Υπάρχουν παραστάσεις μεσοβδόμαδα στις οποίες θα μπορούσε να ισχύσει η ατέλεια για τους ανθρώπους αυτούς. Ούτε την απαιτούν ούτε επαιτούν. Τη δικαιούνται.


Χωρίς Depression

Μία από τις ωραίες εκδόσεις, από τα περιοδικά που έχουν στις σελίδες τους ένα άρωμα εποχής και τα αυτιά τους τεντωμένα στην εναλλακτική country, folk, americana, roots (και όχι μόνο) σκηνή, το διμηνιαίο «Νo Depression» βγάζει το τελευταίο του τεύχος, το 75ο, τον Μάιο. Θύμιζε ταινίες των Κοέν, είχε φωτίσει την πλευρά της κάντρι που τολμούσε να ακουστεί διαφορετικά και είχε αποκτήσει ένα φανατικό νέο κοινό. Στο μέλλον δίνει ραντεβού με τους αναγνώστες του στο Ίντερνετ- εκεί μπορεί κανείς να ακούσει και τη μουσική.