Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Δικαιολογίες και προσχήματα

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΥΡΙΟ επιχείρημα των σχεδιαστών της οικονομικής πολιτικής ότι η οικονομία πατά γερά στα πόδια της, καθώς παρουσιάζει δυναμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, πολύ υψηλότερους από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο και μάλιστα επί σειρά ετών. Προβλέπουν μάλιστα ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας θα συνεχίσει να κινείται στη σφαίρα του 4% τουλάχιστον μέχρι και το 2010, παρά τις ενδείξεις κόπωσης που έχουν αρχίσει να γίνονται αισθητές. Ακόμη όμως και αν δεν ληφθούν υπόψη οι αρνητικές και ενδεχομένως ραγδαίες συνέπειες του ακριβού πετρελαίου και παρά τον εφησυχασμό που μπορεί να εμπνέει η μεγέθυνση της οικονομίας, οι φτωχές επιδόσεις σημαντικών δεικτών, κρίσιμων για την ανάπτυξη στο μέλλον, δείχνουν ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα. Η Ελλάδα παίρνει «χαμηλούς βαθμούς» σε σειρά οικονομικών δεικτών, όπως είναι η κινητικότητα εργασίας, η ανταγωνιστικότητα, η δημιουργία νέων επιχειρήσεων, ο πληθωρισμός, η προσέλκυση επενδύσεων, ο όγκος των εξαγωγών ή το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις οι επιδόσεις χειροτερεύουν χρόνο με τον χρόνο με αποτέλεσμα να αυξάνεται η διαφορά που μας χωρίζει από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες φροντίζουν να βελτιώνονται συνεχώς. Είναι άκρως ανησυχητικό, για παράδειγμα, ότι την περασμένη χρονιά η Ευρώπη παρουσίασε υψηλό πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, ενώ η Ελλάδα κινήθηκε προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση εμφανίζοντας αρνητικό ρεκόρ ελλείμματος. Προς το παρόν το οικονομικό επιτελείο, αντί να προβληματίζεται και να καταρτίζει σχέδια ανατροπής αυτών των χαμηλών επιδόσεων, συνδέει τις όποιες αρνητικές ενδείξεις με τις διεθνείς συνθήκες.

Έτσι, αντί οι διεθνείς εξελίξεις να αποτελούν αφορμή για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, μετατρέπονται στο τέλειο πρόσχημα για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα.