Το πνεύμα του τόνου

Η αντοχή της αλαζονείας

Είναι αυτονόητο γι΄ αυτούς να μη δέχονται οι Σκοπιανοί το σύνθετο όνομα «Νέα Μακεδονία», αφού έτσι εμμέσως θα δέχονταν πως υπήρχε μια Αρχαία ή Παλαιά Μακεδονία που δεν τους ανήκε. Και για να μπορούν να τη διεκδικούν, έπρεπε να έχουν ντοκουμέντα, μνημεία, ευρήματα, γλωσσικά τεκμήρια. Αλλά τέτοια δεν υπάρχουν. Από την ίδια τη λέξη της γεωγραφικής περιοχής «Μακεδονία» που σημαίνει ελληνικά Μακριά, μακρόστενη χώρα, έως τα ονόματα των ηγεμόνων τους. Υπάρχει καμιά επιγραφή στους χώρους, τους οποίους τώρα κατοικούν, που να δηλώνει έναν άλλο πληθυσμό, πριν από την εγκατάσταση των Σλάβων στην περιοχή (δεν μιλώ για τους μωαμεθανούς τουρκογενείς ή αλβανόφωνους που είναι και μεταγενέστεροι των Σλάβων), η οποία να δηλώνεται με άλλο όνομα πέρα από τα ελληνικά (Φίλιππος και Αρχέλαος και Αλέξανδρος και Περδίκας κ.λπ.);

Είναι πάλι αυτονόητο γι΄ αυτούς πως δεν συζητούν το όνομα Βόρεια ή Άνω Μακεδονία, αφού έτσι θα δέχονταν πως υπάρχει και άλλη Μακεδονία, την οποία μελλοντικά θα διεκδικήσουν ως αλύτρωτη παρτίδα τους. Γι΄ αυτό επικαλούνται συνεχώς το συνταγματικό τους όνομα. Αφού είναι γνωστό πως το όνομα ενός κράτους, όπως καταγράφεται στο Σύνταγμά του, είναι πράγμα που δεν αναθεωρείται ποτέ.

Εμείς μέχρι πρόσφατα πληρώσαμε τη Μεγάλη Ιδέα και ένας μεγαλοϊδεατισμός εύκολα δεν ξεριζώνεται, όταν μάλιστα φυτρώνει στη γλάστρα της εκπαίδευσης.