[ Πρόσωπα ] Σαράντα μέρες στη φυλακή Εβίν

Εκπρόσωπος των φοιτητών του πανεπιστημίου Αμίρ-Καμπίρ της Τεχεράνης, ο Μπαμπάκ Ζαμανιάν κινδυνεύει με φυλάκιση δύο ετών, αφού πέρασε 40 εφιαλτικές ημέρες και νύχτες στην περιβόητη φυλακή Εβίν.

O Μπαμπάκ, 22 χρόνων, δεν είναι ούτε με τους μεταρρυθμιστές ούτε με τους συντηρητικούς· «είμαι εναντίον του σημερινού καθεστώτος του Ιράν», δηλώνει και το έχει πληρώσει ακριβά, όμως αρνείται να σωπάσει. Πάνε μήνες που βγήκε από την Εβίν, όμως εξακολουθεί να περπατάει σε τεντωμένο σχοινί. «Φαινομενικά είμαι ελεύθερος, όμως είμαι ακόμη φυλακισμένος. Το τηλέφωνό μου σίγουρα παρακολουθείται. Και στο παραμικρό παραπάτημα, η αποφυλάκισή μου με εγγύηση μπορεί να μετατραπεί σε ποινή φυλάκισης», λέει στην απεσταλμένη της γαλλικής «Λε Φιγκαρό». «Αν, πριν από τέσσερα χρόνια, είχα προβλέψει πού θα με οδηγούσε η μάχη μου για τη δημοκρατία, δεν θα ασχολιόμουνα ποτέ με την πολιτική. Σήμερα όμως είμαι στα μισά του δρόμου, μου είναι αδύνατον να κάνω πίσω. Οφείλω στον εαυτό μου να μην εγκαταλείψω τους συντρόφους μου».

Ο Μπαμπάκ συνελήφθη στις 21 Απριλίου 2007 σε μια φοιτητική διαδήλωση κατά της διαφθοράς και δύο μέρες μετά μεταφέρθηκε στην Εβίν, σ΄ ένα μικρό κελί χωρίς παράθυρο που το φώτιζαν αδιάκοπα εκτυφλωτικοί λαμπτήρες νέον. Δεν ξεχώριζε τη μέρα από τη νύχτα, ήταν αποκομμένος από τον κόσμο, χωρίς δικηγόρο ούτε επικοινωνία με τους γονείς του. Κάθε δύο ή τρεις μέρες τον ανέκριναν με δεμένα τα μάτια. Του έκαναν σαφές πως, αν «ομολογούσε» στην τηλεόραση, θα τον άφηναν ελεύθερο σε 30 μέρες. «Αρνήθηκα να πω ψέματα και αρνήθηκα τα πάντα, για να σώσω την τιμή του φοιτητικού κινήματος». Και πλήρωσε το τίμημα. «Άρχισαν να με ξυλοκοπούν, να με χτυπούν στην κοιλιά με τα χέρια δεμένα στην πλάτη. Τους έβρισα και βρέθηκα στο πάτωμα με έναν από τους βασανιστές όρθιο πάνω στο στήθος μου. Δεν μπορούσα να ανασάνω», αφηγείται. Μια μέρα τον ανάγκασαν να μείνει όρθιος στο ένα πόδι επί 14 ώρες. «Μόλις έχανα την ισορροπία μου, με χτυπούσαν πιο άγρια». Έχασε 16 κιλά κάνοντας απεργία πείνας και τότε τον έκλεισαν σ΄ ένα εντελώς σκοτεινό κελί με πάτωμα κατηφορικό, όπου έπρεπε να κοιμάται κόντρα στον τοίχο για να μη γλιστράει…

Όταν αποφυλακίστηκε, διαπίστωσε πως οι εφημερίδες δεν είχαν γράψει τίποτε για τη σύλληψή του. Οι ιρανικές είναι φιμωμένες, ενώ τα διεθνή πρακτορεία παραβλέπουν πολλές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων για να μην τους αφαιρεθεί η διαπίστευση. Και όταν έμαθε πως ο πατέρας του υποθήκευσε το οικογενειακό σπίτι για να πετύχει την αποφυλάκισή του, αναρωτήθηκε αν «όλη αυτή η μάχη άξιζε τον κόπο». «Με τον καιρό συνειδητοποίησα πως, στο Ιράν, η δημοκρατία δεν είναι παρά ένα όνειρο», εξηγεί. Και οι δυτικές χώρες «δυστυχώς προτιμούν να επικεντρώνονται στο θέμα των πυρηνικών παρά στη μάχη του λαού για περισσότερη δημοκρατία».