«Η σκόνη του χρόνου» τούς ξαναγεννάει

Ο Τeo, χαμογελαστός (παππούς γαρ στα 74 του) γυρίζει με γρήγορους ρυθμούς την ταινία του «Η σκόνη του χρόνου» για να προλάβει το Φεστιβάλ Καννών
«Με τέτοιους ηθοποιούς είναι ηδονή να δουλεύεις και σε κάνουν να γίνεσαι πιο γενναιόδωρος, πλησιάζοντας τα πρόσωπά τους κοντά για να βγάλεις στην οθόνη τις ανάσες τους, τους εσωτερικούς παλμούς τους, τη συγκίνησή τους. Ο Μπρούνο Γκαντς είναι μοναδικός και κάνει μια μεγάλη ερμηνεία, ο Γουίλεμ Νταφόε ευγενικός, ενημερωμένος και διαθέσιμος σε ό,τι του ζητήσεις, η Ιρέν Ζακόμπ είναι ιδανική… Ελληνίδα και ο Μισέλ Πικολί στα 82 του παραμένει νέος στην καρδιά του», είπε χθες στα «ΝΕΑ» ενθουσιασμένος και κεφάτος ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σ΄ ένα διάλειμμα των τελευταίων γυρισμάτων της 13ης ταινίας του, στην πρώην αμερικανική βάση στο ανατολικό αεροδρόμιο.

Αμέσως μετά άρχισε τρέχοντας να δίνει οδηγίες για το στήσιμο του τράβελινγκ του επόμενου πλάνου, την ώρα που ο Διονύσης Φωτόπουλος (είναι υπεύθυνος για τα σκηνικά- κοστούμια) παρατηρούσε πως «δύσκολα μπορεί να πιάσει κανείς τους ρυθμούς του, καθώς γυρίζει ακατάπαυστα από τις 5 το πρωί». Δίπλα του συμφωνούσε η Ελένη Καραΐνδρου, που δεν χάνει γύρισμα κι ας έχει έτοιμα, ήδη, τα βασικά μουσικά θέματα της ταινίας.

Όταν δε ηθοποιοί σαν τον Γουίλεμ Νταφόε μάς λένε πως «ο Αγγελόπουλος έχει ισχυρό όραμα, αξίζει να του δοθείς, να τον υπηρετείς» ή σαν την Ιρέν Ζακόμπ ότι«συμμετέχοντας σε αυτή την ταινία, έχεις την αίσθηση ότι παίρνεις μέρος σε κάτι πολύ σπουδαίο, σε κάτι που είναι μοναδικό», παρά το γεγονός ότι δύο μήνες τώρα έχουν ταλαιπωρηθεί σε γυρίσματα από τη Ρωσία μέχρι την Ιταλία, κάτι ενισχύει την αίσθηση πως κάτι διαφορετικό «κυοφορεί» αυτή «Η σκόνη του χρόνου»… Ομίχλη παντού, κέρδη, χιόνια και η φύση γύρω να επιβάλει τους δικούς της νόμους. Ένα αμερικανικό λεωφορείο διασχίζει τα σύνορα μεταξύ Αμερικής και Καναδά, και σταματάει… Μια 55άρα κατεβαίνει και σε λίγο αγκαλιάζει συγκινημένη ένα νεαρό άντρα. Είναι η Ελένη- Ιρέν Ζακόμπ- που «συναντιέται» με τον γιο της (Γουίλεμ Νταφόε), έστω και στα όνειρα του τελευταίου…

Είμαστε, βλέπεις, στο 1974 και θα χρειαστούν, ακόμα, πολλά χρόνια για να σμίξουν μάνα και γιος, καθώς η πρώτη είναι «φυλακισμένη» στη Σοβιετική Ένωση και ο δεύτερος πολιτικός πρόσφυγας στην «ελεύθερη» Δύση, ενώ εμείς παρακολουθούμε ένα γύρισμα πλάνου της «Σκόνης του χρόνου»… Μιας ταινίας που η ιστορία της διασχίζει 50 χρόνια με πολιτικο-κοινωνικές ανατροπές και θύελλες στη Δύση, που δεν λογάριασαν τον άνθρωπο. «Αυτή η ταινία θέλω να κάνει πρωταγωνιστή τον άνθρωπο, πάνω από ιδεολογίες», προσθέτει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και συνεχίζει το γύρισμα…

«Όσο πιο ισχυρή καθοδήγηση έχεις από τον σκηνοθέτη τόσο πιο απελευθερωμένος νιώθεις», λέει ο Γουίλεμ Νταφόε