[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Λευκό, άλυτο μυστήριο

Άσπρη μέρα δεν θέλαμε;

Άσπρη μέρα είδαμε. Και δεν θέλω γκρίνιες για τη θεία Νίτσα που έσπασε το χέρι της βγαίνοντας να πάρει ψωμί από τον φούρνο. Ούτε για τον κύριο Βασίλη που στούκαρε την ΒΜW επειδή δεν είχε αλυσίδες στη Συγγρού. Και ας μην αρχίσουμε με την αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού και την έλλειψη ετοιμότητας που έγινε αιτία να κλείσει η Βουλιαγμένης (κοροϊδεύαμε όμως το προηγούμενο βράδυ, με το σταθμευμένο εκχιονιστικό στην Κηφισίας). Μια χαρά μας έκατσε. Κανάλια και εφημερίδες άλλαξαν για λίγο ρεπερτόριο (ένα διάλειμμα από τη Ζαχοπουλιάδα επιβάλλεται) και έπιασαν την παλιά τους τέχνη κόσκινο: τρομολαγνικές συμβουλές προστασίας από το χιόνι, άρτι αφιχθείσες από τη Λαπωνία. Πριν. Κατάρες (με μορφή επίρριψης ευθυνών) σε δημάρχους και νομάρχες που δεν ξεχιόνισαν και σε γείτονες που ξεχιόνισαν και έριξαν το χιόνι τους στην πόρτα μας. Μετά. Και, το κυριότερο: πρώτης τάξεως ευκαιρία για κοπάνα από τη δουλειά. Διότι πρωί πρωί δευτεριάτικα σηκωθήκαμε όλοι με τρελό κέφι για το γραφείο- όπως κάθε Δευτέρα άλλωστε. Αλλά εμείς φταίγαμε που δεν κυκλοφορούσε τίποτα; Που δεν μπορούσαμε να κάνουμε βήμα; Τα παγωμένα πεζοδρόμια έφταιγαν. Και το ότι δεν είχαμε αλυσίδες για το αυτοκίνητο (αλήθεια, πώς κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο σαρώνουν- ορισμένοι τουλάχιστον- χιονισμένες βουνοκορφές και χιονοδρομικά κέντρα;). Φταίει το ότι είμαστε άμαθοι στη χιονοθύελλα, βρε αδελφέ. Τώρα πώς κατά το μεσημεράκι βρεθήκαμε να παίζουμε χιονοπόλεμο στο Σύνταγμα, είναι από τα άλυτα μυστήρια του κόσμου τούτου. Και τα παιδιά γι΄ αυτό δεν πήγανε σχολείο. Να μην πέσουν σε καμιά σκάλα κι έχουν ευθύνη διευθυντάδες και καθηγητές. Άλλο να πέσουν φτιάχνοντας χιονάνθρωπο με τους φίλους τους. Και καλά όλα αυτά. Εκείνο που με κάνει ακόμη να απορώ είναι γιατί την Τρίτη ουδείς εξ ημών έσπευσε να αγοράσει αλυσίδες για την επόμενη φορά (όποτε) που θα πέσει χιόνι, αλλά τα μαγαζιά είχαν γεμίσει από «αποκλεισμένες» κυρίες που δεν φλερτάριζαν μόνο, αλλά σήκωναν τα μοντελάκια της καλοκαιρινής σεζόν που έχουν κατακλύσει τις βιτρίνες. Το μυστήριο που λέγαμε; Άλυτο θα μείνει!